Αρθρογραφία: Ιωάννα Κωσταρέλλα

Η αρπαγή της Ευρώπης μας

Η Ευρώπη άπλωσε τα πόδια της, χωρίς να λάβει υπόψη ότι δεν έφτανε το πάπλωμά της. Έκρυψε κάτω απο το ίδιο πάπλωμα όλα τα προβλήματα και τις διαφορετικότητές της με μια μεταφυσική σχεδόν εμπιστοσύνη ότι έτσι θα λύνονταν. Τα έκρυψε, δεν τα αντιμετώπισε, γι’ αυτό και τώρα που ζόρισαν τα πράγματα αυτά “σκάνε” το ένα πίσω από το άλλο, δίχως σταματημό. Καταπιεσμένοι πρώην κομμουνιστές, ταλαίπωροι Βαλκάνιοι, οι μέχρι πριν λίγο

Οι επίλεκτοι

Είδατε τι έπαθε ο νέος σύμβουλος του πρωθυπουργού με τα τούιτ προς την Ελένη Μενεγάκη που είχε προλάβει να κάνει πριν το διορισμό του; Ή μάλλον εμείς τι πάθαμε. Γιατί αυτόν δε φαίνεται να τον πολυένοιαξε. Μπορεί εδώ που τα λέμε να ήταν και η καλύτερή του όλος αυτός ο ντόρος.. Εμείς οι υπόλοιποι θεωρήσαμε ότι εκτεθήκαμε. Ως κοινωνία, ως λαός που επιλέγει. Ντραπήκαμε λίγο για λογαριασμό αυτού κι εκείνων

H αλλαγή σου πάει πολύ

Η ιδέα της κάθε αλλαγής είναι πολύ περισσότερο τρομακτική απο την ίδια την αλλαγή. Και τι δεν ακούστηκε το τελευταίο διάστημα για τις αλλαγές στην Κοζανίτικη Αποκριά. Απο το ότι θα γίνει η επέλαση των Βραζιλιάνων, μέχρι το ότι θα απαγορευθούν οι τοπικές ενδυμασίες. Τελικά αυτό που είδαμε τα δύο πρώτα βράδια των εκδηλώσεων ήταν ένα πολύ όμορφο θέαμα στην κεντρική πλατεία. Οι κύκλοι που σχημάτιζαν οι χορευτές αγκάλιαζαν τον

Μα γιατί φεύγουν απο την πατρίδα τους;

Αυτό είναι ένα ερώτημα, το οποίο έρχεται και επανέρχεται κι ακούγεται από πολλούς. Ως απορία απο τους πιο καλοπροαίρετους, ως αμφισβήτηση απο τους κακοπροαίρετους. Γιατί οι πρόσφυγες αφήνουν την πατρίδα τους και επιλέγουν να ακολουθήσουν το δρόμο της ξενιτιάς; Δε χρειάζεται και πολλά για να καταλάβεις ότι δεν αφήνει εύκολα κάποιος τον τόπο του, βάζοντας όλη τη ζωή του σε ένα σακίδιο και σέρνοντας απο πίσω τα κουτσούβελά του. Θα

Η πλατεία είμαστε εμείς

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πέρασε αυτές τις μέρες απο την καινούργια πλατεία και να μην κοντοστάθηκε, φωτογραφήθηκε, σχολίασε ή άσκηση κριτική. Η πλατεία έγιναν η συζήτηση της πόλης κι αυτό από μόνο του είναι παρά πολύ καλό. Γιατί σημαίνει ότι εξακολουθούμε να νοιαζόμαστε και να ενδιαφερόμαστε για το δημόσιο χώρο κι όλα αυτά που καθημερινά προσπερνάμε χωρίς να ρίξουμε δεύτερη ματιά. Ως χώρος που θα ζήσουμε τη ζωή

Η διαπλοκή και οι αρχιερείς της

Το κουβάρι της διαπλοκής είναι καλά τυλιγμένο. Για όσους το ξέρουν, ένας αναμενόμενος τρόπος που γίνεται η συναλλαγή στην εξουσία. Για όσους δεν το γνωρίζουν μια παράξενη σχέση που πυροδοτεί κατά καιρούς ευφάνταστες ιστορίες, αλλά κρύβει και πραγματικά γεγονότα. Κρυφές συναντήσεις, υπόγεια γκαράζ, ραντεβού σε περίεργα σημεία συνθέτουν την εικόνα. Κινηματογραφικά θα μπορούσε και να αποδοθεί στο στυλ της περίφημης αμερικανικής σειράς House of Cards. Η διαπλοκή που μάλιστα χρησιμοποιείται

Κάντο όπως νομίζεις

Κυκλοφόρησε η φήμη ότι εμείς οι Κοζανίτες δε βάζουμε μόνο σκυλιά στην πρέσα, αλλά βοηθάμε και τους πρόσφυγες όταν χρειαστεί. Η φήμη, όπως πάντα, ταξίδεψε γρήγορα, αποκτώντας διαστάσεις αστικού μύθου. Τι γίνεται στην Κοζάνη που δε γίνεται αλλού; Τι κάνουν οι Κοζανίτες που δεν κάνουν οι Ευρωπαίοι; Ωραίοι οι μύθοι και οι εικόνες που φτιάχνουν καλές ιστορίες, αλλά τώρα ας κατέβουμε από το νοητό καλάμι κι ας δούμε τι πραγματικά

Το εγχειρίδιο του καλού εθελοντή

Εσύ θέλεις να βοηθήσεις αυτούς που έχουν την ανάγκη σου; Κάντο. Βγάλε και selfie, αν θέλεις, για να σε καμαρώσουν οι φίλοι και οι γνωστοί σου και να σκάσουν από τη ζήλια τους οι εχθροί σου. Γέμισε κι όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις φωτογραφίες σου και δώσε παρών απ’ όπου κι αν βρεθείς. Την ώρα που μοιράζεις τρόφιμα, την ώρα που παίζεις με τα προσφυγόπουλα, γενικά κάθε ώρα

Ποιος να ασχολείται τώρα με το κράτος δικαίου;

Αυτό που υπό άλλες συνθήκες θα αποτελούσε σημαντική είδηση, σήμερα καταπλακώνεται απο το τεράστιο ειδικό βάρος που έχει μια -σχεδόν- ανθρωπιστική κρίση σε εξέλιξη και τα χίλια μύρια οικονομικής φύσεως προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως χώρα. Οπότε το κράτος δικαίου περνά σε δεύτερη μοίρα. Ποιος να ασχοληθεί με το τσαλακωμένο, χιλιοπατημένο κράτος δικαίου, την ώρα που δίπλα του περνούν τα καραβάνια των εξαθλιωμένων; Έτσι οι διαφόρων τύπων παραλογισμοί, όπως η ιστορία

Όλη η χώρα ένα hot spot

Η αντιμετώπιση των προσφύγων έχει τρεις διαστάσεις, την προσωπική, τη συλλογική και την κρατική. Στις δύο πρώτες είναι ολοφάνερο ότι επικρατεί η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Πολίτες και σύλλογοι βρέθηκαν από το πρώτο λεπτό κοντά στους πρόσφυγες, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Αδιαφορώ πλήρως για τις ελάχιστες -νομίζω- φωνές που παραληρηματικά χτυπούν με θόρυβο το πληκτρολόγιο τους, πιστεύοντας ότι κάνουν κάτι. Σε ότι αφορά στην τρίτη διάσταση, όμως, την κρατική

Περήφανη για όλους σας

Συγκινήθηκα το βράδυ της Δευτέρας στο Κλειστό της Λευκόβρυσης. Γιατί είδα ανθρώπους. Καλής ποιότητας ανθρώπους. Ανθρώπους που παρά το γεγονός ότι διαφωνούσαν με τον τρόπο που διαχειρίζεται το επίσημο κράτος το προσφυγικό, σήκωσαν τα μανίκια κι άρχισαν να βοηθούν τον κόσμο. Έστω κι αν μέσα τους ήξεραν πως αυτό που κάνουν είναι σταγόνα στον ωκεανό. Υποκλίθηκα στους εθελοντές και στις διασωστικές ομάδες που είναι πάντα εκεί, για να οργανώσουν και

Τα γιαπράκια, οι Αποκριές και η πλατεία

Α, όλα κι όλα. Υπάρχουν μερικά πράγματα σ’ αυτό τον τόπο για τα οποία έχουμε άποψη και μάλιστα εμπεριστατωμένη. Όλοι μας. Το ένα είναι τα γιαπράκια, το άλλο είναι οι Αποκριές και ίσως περιστασιακά η πλατεία ή ο Νιάημερος. Συζητάμε για τα θέματα αυτά ταυτόχρονα ως ειδικοί, αλλά και βιωματικά και δεν επιδεχόμαστε αμφισβητήσεων, κάνοντας επίκληση στην αυθεντία της γιαγιάς που είχε την ορίτζιναλ συνταγή για γιαπράκια ή στην προσωπική

Η κακία ως χιούμορ

Δεν μας αρέσει τώρα ο Λαζόπουλος και πολύ καλά κάνει και δεν μας αρέσει. Όμως δεν άλλαξε εκείνος. Τα τελευταία χρόνια έτσι ήταν. Μονομανής και έτοιμος να χρησιμοποιήσει για “υπερόπλο” του το αδύνατο σημείο του άλλου. Πάνω στις ανελέητες καζούρες και χοντράδες σε βάρος της Ντενίση κι άλλων ….αγαπημένων του, εδραίωσε την τηλεοπτική του παντοκρατορία. Να μην το κρύβουμε τώρα. Γελούσαμε και εξακολουθούμε να γελάμε με πολλές απο αυτές τις

Κόλλυβα στο Ίντερνετ

Δεν υπάρχει τελικά πιο φοβιστικό, ανατριχιαστικό -όπως θέλετε ονοματίστε το-  πράγμα από το θάνατο στο facebook. Από τον τρόπο που ξαφνικά εισβάλλει και τα διαδοχικά “αναπαύσου εν ειρήνη” (συντομογραφία RIP) που ταράζουν την ησυχία των συνηθισμένων αναρτήσεων. Μα πιο ανατριχιαστικό από όλα είναι ότι οι ολοζώντανες φωτογραφίες και οι πριν λίγες ώρες αναρτήσεις σκορπούν παντού σαν ένα διαδικτυακό μνημόσυνο, στο οποίο όλοι αισθάνονται την ανάγκη να παραβρεθούν και να πουν

Το λαϊκό δρώμενο ως πεδίο αντιπαράθεσης

Οι περισσότεροι -ότι και να λέμε- αγαπούμε το τόπο μας κι ότι τον περιβάλλει. Ακόμη κι αν αυτή είναι η ασχήμια των κατά καιρούς παρεμβάσεων μας. Και το αντιλήφθηκα για μια ακόμη φορά από τη μεγάλη απήχηση που έχουν οι φωτογραφίες, παλιές, αλλά και καινούργιες στην πραγματική, αλλά και στη διαδικτυακή κοινότητα. Εκτός από τις φωτογραφίες, όμως, στην Κοζάνη αγαπούμε με έμφαση την Αποκριά. Oχι τόσο αυτό που είναι  η

Ο “πες τα Χρυσόστομε”

There is no business like show business, λένε. Κι έχουν δίκιο, αφού οτιδήποτε συμβαίνει και δε συμβαίνει μπορεί άνετα να μετατραπεί σε σόου και μάλιστα αποδοτικό. Αρκεί να υπάρχει κάποιος που να το θέλει και να το κάνει και κάποιοι που να το χειροκροτήσουν. Η επιτυχία του σόου δεν είναι δεδομένη. Για να διασφαλιστεί απαιτείται μεθοδικότητα, δουλειά, καλός συγχρονισμός και αίσθηση του κατά που πάει το πράγμα. Οι κατά Ραμονέ

Τα αιτήματα της κατάληψης

Κάθε Νοέμβριο ξεφυτρώνουν ξαφνικά αιτήματα για κατάληψη. Τον Οκτώβρη είναι ακόμα νωρίς και την άνοιξη πολύ αργά. Ο Νοέμβρης είναι η κατάλληλη εποχή και “κολλάει” πολύ ωραία και με τα Χριστούγεννα. Κι ερχόμαστε στα αιτήματα της κατάληψης. Διαχρονικά και της στιγμής. Στα διαχρονικά εντάσσονται το πάγιο περί αύξησης του προϋπολογισμού για την παιδεία, ενώ στης στιγμής ακόμα και το αίτημα να γίνει άμεσα εξαέρωση στα καλοριφέρ (το διαβάσαμε κι αυτό

Στον περαστικό διαβάτη

Είπαμε, δεν αλλάζει η κατάσταση με το να δείχνουμε αποσπασματικά την ευαισθησία μας, μαζεύοντας είδη πρώτης ανάγκης για τους μετανάστες. Αλλά κάτι είναι κι αυτό. Σαν καλωσόρισμα και καλό κατευόδιο από έναν τόπο που μόνο από αυτό που δεν του περισσεύει μπορεί να δώσει. Εκεί μετριούνται οι άνθρωποι. Δεν είναι το ψωμί, ούτε τα πάμπερς. Εξάλλου, δεν μπορούν να φτάσουν και να καλύψουν τις τεράστιες ανάγκες που δημιουργούνται καθημερινά. Είναι

Ο παραλογισμός των εκλογών

Σ’ αυτή τη χώρα οι εκλογές μοιάζουν φάρμακο δια πάσαν νόσο. Λειτουργούν ως επιταχυντής, εκβιαστικό δίλημμα ή εύκολος τρόπος για να ξεφορτωθεί κάποιος την εξουσία. Είναι, λοιπόν, φοβερό για μια χώρα, η οποία έχει με τόσα προβλήματα να ασχοληθεί, η φύση των οποίων είναι ιδιαίτερα πιεστική, να ασχολείται κάθε λίγο και λιγάκι με το “γαϊτανάκι” των εκλογών. Οι εκλογές κοστίζουν κι αυτό το ξέρουμε όλοι. Και σε χρήμα και σε

Οπως μας συμφέρει

Η ερμηνεία των γεγονότων ασφαλώς υπόκειται στους παράγοντες της αντίληψης που ευθύνονται αποκλειστικά σχεδόν για το ότι δεν βλέπουμε όλοι τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Το μυαλό μας εξάλλου δε λειτουργεί ως φωτογραφική μηχανή, αποτυπώνοντας αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα, αλλά μάλλον ως παραμορφωτικός φακός. Προσπαθούμε, όμως, και κυρίως όταν εκφραζόμαστε ως συλλογικότητες, να διατηρούμαστε όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πραγματικότητα. Τα δημοσκοπικά ευρήματα, όπως αποδείχθηκε περίτρανα πολλές