Τα Ιπαγγέλματα που χάθ’καν κι χάνουντι – Η Μουταφ’τσίθκ’ Βιουτιχνία τ’ Γιώρ’ τ’ Γκάτζιαρ’

Χρόνος Κοζάνης
18 Min Read

Ου Γιώρ’ς ου Γκάτζιαρ’ς τ’ Μήτσ’ κι τ’ς Λιέν’ς γιννημένους του 1900 σ’ν Κουζάν’, είχιν γυναίκα τ’ Κατιρήν’ τ’ Γκάτζιαρ’ του γέννους Κώτσικα. Κουζιανίτ’κου ζιβγάρ’ κι του σπίτ’ μη του μαγαζί τ’ς, ήταν σ’ν ουδό Ιωάνν. Τράντα, παραπάν’ απ’ του φούρνου τ’ Πατιά τ’ Θόδωρ’ κι ήταν του πατρικό τ’ Γιώρ’.

Ου «Γιώρ’ς ή Γιώργας» όπους τουν φώναζαν όλ’ ιτότι στ’γειτουνιά μη του παρατσούκλ’, ήταν η τρίτ’ γιννιά που ακλούτσιν του ιπάγγιλμα τ’ «ΥΦΑΝΤΗ» κι τέχν’ τ’ν έμαθιν απ’ του απ’ του Γιάνν’ του Ρουμπούλ’ που ήταν μόνιμους υπάλληλους στ’ «Βιουτιχνία».

Ου «Ρουμπούλ’τ’ς» ήταν ου πάππους τ’ «Κουζιάκ’» τ’ Λάζου, του τέως Προέδρου του Συλλόγου τ’ς «ΣΚ’ΡΚΑΣ» κι όταν ήταν μ’κρός πάϊνιν συχνά στουν πάππου τ’, κι απού τότι ου αγαπητός μας «Λάζους» έχ’ τ’ς εικόνεις τ’ς βιοτιχνίας. Ου «Ρουμπούλ’τ’ς» ου Γιάνν’τ’ς δούλιψιν κι μη του μπαμπά τ’ «Γιώργα». Αυτός έμαθιν ντέχν’ στου «Γιώρ’» γιατί ου μπαμπάστ’ πέθανιν όταν ήταν μ’κρός ακόμα ου Γιώρ’ς.

Στ’ φουτουγραφία του αγαπητό ζιβγάρ’ ου Γιώρ’ς κ’ η Κατιρήν’ τ’ Γκάτζιαρ’ είναι στα «ΜΠΡΑΜ» ντυμέν’, στα «ΝΤΟΥΖΕΝΙΑ Τ’Σ» «ΑΤΣΑΚ’ΣΤΙ» κι «ΝΙΟΠΑΝΤΡ’» έτοιμ’ για τουν τρανό κι δύσκουλο αγώνα τ’ς «ΖΟΥΗΣ». Είναι η μουναδική φουτουγραφία που μας έδουκιν κ’ έχ’ η θυγατέρα τ’ς «η ΛΙΕΝ ΜΙΜΗΤΟΥ» μιτά τ’ν κλουπή που γίνγκιν στου σπίτι τ’ς.

Η «Μουταφ’τσίθκ’ βιουτιχνία στηρίζουνταν σι δυο έμπειρους κυρίως τεχνήτες:

Ου πρώτους ήταν ου «Μουταφτσής» που ιπιξιργάζουνταν μη τα χέρια τ’ τ’ν σκληρή γιδίσια τρίχα (με του διαρκές στρίψιμου) κι τ’ν έφκιανιν «ΝΗΜΑ» κι μ’ αυτό γίνουνταν τα «ΤΣΙΟΥΛΙΑ» τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα κι ου δεύτηρους ήταν ου «ΥΦΑΝΤΗΣ» που έπιρνιν του «ΝΗΜΑ» του ύφινιν στουν τρανό ουρθό κι ξύλινου αργαλιό.

Τα βασικά εργαλεία τ’ς βιουτεχνίας ήταν οι δυό ξύλιν’ τρανοί αργαλιοί που ήταν στημέν’ στου ισόγειου του μαγαζιού, τουν έναν τουν δούλιβιν μόνιμα ου «Γιώργας» κι τουν άλλουν ου υπάλληλους. Άλλα εργαλεία ήταν του «χτέν’», η «σαΐτα», που είχιν μέσα τυλιγμένου του ιπιξιργγασμένου γιδίσιου μαλλί κι τ’ν μιτακινούσιν συνέχεια ου μάστουρας, πότι αριστιρά κι πότι δεξιά, κι μιτά βάρινιν κάθιτα μη του «χτεν’» που ήταν προυσαρμουσμένου σι ξύλινη χειρουλαβή για να σφίξ’ του μαλλί. Είχιν ακόμα μια «πλάστιγγα» κι δυο παλιούρ’κα «ζ’γιά» μη στούμπους.

Ου «Γιώρ’ς» είχιν ίσους τ’ μουναδική βιουτιχνία ιτότι που λειτουργούσιν κι έφκιανιν τα «Τσιούλια τα Υφαντά» (τα σκληρά υφαντά) που στρώνουνταν στ’ς διαδρόμ’, στ’ αρχουντάθ’κα τα σπίτια, στ’ ικκλησιές, στα ιπίσιμα Δημόσια Κτήρια, αλλά κι όποιες νοικουκυρές ήθιλαν να στρώσ’ν στα σπίτια τ’ς για να φαντάζ’. Οι διάδρουμ’ πουλλές φουρές ινώνουνταν, ανάλουγα μη του χώρου που ήθιλαν να καλύψ’ν (ράβουνταν μη του χέρ’) γίνουνταν χαλί κι έτσ’ κάλυπταν τρανίτιρεις ιπιφάνειες.

Τα «Τσιούλια αυτά τα Υφαντά» είχαν τρανή ζήτησ’ ικείνα τα χρόνια, ήταν σκληρά, δεν χαλνούσαν, δεν λιάρουναν εύκουλα, φαίνονταν πάντα καθαρά γιατί κρατούσαν τ’ σκόν’ κάτ’ απ’ του χαλί ή τουν διάδρουμου. Μη τα σκληρά αυτά υφαντά, ικτός απ’ τ’ς διαδρόμ’, η τότι βιουτιχνία έφκιανιν τρουβάδεις που έβαζαν ψώνια – μπραμάτια τ’ς οι αγρότες κι οι κτηνουρτόφ’, έκανιν δισάκια τρανά – τρουβάδεις που τ’ς κριμούσαν οι γιουργοί στα πλιβρά των αλόγων κι τ’ς γιόμ’ζαν μη πράματα, τρουβαδάκια που έβαζαν τρουφή γιατί τ’ άλουγα κι τ’ είχαν κριμασμένα απ’ του λιμό τα, σκέπαζαν του πίσου μέρους (τα καπούλια) των ζώων γιατί τα «Τσιούλια» ήταν αδιάβροχα κι δεν άφ’ναν ν’ απιράσ’ ούτι σταγόνα νερού κι έτσ’ τα ζώα ήταν πάντα στιγνά όταν έβριχιν. 

Τουν Ιούνιου που γίνουνταν του κούριμα απ’ τα «γίδια» λίγου αργότηρα απ’ τα πρόβατα γιατί είχαν λίγου μαλλί κι κρύουναν, οι κτηνουτρόφ’ που είχαν τρανά κουπάδια μη γίδια, κούριβαν τα γίδια κατά χρώμα, του παρέδιναν στ’ βουτιχνία του μαλλί κι πληρώνουνταν μη παραπάν’ παράδεις οι κτηνουτρόφ’. Ινώ όσ’ του παρέδιναν του «μαλλί» «λουσγιασμένου» πληρώνουνταν μη λιγότιρεις παράδεις.

Όταν σώνουνταν οι παραλαβές του μαλλιού, το προσωπικό έφκιανιν μια γινική διαλουγή στα χρώματα, όπους ήταν χουρισμένα κι προυχωρούσιν στου πλύσιμου τ’ς πρώτης ύλης. Ιπειδή ου όγκους ήταν τρανός, αυτό διαρκούσιν πουλλές μέρεις. Του στέγνουμα γίνουνταν μη του άπλουμα του μαλλιού όξου στουν «Νουβουρό» του σπιτιού, αλλά κι όξου απ’ του σπίτ’ κι του μαγαζί όταν δεν έφτανιν ου χώρους. Ου κιρός ευτυχώς βουηθούσιν, γιατί αυτή η δ’λειά γίνουνταν του καλουκαίρ’.

Μιτά του στέγνουμα του μαλλιού ου «Μουταφτσής ή Σχοινουποιός» αναλάμβανιν του δύσκουλου έργου, τ’ς μιτατρουπής τ’ σκληρής γιδίσιας τρίχας σι «ΝΗΜΑ». Όλα στηρίζουνταν στου ένουμα κι στρίψιμου, ώστε οι τρίχεις να γίνουντι ένα σώμα χουρίς να κόβουντι κι να υπάρχει μια συνεχή ροή στου νέου απαραίτητου προυϊόν που γίνουνταν. Ου «Μουταφτσής» έπιρνιν μια πουσότητα μαλλιού, τ’ν έβαζιν κάτ’ απ’ ναμπασκάλ’ κι τ’ς τρίχεις που τραβούσιν μη τα «σιαλιουμένα δάχτυλα τ’» τ’ς έστριβιν γιρά για να παραμείνουν ινουμένεις. Του «πρακτικό αυτό γνέσιμου» απιρνούσιν απ’ ένα καρούλ’ που κινούνταν κι έστριβιν παραπάν τ’ς τρίχεις για να παραμείν’ ινουμένεις. Του «ΝΗΜΑ» που δημιουργούταν στου τέλους κατέλιγιν στα «Μασούρια» που ήταν έτοιμα για τουν «Υφαντή».

Ου «Υφαντής» έχουντας μπρουστάτ’ τουν ξύλινου τρανό κι ουρθό αργαλιό που ήταν πιρασμένου στου «Στ’μόν’» έχουντας στα χέρια τ’ τ’ σαΐτα μη του πουλίτιμου «ΝΗΜΑ», αρχίν’τσιν του ύφαμα. 

Αυτά ήταν τα ιπαγγιλματικά βήματα που γίνουνταν για να δημιουργηθούν τ’ ανάρπαστα τότε έργα τέχνης.

Του αφιντικό σ’ν βιουτιχνία ήταν πάντα ου «Υφαντής» απ’ ό,τι μ’ είπιν ου «Λάζους ου Κουζιάκ’ς» κ’ έτσ’ σ’ν αναφερόμιν’ αφιντικό ήταν ου «Γιώρ’ς ου Γκάτζιαρ’ς» μη τ’ δυνατή κ’ ιδιόρυθμ’ φουνίτ’.

Η πιριουχή που διατηρούσιν τρανά κουπάδια μη γίδια ικείνουν τουν κιρό ήταν η επαρχία Σερβίων κι τα γύρου χουριά κι απού κει οι κτηνουτρόφ’ έφιρναν τ’ς πιρισσότηρεις παρτίδεις μαλλιού.

Στ’ φουτουγραφία του ζιβγάρ’ ου Γιώρ’ς κι η Κατιρνούλα, στ’ πιρίουδο του «Τρίγου» δουκιμάζ’ν του μούστου που τραβάν απ’ τα τρανά βένια που φαίνουντι δίπλα τ’ς. Τα τρανά βάενια φανιρών’ κι ν’ τρανή παραγουγή που είχιν του ζιβγάρ’ σι «Σταφύλλια» κάθι χρόνου.

Ου Γιώργ’ς ου Γκάτζαρ’ς ήταν άτουμου ιργατικό, παραγουγικό, ανήσυχου, δραστήριους, οικουγινειάρχης κι καλός έμπουρος. Όλα τα προυϊόντα που έφκιανιν τα πλούσιν απ’ του μαγαζί τ’ μιμουνουμένα κυρίους στ’ς αγρότες κι κτηνουτρόφους που ήταν τρανός αριθμός, αλλά κι στ’ς πελάτες που ινδιαφέρονταν ν’ αγουράσ’ν τ’ς διάδρουμ’ κι τα «τσουλίσια χαλιά» για να στουλίσ’ν τα σπίτια τ’ς. Εκτός απ’ του μαγαζί που ήταν ου γνουστός χώρους πώλησης όλων των προϊόντων, ου Γιώρ’ς πάϊνιν κι στα ετήσια πανηγύρια που γίνουνταν στα Σέρβια, στα Καϊλάρια κι στα Γριβινά που παρουσίαζαν τρανό αγουραστικό ενδιαφέρον γι’ αυτά τα προυϊόντα.

H «Μουταφ’τσίθ’κ Βιουτιχνία» μπορεί να ήταν κι η μουναδική που λειτουργούσιν ιτότι. Οικουνουμικά πάϊνανιν πουλύ καλά αφού τα προυϊόντα που έφκιανιν είχαν τρανή ζήτησ’ κι αγουράζουνταν απ’ τουν κόσμου που τα’χειν ανάγκ’.

Του άσχημου κι στιναχώρια για τουν «Γιώργα» ήταν που δεν εδνιαφέρουνταν κανένας νέους ν’ ακλουθείς αφτίν τέχν’, η οποία δεν θα είχιν μέλλον, ούτι κι για τα δυό τ’ πιδιά.

Ου «Γιώρ’ς κι η Κατιρνούλα τ’ Γκάτζιαρ’» απόχ’τσαν τρία πιδιά, δυό αγόρια κι μια θυγατέρα. Ου Τάκης ου Γκάτζιαρ’ς αφού τιλείουσιν του Γυμνάσιου Αρρένων τ’ς Κουζάν’τ’ς, δούλιψιν για λίγα χρόνια στ’ν Αγρουτική Τράπεζα που τ’ν απαράτσιν του 1968 κ’ έφυσιν στ’ Σαλουνικ’, γιατί η ιπιθυμία τ’ ήταν ν’ ασχουληθεί μη του ιμπόριου. Πράγματι βρήκιν μια τρανή βιοτιχνία που παρασκέβαζιν «ΝΑΪΛΟΥΝ» προυϊόντα.

Ου Τάκης έκατσιν όσα χρόνια χράζουνταν να μάθ’ καλά «τέχν’» κι μιτά απουφάϊσιν κι έστεισιν θκιάτ’ βιοτιχνία στ’ Σαλουνίκ’ μη τ’ φίρμα «Μακιδουνικά Πλαστικά – Δημ. Γκάτζιαρης κ’ Σία» στ’ βιουμηχανική ζών’ τ’ς Σαλουνίκ’ς. Όταν έστρουσιν καλά η δ’λειά αξιουποίησιν κι τα δύο τ’ τ’ αδέλφια, τουν Θανάσ’ τουν έκαμιν πλασιέ Δυτικής Μακεδονίας κι προουθούσιν τ’ς παραγγιλίεις στουν αδιλφότ’ στ’ Σαλουνίκ’ κι τ’ν αδελφίτ’ τ’ Λιέν τ’ν άνοιξιν μαγαζί σ’ Κουζάν’ κι δούλιβιν πουλή καλά, που του κράτσιν μέχρι πρόπιρσ’ του 2024.

Ου Θανάσ’ ου Γκάτζιαρ’ς είχιν τιλειώσ’ τ’ν Ιμπουρική Σχουλή τ’ς Κουζάν’τ’ς, ασχουλίθ’κιν κι συνιργάσ’κιν μη τουν αδιλφό τ’ τουν Τάκη όλα τα χρόνια. Υπήρξιν πουδουσφιριστής του Μακιδουνικού Κοζάνης κι πουλλά χρόνια αργότιρα σύμβουλος της ίδιας ουμάδας κ’ είχιν πουλύ καλή συνιργασία μη τουν Τάκη τουν Κλείδη, τον δικηγόρο.

Ου Τάκης ου Γκάτζιαρ’ς ήταν υπεύθυνους τ’ς παραγουγής τ’ς βιοτιχνίας, αλλά διέσχιζιν κι όλ’ τ’ν Κεντρική Μακεδονία κι έφτανιν μέχρι τ’ν Αλιξανδρούπουλ’ κι μάζουνιν παραγγιλίεις απ’ τα προυϊόντα που έφκιαναν. Τ’ δ’λειά αυτήν τ’ν έκανιν 40 χρόνια μέχρι που συνταξιουδουτίθ’κιν κι μας άφ’κιν σ’ν ιπιδημία του κορωνοϊού.

Του ζιβγάρ’ ου Γιώργους κι η Κατιρνούλα ήταν ανήσυχ’ κ’ ιργατικοί, δεν κάθουνταν «ντιπ» στουν κώλουτ’ς. Είχαν τρανό αμπέλ’ κι στουν «Νουβουρό» που είχιν του σπίτ’ έφκιαναν τουν τρίγου, πατούσαν τα σταφύλλια κι έβγαναν τσίπουρου κι κρασί που του πλούσαν χουντρικά κι λιανικά στ’ς πελάτες.

Σινάμα αναφέρουμέστι ψίχα στουν παππού τ’ς Κατιρνούλας στουν «Κώτσικα τουν Γιώρ’» ου ουποίους βρίσκουνταν σι καλή οικουνουμική κατάστασ’. Είχιν δυό «Λαντώνια» κι έκαμνιν ιμπόριου στα Βαλκάνια, έφτανιν μέχρι τ’ Ρουμανία κι Ουγγαρία κι μετέφιριν εκτός απού εμπορεύματα κι πλούσιους μεγαλεμπόρους, αφού αυτά ήταν τα διεθνή μέσα μιταφουράς ιτότι. 

Είχιν μαζί τ’ κι τέσσιρα άτουμα σαν συνοδούς ασφαλείας, γιατί πάντα υπίρχιν ου κίνδυνους απ’ τ’ς διάφουρεις χώρεις που πιρνούσαν. Ου Κώτσ’κας ου Γιώρ’ς μη τα διεθνή δρουμουλόγια που έφκιανιν σι κάθι ταξίδ’ έβγανιν πουλλές παράδεις κι σαν έμπουρους έκαμιν πουλλές επενδύσεις αγουράζουντας κυρίους «ΓΗ» χουράφια κι αυλαγάδεις που τ’ άφ’κιν στ’ νιότηρ’ από του «ΣΟΙ Τ’».

Η μάννα η Κατιρίν’ ήταν, όπους τ’ θυμάμι πουλύ καλά, αφού είμασταν όλ’ αντάμα γειτόν’ στα Κατσ’κάθ’κα ήταν μια ανήσυχ’, αεικίνητ’, εργατική γυναίκα κ’ ήταν του δεύτηρου βασικό χέρ’ τ’ς βιουτιχνίας. Συμμιτίχιν σ’ν διαλουγή του «γιδίσιου μαλλιού», μιτά τ’ παραλαβή στου πλύσιμου, στου στέγνουμα – τ’ άπλουνιν του «Νουβουρό» κ’ επειδή δεν έφτανιν ου χώρους, του άπλουνιν κι όξου απ’ του μαγαζί που ήταν ου κεντρικός δρόμους τ’ Ιωαν. Τράντα. Δεν σταματούσιν όμους μη τίπουτα, γιατί ασχουλούνταν κι μη του βάψιμου του μαλλιού σι διάφουρα παρδαλά χρώματα, κόκκινα, πράσινα, βυσινή, γαλάζια, κιτρινίσια κ.α. κι μ’ αυτά κιντούσαν τους «τρουβάδεις κι τα δισάκια των αλόγων» που έφκιανιν μη τρανή επιμέλεια κι τέχν’ ου «ΓΙΩΡΓΑΣ» κι τ’ αγόραζαν οι «Γιουρ’κτηνουτρόφ’».

Η Κατιρνούλα βοηθούσιν κι στου ράψιμου απ’ τ’ς διαδρόμ’ οσ’ πελάτες ήθιλιαν χαλιά, αλλά κι σ’ πουλήσεις των παραγώμενων γνήσιων προϊόντων που προυέρχουνταν απ’ τ’ αμπέλ’ του «κρασί κι του τσίπουρου» που τα προυτιμούσαν πουλλή όλα τα «Κατσ’κάθ’κα».

Σ’ αυτήν τ’ φουτουγραφία είνι ου «Μιχάλ’τ’ς τ’ Κουλιούσια», ου κουλητός κι καλός γείτουνας τ’ Γιώργα, όξου απ’ του «Μουταφτσίθ’κου κλειστό μαγαζί τ’. Τα τσιούτσιανα που έχ’ αγκαλιά είναι η «Λιέν η Γκατζιαρού κι ου Γιάνν’τ’ς ου Πλόσκας». Σ’ αυτήν τ’ φουτουγραφία ιδκηλώνιτι η «ΑΓΑΠ’ κ’ η «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» που είχιν ου γείτουνας για τα γειτουνόπλα.

Oυ «ΓΙΩΡΓΑΣ» τα βραδυνά καλουκαίρια τ’ απουλάμβανιν γιατί άραζιν όξου απ’ του μαγαζί κι δεν άφ’νιν ούτι έναν να μη τουν σταματήσ’ για μασλάτια κ’ αυτοί που ανέβιναν κ’ αυτοί που κατέβιναν «ΤΡΑΝΤΑ». Δεν ήταν όμους μουναχός τ’, μαζί μη «Κατιρνούλα» έφκιαναν τουν «πυρήνα» απ’ τουν χουρατά όπους συνηθίζουνταν στ’ς γειτουνιές ικείνα τα χρόνια. Μαζώνουνταν όλ’ οι γειτόν’, έβγαζαν’ όλ’ ότ’ καλό είχαν για μεζέ κι η Κατιρνούλα έβγαζιν του καλό κρασί. Οι «Κουζιανίτ’» τα βράδυα του τσίπουρου δεν τόβαζαν στου στόμα, γιατί ξικηνούσαν νουρίς του μισμέρ’ μη τα τσίπουρα κι ξιχνούνταν να σταματήσ’ν, μέχρι που γίνουνταν κι «κούπριτου».

Κι μ’ αυτά κι μη τ’άλλα του μαγαζί τ’ Γιώργα είχιν πουλλές απουστουλές τ’ θιρινή πιρίουδου κι μπουρούμι να πούμι λειτουργούσιν σαν «Πουλιτιστικού Κέντρου» γιατί ένουνιν τουν κόσμου απ’ τ’ς δυό «Μαχαλάδεις» τ’ς γειτόν’ απ’ τα Κατσ’κάθ’κα κι τ’ς γειτόν’ απ’ τα «Μπουντανάθ’κα», που ήταν κουντά – κουντά. Ου «ΓΙΩΡΓΑΣ» εκτός απ’ καλός κι μουναδικός τιχνίτ’ς ικείνης τ’ς ιπουχής μη τ’ν βρουντηρίτ’ φουνή που διέθιτιν, είχιν άπουψ’ κ’ ήταν ινημιρουμένους για γιγουνότα τ’ς «ΠΟΛΗΣ» μας, ήξιριν να κρατάει του ινδιαφέρουν τ’ συζήτησης, είχιν άπουψ’ κ’ ήξιριν άσουτα μπέντια.

Τόσου όμορφα, απλά αγαπημένα κι κοινουνικά, κουντά ου ένας μη τουν άλλουν απιρνούσαν οι γειτόν’ ικείνα τα χρόνια κι ήταν αλληλέγγυοι κι για τ’ς χαρές κι για τ’ς λύπεις. Κι όλα αυτά «γίνγκαν» γιατί η πουλυκατοικία διέλ’τσιν τ’ «ΓΕΙΤΟΥΝΙΑ».

Τ’ αδέλφια τ’ «ΓΙΩΡΓΑ τ’ ΓΚΑΤΖΙΑΡ’» ήταν ου Θανάσ’ ου Γκάτζιαρ’ς, η Αναστασία Καλαμάτα, η Αφρουδίτ’ τ’ Ζιάμπρα ήταν κουλητή μη τ’ «μάννα μ’ τ’ Λιέν Παγκαρλιώτα κι τ’ Πλόσκα Κατιρήν, που ιτότι έφυγιν σ’ Αμερική, έζησιν, παντρέφ’κιν κι έφκιασιν οικουγένεια σ’ν ξινιτιά.

Η μάννα τ’ Γιώργα η Λιέν η Γκάτζιαρ’ που ήταν ιξιλιγμέν’ κ’ εγγράμματ’ ανωτέρου ιπιπέδου για κει’ τ’ν ιπουχή, παέι σ’ν Αμερική, όταν γένν’τσιν η θυγατέρα τ’ς η Κατιρήν για να δει του μ’κρό κι να τ’ βουηθείς σαν πρωτάρα που ήταν κι να τ’ δώσ’ τ’ απαραίτητα βήματα κι τουν αέρα για να προυχουρήσ’ στου τράνιμα του πιδιού τ’ς.

Πριν κλείσουμι του δημουσίϊβμα που είνι αφιερουμένου στου αγαπητό κ’ ιργατικό ζιβγάρ’ «στου Γιώρ’ κι Κατιρνούλα» τ’ αναφιρθούμι ψίχα κι στου «χνέρ», που έπαθιν ου «ΓΙΩΡΓΑΣ» όταν πίγιν να βγάλ’ ένα πιστουπιτικό απ’ του Δημαρχείου. Μια χαραή πάει στο «Μήτσιου τ’ Νάλτσα» τουν ληξίαρχον κι τουν λέει, χαλέβου ένα πιστουπιτικό, μη χράζιτι να πάρου «σύνταξ’».

Ου κυρ’ Μήτσιους βάν’ τα ματουγυάλια, ανοίγ’ του κιτάπ’ κι τηράει μέσα. Σκών’ σι λίγου τ’ς νώμ’, σουφρών’ τ’ς μύτις κι λέει στου Γιώρ’. Ιδώϊα κυρ’ Γκάτζιαρη είστι γραμμένους Γληγόρ’ς κι δεν μπορώ να σας δώσου πιστουπιτικό.

Ου Γιώρ’ς μόλις άκσιν αυτό «Τνάθ’κιν» σαν «ιλατήριου ουπάν».

Βρε αμάν, βρε ζαμάν, απού που ως που «Γρηγόρ’ς»; τουν απουκρίθ’κιν απουριμένους ου Γιώρ’ς.

Δεν καταλαβαίνου τίπουτις τουν λέει ου ληξίαρχους είσι γραμμένους «Γρηγόρ’ς».

Άρα «Μήτσιου» τουν απαντά ου «Γιώρ’ς» μη ξέρ’ς κι συ ξέρου κι τι δ’λιεά φκιάνου. Τήρα καλύτηρα.

«Ναι μεν, αμά δεν» τουν απαντάει ου Μήτσιους. Αρσπάθ’κιν ιτότι του «Γιώρ’ς» κι πααίν’ στουν Δήμαρχου που ήταν ου «Βασίλ’τσ’ ου Ματιάκ’ς». Σιβαίν’ στου γραφείου τ’, τουν λέει καλημέρα κι τουν αρουτάει ου Γιώρ’ς. Ποιος είμι, πως μη λέν’ μ’ αναγνουρίζ’ τουν αρουτάει ου Γιώρ’ς.

Τουν απαντάει ου Δήμαρχους, είσι ου Γιώρ’ς ου Γκάτζιαρ’ς που φκιάν’ τ’ς τα «Τσιούλια». Ιφόσουν αφού μη αναγνουρίζ’, δόμ’ του πιστουπιτικό που χαλέβου.

Ου Δήμαρχους έκραξιν του Μήτσιου κι τουν ρουτάει. Τι χαλέβ’ ιδώϊα ου κυρ’ Γιώρ’ς. Μόλις ινημιρώθ’κιν μη τα καθέκαστα ου Δήμαρχους τουν απουκρίθ’κιν κι αυτός. «Ναι μεν, αμα δεν», γιατί είστι γραμμένους Γρηγόρ’ς. Ου ληξίαρχους απουκρίθ’κιν κι είπιν, τ’ αράτσα τ’ αράτσα κι δεν τουν βρήκα καμπουθινά. Είνι γραμμένους Γρηγόρ’ς.

Ε κι γω σας έχου γραμμέν’ απουκρίθ’κιν ου Γιώρ’ς κ’ έφυγιν γινατιασμένους. Στείλ’τι του Στέργιου να εισπράξ’ του νιρό κι τα σας δείξω ιγώ. Θα τουν πω. «Ναι μεν, αμα δεν» τα πάρ’ς δικάρα απού μένα στου ιξής. Όταν πάϊνι ου Στέργιους να εισπράξ’ τα δημουτικά τέλη κι του νιρό, ου Γιώρ’ς τουν έστειλ’νιν να πααίν να βρι του «ΓΡΗΓΟΡ’».

Έτσ’ ου Γιώρ’ς ου Γκάτζιαρ’ς πήριν του αίματ’ πίσου κι τ’ς έδουκιν κι κατάλαβαν μη ποιον είχαν να κάμ’ν.

Σάκης Παγκαρλιώτας

Απ’ τα Κατσ’κάθ’κα

Μοιραστείτε την είδηση