Αρθρογραφία: Ιωάννα Κωσταρέλλα

Ισότητας των φύλων το ανάγνωσμα

Στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης στο σύνολο των χωρών της Ευρώπης βρίσκεται η Ελλάδα σε ότι αφορά στη θέση των γυναικών και θέματα ισότητας των δύο φύλων. Δεν ακούγεται και πολύ περίεργο αν ρίξει κάποιος μια ματιά στην εκπροσώπηση των γυναικών σε διάφορους χώρους, κοινωνικούς και επαγγελματικούς. Πολλές γυναίκες σπουδάζουν, αρκετές καταφέρνουν να βγουν στον επαγγελματικό στίβο, αλλά λίγες εν τέλει καταλαμβάνουν θέσεις ψηλά στην ιεραρχία. Μου έρχεται συχνά στο

Η πολιτική συμμετοχή και η επιστολική ψήφος

Υπάρχουν κάποια θέματα για τα οποία γίνεται πολύς λόγος, χωρίς να υπάρχει λόγος. Ένα από αυτά είναι και το θέμα της επιστολικής ψήφου και το αν θα πρέπει να δίνεται η δυνατότητα στους Έλληνες του εξωτερικού να ψηφίζουν χωρίς φυσική παρουσία. Στην εποχή που η εξ’ αποστάσεως και η ασύγχρονη επικοινωνία χρησιμοποιούνται με άπειρες εφαρμογές απο την ιατρική και την εκπαίδευση ως την οικονομία και το μάρκετινγκ, είναι αστείο ακόμα

Ασφαλές καταφύγιο

Το θέμα του εκφοβισμού στα σχολεία (bullying) ήταν ανέκαθεν αγαπημένο στις αμερικανικές ταινίες. Οι όμορφοι, πλούσιοι και ως συνήθως κακοί χαρακτήρες κάνουν δύσκολη τη ζωή στους χωριάτες, τα φυτά και γενικότερα τους άλλους απόβλητους του σχολικού συστήματος. Οι νταήδες του σχολείου που είναι καλύτεροι στο μπάσκετ (όχι όμως και στα μαθήματα) και κυκλοφορούν με τα ωραιότερα κορίτσια δείχνουν μηδενική ανοχή στη διαφορετικότητα, την οποία θέλουν να εξοντώσουν μέσα από χυδαιότητες,

Collateral

Με τον όρο «collateral damage» δηλαδή παράπλευρες απώλειες βαφτίζονται οι θάνατοι των αμάχων στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η χρήση των λέξεων, αλλά και οι ευφημισμοί στις στρατιωτικές επιχειρήσεων αποκτούν μια ιδιαίτερη σημασία. Επιχείρηση Αποκατάστασης της Ελπίδας, Σομαλία 1993 Επιχείρηση Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, Αϊτή 1995 Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας, Αφρίν 2018 Επιχείρηση Πηγή Ειρήνης, σε εξέλιξη Συρία Οι περισσότερες απο τις στρατιωτικές επιχειρήσεις βαφτίστηκαν ανθρωπιστικές παρεμβάσεις. Για το καλό ποιου, κανείς δεν μπορεί

Τα τοπικά νέα είναι καλά νέα

Σε άρθρο του με τίτλο «Γιατί τα τοπικά νέα δεν μπορούν να είναι κακά νέα» ο Tim Adams στο βρετανικό Guardian υπεραμύνεται της ανάγκης λειτουργίας των τοπικών μέσων για την δημοκρατία. Γιατί, λοιπόν, τα τοπικά μέσα είναι τόσο σημαντικά; Όπως εξηγεί ο αρθρογράφος είναι σημαντικά γιατί παρουσιάζουν τοπικά θέματα και αυξάνουν τους δεσμούς των μελών της τοπικής κοινωνίας, αλλά και την γνώση της για συγκεκριμένα θέματα που την αφορούν. Όπως,

Ποιος φοβάται τη συναίνεση;

Εδώ που φτάσαμε, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Ο βρεγμένος, τη βροχή δεν τη φοβάται, που λέει και ο σοφός λαός. Μπροστά στην επόμενη μέρα που προδιαγράφεται ζοφερή, θα πρέπει να αναλάβει ο καθένας μας τις ευθύνες του. Το πράγμα, όμως, σκοντάφτει διαρκώς πάνω στα λάθη και τις αστοχίες του πολιτικού προσωπικού. Αυτού που –με ελάχιστες εξαιρέσεις- πρώτα μας βούλιαξε και τώρα θέλει δήθεν να μας βγάλει από την κρίση.

Εφιάλτης απο το μέλλον

Ως εφιάλτη από το μέλλον παρουσίασαν -σχετικοί και άσχετοι με την ενέργεια- την μετά το λιγνίτη εποχή για την Δυτική Μακεδονία στο χθεσινό Περιφερειακό Συμβούλιο. Εκφράσεις όπως «ξαφνικός θάνατος» και «σοκ» ακούστηκαν αρκετές φορές, συνοδεύοντας τις αναφορές στην απόφαση του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη για κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων έως το 2028. Όπως φάνηκε από τις τοποθετήσεις όλων και παρά το γεγονός ότι η συζήτηση περί μεταλιγνιτικής εξελίσσεται εδώ και τουλάχιστον

Μέσα στο αστικό

Αν δεν χρησιμοποιείς μέσα μαζικής μεταφοράς σε μεγαλούπολη, δεν έχεις πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Προστατευμένοι στη μικρή μας πόλη, χρησιμοποιώντας κυρίως το αυτοκίνητο για την μετακίνηση, έχουμε συχνά μια διαφορετική εικόνα για τα πράγματα. Μέχρι που μπαίνεις στο αστικό προς τις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης που είναι γεμάτο απο ανθρώπους μεροκοματιάρηδες, πρόσφυγες και πρεζόνια και καταλαβαίνεις τι γίνεται, όταν εσύ νομίζεις ότι έχεις εικόνα για

Αναισθησία

Έχουμε αναισθητοποιηθεί ως κοινωνία. Περνούν μπροστά απο τα μάτια μας οι ειδήσεις για τους αμέτρητους θαλασσοπνιγμούς και θανάτους αθώων ανθρώπων στις θάλασσες και στους καταυλισμούς μεταναστών και προσπερνάμε. Αυτό συμβαίνει όταν ένα θέμα μπαίνει σταθερά στην ατζέντα και μένει χωρίς λύση επί μακρόν. Χρειάζεται ένα γεγονός συνταρακτικό -που και που- για να ανακινήσει το ενδιαφέρον, αλλά κι αυτό το ενδιαφέρον μένει για λίγο στην επικαιρότητα. Όσο πιο ανήμπορος αισθάνεται κάποιος

Είναι τα παιδιά μας αγράμματα;

Έκθεση, διαβάζουμε, της Κομισιόν διαπιστώνει ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 30% οι Έλληνες μαθητές έχουν χαμηλές επιδόσεις στα μαθηματικά, στην έκθεση και στις φυσικές επιστήμες, ενώ το 27,3% υστερεί στην ανάγνωση. Κάτι τέτοιες εκθέσεις και διαπιστώσεις μας οδηγούν, με την κατάλληλη πλαισίωση απο τα μέσα, σε πανικό, τόσο που καταλήγουμε στο ότι τα παιδιά μας είναι αγράμματα. Προφανώς, μια τέτοια παρατήρηση δεν πρέπει να περνάει στα ψιλά γράμματα, αλλά να

Μαθαίνοντας να συζητάμε

Σε πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού υπάρχει ένα ξεχωριστό μάθημα που λέγεται «δεξιότητες διαλόγου» (debating skills) ή κάπως έτσι τελοσπάντων. Στο περίγραμμά του αναφέρεται ότι «σκοπός του είναι οι φοιτητές να αναπτύξουν την ικανότητα να προτείνουν και να υπερασπίζονται ένα επιχείρημα, αλλά και να εμπλέκονται στα σύγχρονα θέματα προβληματισμού». Προφανώς και ξέρουμε όλοι ότι τέτοιο μάθημα δεν διδάσκεται στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και τα αποτελέσματα τα παρακολουθούμε στους τηλεοπτικούς μας

Το κόστος και η γραφειοκρατία

Διάβαζα ένα ωραίο ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο τις προάλλες και εξηγούσε πώς μπορεί ένα στυλό, κόστους μερικών λεπτών του ευρώ, να φτάσει στα 70 ευρώ, αν προσθέσει κάποιος το γραφειοκρατικό κόστος. Μοιάζει πολλές φορές να πηγαίνει η διαφάνεια χέρι-χέρι με την αύξηση των διαδικασιών και του τελικού κόστους. Δεν είναι, όμως, καθόλου έτσι. Ίσα-ίσα. Αυτή είναι η βολική εκδοχή για όλους όσοι υπήρξαν υπέρμαχοι των απευθείας αναθέσεων στο

Εξαρτημένοι

Ένα σακίδιο γεμάτο φορτιστές, power bank και ό,τι άλλο χρειάζεται κάποιος στην καθημερινότητά του για να αισθάνεται φορτισμένος και ασφαλής. Η αυτονομία μας εκτείνεται στα όρια της αυτονομίας του υπολογιστή, της εμβέλειας του σήματος του κινητού και πάει λέγοντας. Μόλις βγει το μήνυμα «χαμηλή μπαταρία» ή «δεν πιάνει σήμα» το κινητό, αρχίζει η ανασφάλεια και η εναγώνια αναζήτηση ασφαλούς λιμανιού (όπου ασφαλές λιμάνι εννοείται οποιοσδήποτε χώρος παρέχει φορτιστή». Κάθε φορά

Η άνοδος της Γκρέτα Τούνμπεργκ και του περιβαλλοντικού αιτήματος

Πριν λίγες ημέρες έγραφα πως «για όσους δεν έχουν ακούσει για εκείνη, η μικρή Γκρέτα Τούνμπεργκ από τη Σουηδία, αποτελεί ίσως την πιο ιδιαίτερη περίπτωση στη λίστα με τους υποψήφιους για το φετινό Νobel Ειρήνης. Πρόκειται για μια μικρή σε ηλικία ακτιβίστρια, η οποία έχει αναχθεί σε σύμβολο χάρη στον αγώνα της κατά της κλιματικής αλλαγής και του φαινομένου του θερμοκηπίου και στις δράσεις που έχει κινήσει, όπως το κάλεσμα

Σε φαστ φόργουορντ

Οι εξελίξεις στο θέμα του λιγνίτη -και όχι πλέον της ΔΕΗ- είναι πιο γρήγορες απ’ ότι είχε διαφανεί στις αρχές του χρόνου. Μοιάζει να βρισκόμαστε σε κίνηση φαστ φόργουορντ, όπου ότι σκεφτόμασταν ότι θα συμβεί σε βάθος πενταετίας ή και δεκαετίας, έρχεται με ταχύτητα κατά πάνω μας. Πέρασε 15ετία απο την πρώτη φορά που βρέθηκα στη Μοστ της Τσεχίας, εκεί που είχε αρχίσει η επούλωση των «πληγών» της γης και

Στις εννιά του μακαρίτη

Όπου μακαρίτης είναι ο λιγνίτης, αυτός που με τόσο πάθος υπερασπίστηκαν επί δεκαετίες τόσο οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, όσο και οι αυτοδιοικητικοί, αποτρέποντας σθεναρά την προετοιμασία μέσω της εκπόνησης εναλλακτικού πλάνου. Φευ, ήρθε η ώρα που ο λιγνίτης μας ….τελείωσε με συνοπτικές διαδικασίες και με επισπεύδουσα την Ευρωπαϊκή Ένωση και τώρα όλοι όσοι τόσα χρόνια δεν είχαν κουβέντα να βγάλουν περί ανάγκης εναλλακτικού σχεδίου, αναφωνούν «ο λιγνίτης απέθανε, ζήτω η

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά

Ακούμε πολύ συχνά τους μεγαλύτερους να παινεύονται ότι δήθεν η δική τους η εποχή ήταν η καλύτερη, γιατί διέθετε τα καλύτερα εστιατόρια, μουσικά συγκροτήματα, θεατρικές παραστάσεις και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Για κάθε 45άρη που μεγάλωσε με U2, υπάρχει πάντα κάποιος 60άρης που τον στιγμάτισαν οι Queen ή κάποιος 70άρης λάτρης των Beatles. Το κοινό όλων αυτών είναι ότι θεωρούν ότι οι επόμενοι είναι καταδικασμένοι να ακούν «σκουπίδια»,

Ο θρίαμβος της υπερβολής

Με αφορμή την αποκάλυψη ότι η νεαρή ερευνήτρια της NASA και αστέρι της αναγεννητικής ιατρικής Ελένη Αντωνιάδου δεν είναι ότι ακριβώς τα μέσα έγραψαν για εκείνη ότι είναι, επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά αυτό που είπε ή τέλοσπάντων διέδωσε (αφού η φράση αποδίδεται στον ηθοποιό Τζαβαλά Καρούσο) ο Γιάννης Τσαρούχης «στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις». Επιβεβαιώνεται, επίσης, η ρήση του Γκαίμπελς «όσο πιο τερατώδες το ψέμα, τόσο πιο εύκολα πιστευτό

Κι άλλα fake news

Χθες ξαναήρθαν τα fake news στην επικαιρότητα με αφορμή την υπόθεση της Ελένης Αντωνιάδου, της επιστήμονα της NASA που αποδεικνύεται τελικά ότι ήταν απλά μια happy camper της NASA. Για να πούμε, όμως, την πάσα αλήθεια δεν πρόκειται περί fake news, αλλά κακή δημοσιογραφίας. Γιατί τα fake news προϋποθέτουν λόγο ύπαρξης και εξυπηρετούν μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Η κακή δημοσιογραφία απλά τυχαίνει, γιατί κάποιος δεν βρέθηκε εγκαίρως κάπου και αντί να

Είσαι ό,τι καταναλώνεις

Ό,τι ταϊσεις ένα παιδί, εκείνο θα σου δώσει. Δώστου να δει χιλιάδες ώρες πασαρέλας στο δημοφιλές και πολυδιαφημισμένο Greece’s Next Top Model και θα θελήσει να γίνει Βίκυ Καγιά. Δείξτου με τις ώρες The Voice ή X-factor και θα σου πει ότι ο προορισμός του είναι να γίνει τραγουδιστής ή τραγουδίστρια. Είναι τόσο απλό. Είμαστε ο πολιτισμός που παράγουμε και καταναλώνουμε. Ακολουθούμε τα πρότυπα που είδαμε και λειτουργούμε με τα