Αρθρογραφία: Ιωάννα Κωσταρέλλα

Ένα όμορφο σχολείο, ένα σχολείο γεμάτο μαθητές

Το όμορφο σχολείο είναι το γεμάτο σχολείο. Γεμάτο απο μαθητές, απο τα γέλια και τις χαρές τους, απο τις φωνές και τα παιχνίδια τους. Ενίοτε κι απο τα γκράφιτι και τις μουτζούρες τους, αλλά και τις μικροζημιές που αφήνει πίσω της η σχολική καθημερινότητα. Όσα λεφτά κι αν δοθούν, όσο όμορφες  αίθουσες κι αν χτιστούν, ένα σχολείο χωρίς μαθητές δεν θα είναι ποτέ όμορφο. Ο κίνδυνος αυτός είναι ορατός, αν

Τότε που βαφτίζαμε καράβια στους Ολυμπιονίκες

Λένε πως τους ανθρώπους τους καταλαβαίνεις στη μεγάλη χαρά και στη μεγάλη στεναχώρια. Τότε που απαλλαγμένοι από τα χαλινάρια που τους φοράει ο καθωσπρεπισμός, αφήνουν να φανεί το πραγματικό υλικό που βρίσκεται κάτω από το πετσί τους. Αυτό σκεφτόμουν βλέποντας την Κορακάκη, τον Γιαννιώτηκαι τον Πετρούνια να μιλάνε μετά τις επιτυχίες τους. Συγκροτημένα, μετρημένα, σωστά, σταράτα. Είχαν ακριβώς το μέτρο που έλειπε από τις δηλώσεις των πολιτικών μας, τους διθυράμβους

Ένα αναπτυξιακό πάρκινγκ

Μέρες που είναι τεμπέλιασα και θυμήθηκα κάτι που έγραφα πέρυσι τον Απρίλιο και ήρθε η συζήτησή του τώρα: Μπροστά από το κτίριο της Περιφέρειας στη ΖΕΠ στέκει ένα ανοιχτό πάρκινγκ. Με ηλεκτρονικές σημάνσεις, μοντέρνα στέγαστρα και σύγχρονη εικόνα. Το πάρκινγκ αυτό είναι άδειο, γιατί δεν είναι ακόμα σε λειτουργία. Και να λειτουργούσε, όμως, πάλι άδειο θα ήταν. Ποιος θα έβαζε το αυτοκίνητό του επί πληρωμή σε ένα ανοιχτό πάρκινγκ, σε

Ο ιπποπόταμος και η επιτροπή

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί ευρέως σχετικά με την αποτελεσματικότητα της επιτροπής. Οποιασδήποτε επιτροπής. Συστήθηκε, λοιπόν, μια επιτροπή για να φτιάξει ένα άλογο. Τα μέλη της συσκέφθηκαν, ξανασκέφτηκαν, διασκέφθηκαν και τελικά κατέληξαν να φτιάξουν έναν ιπποπόταμο. Το ανέκδοτο χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να καταδείξουμε την αναποτελεσματικότητα και τον αποπροσανατολισμό σε σχέση με το δοθέντα στόχο μιας επιτροπής. Μαζί με το αν “δεν θέλεις να λύσεις κάτι, φτιάξε μια επιτροπή” αποτελούν τα

Οι παλιοχαρακτήρες

Πιστεύουμε συχνά όταν είμαστε έξω απο το χορό ότι για ότι συμβαίνει ευθύνονται κάποιοι άλλοι και ότι αυτοί οι άλλοι διαθέτουν μαγικές λύσεις. Ότι με ένα «εμπρός καλά μου χέρια», όπως έλεγε ο αγαπημένος ήρωας των παιδικών μου χρόνων αστυνόμος Σαϊνης, διορθώνονται τα προβλήματα. Στο λεπτό. Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω. Αυτά όταν είμαστε απέξω. Γιατί όταν μπαίνουμε μέσα, αναλαμβάνοντας κάποια θέση ευθύνης, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα που ακούει στο όνομα

Σελέμπριτις απο το facebook

Για να εξηγούμαι. Δεν έχω λογαριασμό facebook για λόγους που έχω αναλυτικά εξηγήσει σε κοντινούς και φίλους, αλλά δεν είναι της παρούσης. Παρόλα αυτά λόγω επαγγελματικής ιδιότητας και επιστημονικής διαστροφής είμαι σε θέση να γνωρίζω αρκετά καλά τη λειτουργία του (και όχι απο την κλειδαρότρυπα!), αλλά και τις επιδράσεις που έχει σε συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού. Μη φοβάστε, λοιπόν, δεν θα κακολογίσω το αγαπημένο μέσο, αλλά μέρες που είναι θα αναφερθώ

Επιστημονικές κόντρες

Ποιος θα μας πει υπεύθυνα και τεκμηριωμένα τι συμβαίνει με το χρώμιο στο νερό μας; Περιμέναμε τις δύο μελέτες απο τα εγκυρότερα επιστημονικά ιδρύματα για να γίνουμε σοφότεροι, αλλά τελικά μπερδευτήκαμε περισσότερο. Οι μεν (ΑΠΘ) μας είπαν ότι η τέφρα φταίει για το χρώμιο, ενώ οι δε (ΕΜΠ) ότι ευθύνονται τα φυσικά πετρώματα της περιοχής κατά κύριο λόγο, ενώ η επίδραση της τέφρας είναι ήσσονος σημασίας. Ως γνωστόν η επιστήμη

Χρειαζόμαστε ένα νέο συμβόλαιο

Όλες αυτές τις ημέρες με τον καταιγισμό των γεγονότων της διεθνούς πολιτικής σκηνής που μοιραία συμπαρασύρουν και τα δικά μας, ακούω διαρκώς ανθρώπους να βρίζουν το “ευρωπαϊκό όνειρο” της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής που μας έφερε εδώ που μας έφερε. Είναι κι αυτή μια ανάγνωση του έκρυθμου σκηνικού που είδαμε στη Γαλλία πριν μερικές μέρες, του Brexit, όσων είχαν προηγηθεί, αλλά κυρίως όσων ζούμε εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα.

H πατέντα της δημοκρατίας και τα καινά δαιμόνια

Καθένας σε αυτή τη ζωή αξιώνει να δημιουργήσει τη δική του πατέντα, καθώς επίσης και να δημιουργήσει το δικό του δείκτη μετρήσεων, συγκρίσεων και …διακρίσεων. Για παράδειγμα ο έχων την πατέντα της δημοκρατίας με copyright 2.500 χιλιάδων χρόνων ελληνικός λαός βγάζει αμέσως το μετρητή και αποφαίνεται με τεράστια ευκολία για το δίκαιο, το άδικο, το λάθος και το σωστό, μα πάνω απο όλα για το δημοκρατικό και το φασιστικό. Εμείς,

Σωστό ή λάθος;

Δήλωση Νο1 Τα social media δεν επέτρεψαν να γίνει το πραξικόπημα στην Τουρκία Δήλωση Νο 2 Ο λαός αυθόρμητα αντιστάθηκε στο στρατό Δήλωση Νο 3 Ουδείς γνώριζε για το πραξικόπημα Δήλωση Νο 4 Το πραξικόπημα έγινε από το στρατό, χωρίς ανάμειξη άλλων παραγόντων Σταχυολογώντας πρόχειρα τέσσερις απο τις αμέτρητες δηλώσεις βεβαιότητας που έγιναν και αναπαρήχθησαν σχετικά με την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, αντιλαμβάνεται κάποιος την ευκολία με την οποία μπορεί

Εγωιστικό όσο και ρεαλιστικό

Όχι δεν δέχομαι καθόλου ότι είναι υποκριτικό να κλαίει κάποιος για τους νεκρούς της Νίκαιας. Με ενοχλεί ιδιαίτερα αυτός ο συμψηφισμός ανθρώπινων ζωών. Ναι, είναι απόλυτα φυσιολογικό να κλαίμε για τους νεκρούς της κάθε Νίκαιας. Όχι γιατί μπορούμε να αισθανθούμε το βάρος της απώλειάς τους, αλλά γιατί βιώνουμε στο γεγονός αυτό την απώλεια μεγάλου μέρους των κεκτημένων μας. Εγωϊστικό, όσο και ρεαλιστικό. Η Προμενάντ Ντεζ Ανγκλαί είναι ένα σύμβολο. Μια

Τι πουλάμε

Το τελευταίο διάστημα τουλάχιστον το 1/3 του τηλεοπτικού προγράμματος «πουλάει» κάτι. Άλλος υαλουρονικό, άλλη κολλαγόνο, άλλοι έξυπνα πράγματα και όλοι μαζί προϊόντα μαγειρικής.  Δεν έμεινε δευτερόλεπτο τηλεοπτικού χρόνου απούλητο, κοινώς χωρίς τοποθέτηση προϊόντος. Παρόλα αυτά τα οικονομικά των τηλεοπτικών μέσων είναι άθλια κι ακόμη αθλιότερο το περιεχόμενό τους. Στη φάση που διανύουμε, βέβαια, και εκτός τηλεόρασης όλοι κάτι «πουλάμε». Τις εικόνες μας από τις διακοπές, το σούσι που τρώμε κάτω

Απαιτείται ρεαλισμός

Ο ρεαλισμός στην πολιτική είναι το άλφα και το ωμέγα. Τίποτε δεν υπηρετεί περισσότερο τον πολίτη απο προτάσεις που έχουν πλάνο εφαρμογής και τύχη υλοποίησης και οι οποίες μάλιστα μπαίνουν στις διαπραγματεύσεις στο χρόνο που πρέπει. Όταν όλοι οι υπόλοιποι είναι ακόμα μακριά νυχτωμένοι. Αυτή είναι και η έννοια της διορατικότητας. Οι διαπιστώσεις κατόπιν εορτής απο την άλλη πλευρά, είναι ότι πιο ανώφελο και ανούσιο. Κι απο αυτό το δεύτερο

Η αγελάδα που έρεψε

Με την καλή μας αγελάδα που μας έδινε γάλα, αλλά εμείς δεν την ταϊζαμε και σήμερα πια έχει ρέψει, παρομοιάστηκε η ΔΕΗ στη σύσκεψη στην Περιφέρεια για το θέμα, στην οποία συμμετείχαν -ων ουκ έστιν αριθμός- παράγοντες της περιοχής. Ούτε λίγο, ούτε πολύ αυτό που ειπώθηκε ήταν ότι θέλουμε δε θέλουμε η συμμετοχή του λιγνίτη στην ηλεκτροπαραγωγή έχει μειωθεί και θα βαίνει μειούμενη. Τα στελέχη της ΔΕΗ ζήτησαν, μάλιστα, απο

Μ’ ένα δημοψήφισμα ξεχνιέμαι

Πάει ένας χρόνος απο το μνημειώδες πια δημοψήφισμα του όχι που έγινε στην πορεία ναι. Απο τότε μέχρι σήμερα δεν άλλαξαν πολλά στη ζωή μας. Ή μάλλον άλλαξαν αρκετά προς το χειρότερο, ως συνέπεια των μνημονίων που ακολούθησαν. Τότε αρκετοί είχαν αναφερθεί στη σημασία του να αποφασίζει ο λαός για ότι επιθυμεί. Ένα χρόνο μετά και εκ του αποτελέσματος, συνεπικουρούμενου μάλιστα απο τη δύσκολα διαχειρίσιμη απόφαση του brexit, αυτή η

Η καραβίδα

  Δεν ήξερα ότι έχει τόσες πολλές καραβίδες η λίμνη Πολυφύτου. Ήξερα, όμως, ότι όπου υπάρχουν καραβίδες, υπάρχουν και καθαρά νερά. Έχουν μυαλό οι καραβίδες. Κι άλλα πράγματα δεν ήξερα για τον υδάτινο πλούτο της περιοχής μας, γιατί κι αυτός, όπως και πολλά άλλα, μένει στα αζήτητα. Το τι, το πως και το γιατί ας μην το αναλύσουμε. Ας δούμε, όμως, το απο ‘δω και πέρα κι ας προσαρμόσουμε τις

Έβαλε τα καλά της

Απο τις πιο εντυπωσιακές στιλιστικά στιγμές του κοινού θνητού είναι η Πασχαλιά. Βγαίνεις στην εκκλησία το βράδυ της Ανάστασης και γεμίζει το μάτι σου φτερά και πούπουλα. Χρυσά και λαμέ, τζιν και σταράκια συμπρωταγωνιστούν σε μια λαϊκή εκδοχή της Δυναστείας. Παλιότερα τα ρούχα ήταν αυστηρά διαχωρισμένα σε καλά και πρόχειρα. Εύκολη διάκριση. Τα πρόχειρα για το σπίτι και την εργασία, τα καλά για την εκκλησία. Έλα, όμως, που καθώς το

Διαλαλώντας την πραμάτεια τους

Φαίνεται πως τις τελευταίες μέρες όσοι ασχολούνται με την υγεία στην περιοχή αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στη σύνταξη επιστολών και σε κινήσεις εικόνας, παρά στο να επιτελέσουν το θεάρεστο έργο τους. Το οποίο είναι ποιο ακριβώς; Η απάντηση στο ερώτημα είναι τόσο απλή, γι’ αυτό ταυτόχρονα και τόσο σύνθετη στην υλοποίησή της. Το έργο τους, λοιπόν, είναι να κάνουν τα νοσοκομεία να δουλεύουν. Τουλάχιστον στοιχειωδώς. Με τα μέσα και τους ανθρώπους

Το θέατρο ως ανάγκη

Μιλώντας με την Κάρμεν Ρουγγέρη, μια γυναίκα που απο τον τόνο της φωνής της και μόνο καταλαβαίνεις την ποιότητά της,  για τον “Κουρέα της Σεβίλλης” με τον οποίο έρχεται την Κυριακή στην Κοζάνη, συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο στερημένοι είμαστε από καλές παραστάσεις. Και κυρίως πόσο στερημένα είναι τα παιδιά μας απο το καλό θέατρο. Αυτή την εποχή το θέατρο έχει έναν παραπάνω λόγο να είναι παραμελημένο. Θεωρείται πολυτέλεια

Ο συμμαθητής που όλο κάτι ξεχνούσε

Όλοι είχαμε το συμμαθητή που όλο και κάποιο τετράδιο με ασκήσεις ξεχνούσε να βάλει στην τσάντα του, φεύγοντας για το σχολείο. Στην αρχή έκανε ότι ψάχνει τάχα εναγωνίως για να το βρει, για να δηλώσει στη συνέχεια κόκκινος σαν παντζάρι ότι μάλλον ο ίδιος ή η μητέρα του είχε ξεχάσει να το βάλει στην τσάντα. Στη συνέχεια ο συμμαθητής μεγάλωσε και πήγε στο πανεπιστήμιο ή σε κάποια άλλη σχολή. Κι