Γράφει ο Ευστάθιος Λαμπριανίδης
Όντως, στα χρόνια τα παλιά
και στην Αρχαία Ελλάδα
γεννιούνται έξι αδελφές
με σώμα σαν λαμπάδα.
Είναι οι Καρυάτιδες,
όλες βοστρυχοφόρες.
Είναι από τις Καρυές
της Λακωνίας κόρες.
Ιέρειες της Αρτέμιδος
έρχονται εν Ακροπόλει
και εξ Ερεχθείου βλέπουν την
των Αθηναίων πόλιν.
Με άγρυπνο μάτι από ψηλά
κοιτάνε την Αθήνα
και γίνονται πασίγνωστες,
διάσημες ως την Κίνα.
Το χίλια οκτακόσια ένα και
Γλυπτά και Καρυάτιν
αρπάζει μία ο Έλγιν και
χάνεται στο.. σκοτάδι.
Η αρχοντιά της κοσμεί το
Βρετανικό Μουσείο,
μα η μοίρα δι΄ Ακροπόλεως
την όριζε Μουσείον.
Η Άρτεμις ξέρει καλώς
πως είναι τεθλιμμένη,
πως έχει πόνο, δράμα ζει,
κι απόφαση το παίρνει.
Δίδει στο σώμα της ψυχή
και εντολή της δίνει
με τα Γλυπτά της σε ασκί
να ρθει, εκεί μη μείνει.
Στις πέντε της τις αδελφές
κοντά να ρθει να ζήσει
και στων Γλυπτών τα τραύματα
ίαση να κομίσει.
Τοποθετεί σε αυτήν φτερά
πιο γρήγορα να φθάσει,
στην αγκαλιά των αδελφών
αυτής να ξαποστάσει.
Φθάνει η Καρυάτιδα
με το ασκί στην πλάτη
και χάνεται στις αγκαλιές
με της χαράς το δάκρυ.
Είναι κι οι έξι ζωντανές,
βλέπουν η μια την άλλη
και δίνουν όρκο ιερό
να μην χωρίσουν πάλι.
Μέλημα πρώτον, τα Γλυπτά.
Ευθύς τα επανενώνουν
εις ενιαίον σύνολον,
κι όλες τα καμαρώνουν.
Δεύτερον, εκατέρωθεν
λέγονται ιστορίες
για τους καημούς του χωρισμού
κι αυτού τις δυσκολίες.
Ζητούν από την Άρτεμιν
αχώριστες να μείνουν
κι αιώνιες ιέρειες
αυτής να παραμείνουν.
28-1-2026
