Μεγαλώνοντας πληθαίνουν οι αβεβαιότητες και λιγοστεύουν οι βεβαιότητες. Για παράδειγμα αυτό το «ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο» γίνεται όλο και πιο σπάνιο, αφού αυξάνονται οι εμπειρίες της ζωής και οι στιγμές εκείνες που κάνεις ή μπαίνεις στον πειρασμό να κάνεις κάτι από όλα αυτά που κάποτε έλεγες ότι δεν θα έκανες ποτέ.
Μην πάει το μυαλό σας σε πολύ σύνθετα πράγματα. Ακόμη και στα απλά, στα καθημερινά, στα της δουλειάς και του σπιτιού, ο χρόνος μας δίνει το πλεονέκτημα της ευελιξίας και του αυτοσχεδιασμού. Γιατί ολόκληρη η ζωή μας είναι ένας αυτοσχεδιασμός και μια έκπληξη σχετικά με το πώς θα είναι η μέρα που θα διαδεχτεί την προηγούμενη. Ασχέτως αν κοιμόμαστε όλοι με τη βεβαιότητα της επανάληψης που μας δίνει ασφάλεια και σιγουριά.
Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί οι …αξιοθαύμαστοι κάποιοι που διατηρούν τις εφηβικές και νεανικές τους βεβαιότητες. Που πιστεύουν φανατικά σε ότι πίστευαν στα φοιτητικά τους χρόνια, που δεν κάνουν ούτε χιλιοστό πίσω στις ιδέες τους, έστω κι αν η συνέχεια των πραγμάτων δείχνει ότι κάποιες από αυτές έχουν προσπεραστεί ή δεν θα μπορούσαν ποτέ να έχουν εφαρμογή.
Δεν έχω καταλήξει με βεβαιότητα κάπου σε σχέση με το σε ποια κατηγορία είναι καλύτερο να ανήκεις. Ίσως λόγω αυτής της εκ γενετής αντιπάθειάς μου για τις κατηγοριοποιήσεις και τις βεβαιότητες.
Ιωάννα