Η Αποκριά δεν είναι «ιδιοκτησία» κανενός.
Ούτε του Δήμου που διοργανώνει εκδηλώσεις και μεριμνά για τα θέματα αστικής ευθύνης.
Ούτε της Περιφέρειας και των χορηγών.
Ούτε των μαγαζιών συνάθροισης κοινού.
Είναι ό,τι κουβαλά ο καθένας μας μέσα του:
για άλλον είναι οι φανοί και τα χάλκινα,
για άλλον η σάτιρα,
η ψυχική ανάταση,
η παρέα,
η ανάμνηση της γειτονιάς.
Κι όμως – όταν κάτι που γεννήθηκε ως γιορτή της γειτονιάς αρχίζει να μοιάζει σαν την Αποκριά «των άλλων»,
τότε κάπου χάνεται το νήμα
και κάποιοι διαλέγουν την «ΑπουΜακρά», την απόσταση, τις γειτονιές εκτός κέντρου και εν τέλει την αποχή.
Ποιανού είναι λοιπόν η Απουκρά;
Εκείνων που την απολαμβάνουν κάθε χρόνο:
όσων ανάβουν, τραγουδούν, χορεύουν, ψήνουν, παίζουν μουσική, φιλοξενούν, φροντίζουν, δουλεύουν, εθελοντούν.
Αλλά και όσων ρωτούν τα λίγο πιο δύσκολα:
είμαστε όλοι ευχαριστημένοι με αυτή;
τι μένει στην πόλη – πολιτιστικά και οικονομικά;
το βάρος μοιράζεται δίκαια;
θέλει «ανακατεύθυνση» ή απλώς μέτρο, για να μη μικραίνουμε την ουσία κάνοντάς την μόνο “ένα θεωρητικά μεγάλο γεγονός”;
Κι ίσως, τελικά, να είναι και των «παιδιών της πόλης» όπου κι αν βρίσκονται – που ξαναδένουν με μνήμες, εικόνες και ανθρώπους. Γιατί εκεί κατοικεί το έθιμο:
στη σχέση.
ΚΚ
