Γράφει η Γιώτα Κουτσώνα*
Σήμερα δεν σκέφτομαι την εικόνα σαν τέχνη.
Τη σκέφτομαι σαν στιγμή.
Τη στιγμή που όλα έχουν ήδη συμβεί.
Λόγω των ημερών, ένιωσα την ανάγκη να ζωγραφίσω «Το Τελευταίο Φιλί».
Ένας πίνακας που με δυσκόλεψε όσο λίγοι, καθώς κάθε πινελιά ήταν και μια δική μου συγκίνηση. Δεν είναι μια κλασική αγιογραφία, αλλά μια κατάθεση ψυχής για τον πιο βαθύ, βουβό πόνο της Μάνας.
Στον πίνακα, η Παναγία κρατά στην αγκαλιά της τον Ιησού.
Δεν υπάρχει ένταση.
Δεν υπάρχει κραυγή.
Δεν υπάρχει πια τίποτα να αλλάξει.
Υπάρχει μόνο σιωπή, ένα φιλί και ένα σώμα.
Ένα σώμα που πριν λίγο ήταν ζωντανό.
Και τώρα είναι βάρος.
Το πρόσωπο της Παναγίας δεν φωνάζει.
Δεν διαμαρτύρεται. Γέρνει. Αγγίζει. Μένει.
Σαν να προσπαθεί να κρατήσει κάτι που ήδη έχει φύγει.
Και το σώμα του Χριστού… ήσυχο. Παραδομένο.
Σαν να έχει τελειώσει κάθε αντίσταση.
Όταν προσπαθείς να αποδώσεις αυτή την εικόνα, δεν ξεκινάς από το σχέδιο. Ξεκινάς από αυτό που νιώθεις. Γιατί δεν ζωγραφίζεις μια μορφή. Ζωγραφίζεις μια σχέση. Μια μητέρα που κρατά το παιδί της.
Και εκεί, όλα αλλάζουν.
Πολλοί με ρωτούν για την αγιογραφία…
Είναι δύσκολο μονοπάτι…
Απαιτεί μια ησυχία που ο κόσμος έξω δεν την έχει πια.
Για μένα, όμως, είναι μια προσωπική αναμέτρηση. Πιστεύω βαθιά. Και αυτή η πίστη δεν είναι θεωρία, είναι ανάγκη. Όμως, έμαθα πως αν δεν «περπατήσεις» έστω και λίγο στον δρόμο του Αγίου που ζωγραφίζεις, αν δεν νιώσεις το ρίγος της δικής του θυσίας, το έργο μένει βουβό.
Δεν έχει σημασία αν κάποιος πιστεύει ή όχι. Αυτή η εικόνα ξεπερνά την πίστη.
Αγγίζει κάτι πιο βαθύ, την απώλεια.
Την αγάπη. Το σημείο όπου ο άνθρωπος μένει χωρίς λέξεις.
Κουβαλά όμως και ό,τι προηγήθηκε.
Τη Σταύρωση. Το σώμα πάνω στον σταυρό δεν είναι μόνο μια εικόνα πόνου. Είναι μια εικόνα θυσίας.
Στην καρδιά της πίστης μου, η Σταύρωση δεν είναι το τέλος. Είναι πράξη αγάπης. Η απόλυτη παράδοση. Ένα σώμα που δίνεται για να κρατήσει κάτι πέρα από τον εαυτό του.
Η αγάπη, στην πιο ακραία της μορφή, δεν είναι εύκολη.
Δεν είναι όμορφη.
Είναι θυσία. Και μετά από αυτή τη θυσία, έρχεται η σιωπή.
Η Παναγία κρατά το βάρος της απώλειας, αλλά και το βάρος αυτού που σημαίνει.
Είναι ένα πέρασμα.
Από το τέλος… σε κάτι που συνεχίζει να υπάρχει αλλιώς.
Γι’ αυτό αυτή η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
Γιατί μέσα από αυτή τη σιωπή, γεννιέται αυτό που η πίστη ονομάζει Ανάσταση.
Όχι μόνο ως θαύμα, αλλά ως υπενθύμιση…
Ότι μετά το σκοτάδι, κάτι μπορεί να σταθεί ξανά στο φως. Ότι μετά την απώλεια, κάτι μέσα μας συνεχίζει να ζει.
Αυτές οι εικόνες δεν μένουν μόνο στους τοίχους. Μένουν μέσα μας.
Γιατί θυμίζουν ότι ακόμα και μέσα στην απώλεια, υπάρχει νόημα.
Και μέσα στη σιωπή, κάτι συνεχίζει να μιλά. Εύχομαι στον καθένα σας, όποιο «βάρος» κι αν κουβαλάτε, να βρείτε τη δύναμη και τη στοργή που χρειάζεται για να φτάσετε στο δικό σας Φως.
Καλή Ανάσταση.
*Καλλιτέχνιδα Tattoo & Ιδιοκτήτρια του The Lighthouse Tattoo
