Η διαφορά μεταξύ ενός ανθρώπου που έχει αναπτυγμένη την ενσυναίσθηση και ενός άλλου που θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε έως και «χοντρόπετσο» είναι ότι ο δεύτερος για να καταλάβει κάτι πρέπει να το ζήσει. Να το νιώσει ο ίδιος στο πετσί του.
Ο χοντρόπετσος που λέτε, ακούει βεσερέ τα περί επιλογής. Ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για ότι του κάνει κέφι, όποτε του κάνει κέφι και όπου του κάνει κέφι.
Αγνοεί επιδεικτικά τις ανάγκες των άλλων, τους οποίους με ευκολία κατατάσσει σε κατηγορίες όπως «μυγιάγγιχτοι», «φλούφληδες» και «ξενέρωτοι».
Διότι γι’ αυτόν το vivere pericolosamente ισοδυναμεί με ένα μπουκάλι Jonnie, τέρμα τα γκάζια και όποιον πάρει ο χάρος.
Αυτή είναι η μαγκιά του χοντρόπετσου, να αδιαφορεί για τους γύρω του και να θεωρεί τους νόμους και τους κανόνες, καθωσπρεπισμούς και κατασκευές των δήθεν, τις οποίες αποτάσσεται μετά βδελυγμίας.
Δυστυχώς, ο χοντρόπετσος θα αντιληφθεί την έννοια του δικαιώματος επιλογής μόνο όταν θα γεννήσει η γυναίκα του και δεν θα βρίσκει καφετέρια κι εστιατόριο που δεν καπνίζουν για να πάει με το μωρό του ή όταν σπάσει το πόδι του και δεν μπορεί να περπατήσει στο πεζοδρόμιο απο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Τότε θα καταλάβει. Αλλά τότε θα είναι αργά.

Ιωάννα
ioanna_kostarella@hotmail.com