Του Κώστα Δημητρίου*
Πολλές αποφάσεις παίρνονται όταν είμαστε γεμάτοι συναισθήματα. Όταν είμαστε πολύ χαρούμενοι ή πολύ λυπημένοι. Όταν έρχονται στο μυαλό μας παλιές αναμνήσεις ή όταν κάποιος ή κάτι αγγίζει μια ευαίσθητη χορδή μας. Μια απόφαση παίρνεται «εν θερμώ» και μετανιώνουμε, μια κουβέντα λέγεται «χωρίς να το πολυσκεφτούμε», μια αγορά που πάντα ποθούσαμε γίνεται ξαφνικά, γιατί «στη βράση κολλάει το σίδερο».
Με τον ίδιο τρόπο γίνονται και οι φιλανθρωπίες. Καλές προθέσεις έχουμε σχεδόν όλοι. Ποιος άραγε δεν επιθυμεί να βοηθήσει τον πλησίον του; Κάποιοι κάνουν φιλανθρωπίες λόγω της στάσης ζωής τους, της κουλτούρας τους ή των προσωπικών τους βιωμάτων. Οι περισσότεροι από εμάς, όμως, για να προσφέρουμε, πρέπει να δούμε κάποιον να δακρύζει, κάποιον να είναι σε απόγνωση και να περνά δύσκολα. Τότε, με συγκίνηση ή και με κάποιες τύψεις, ψάχνουμε τρόπους να βοηθήσουμε.
Τα παραπάνω δεν τα γράφω για να κατακρίνω, αλλά όλοι κάπως έτσι ενεργούμε. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτή τη φύση μας. Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε όλοι τη σύλληψη μελών μιας ΜΚΟ. Κατηγορούνται ότι συγκέντρωναν χρήματα για άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας και ότι, αντί να φτάνουν σε αυτά, τα χρήματα κατέληγαν στα ίδια τα μέλη.
Η ζημιά, πιστεύω, δεν είναι μόνο αυτή που προβάλλεται από τα ΜΜΕ. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που φέρονται να καταχράστηκαν τα μέλη της ΜΚΟ. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που δεν έλαβαν ολόκληρα τα ποσά που οι συμπολίτες μας προσέφεραν για να τους βοηθήσουν. Η μεγαλύτερη ζημιά έγινε στους μελλοντικούς δωρητές, αλλά και στις σοβαρές οργανώσεις που αποδεδειγμένα βοηθούν ανθρώπους σε ανάγκη.
Πώς θα απευθυνθούν τώρα αυτές οι οργανώσεις στην αλληλεγγύη των συμπολιτών μας; Πώς θα εμπιστευτούμε ξανά μια οργάνωση και θα τη στηρίξουμε οικονομικά για να συνεχίσει το έργο της; Οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν σύντομα από τις ίδιες τις οργανώσεις, και να είναι κάτι περισσότερο από δηλώσεις: εγγραφή στα επίσημα μητρώα, δημοσιευμένοι ισολογισμοί, άδεια εράνων, πράγματα που μπορεί να ελέγξει ο καθένας.
Τέλος, πειστικές απαντήσεις πρέπει να δώσει και το κράτος. Σε μια χώρα όπου ο απλός πολίτης ελέγχεται εξονυχιστικά για τα έσοδα και τις δαπάνες του, είναι ανεπίτρεπτο, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, μια οργάνωση να συγκεντρώνει χρήματα επί χρόνια χωρίς κανείς να ελέγχει αν έχει νόμιμη άδεια λειτουργίας. Με αφορμή αυτή την υπόθεση, το κράτος πρέπει να αποδείξει έμπρακτα ότι δεν θα επιτρέψει παρόμοιες καταχρήσεις: με πραγματικούς ελέγχους, και με ποινές που, σε περίπτωση ενοχής, θα λειτουργούν αποτρεπτικά. Γιατί η εμπιστοσύνη, όταν κλονιστεί, δύσκολα επιστρέφει.
Τα σέβη μου.
*Ο Κώστας Δημητρίου είναι Μηχανολόγος Μηχανικός ΤΕ
