Κραυγή αγωνίας από γονείς
Η επίσκεψη της υπουργού παιδείας στην πόλη μας, μου δίνει την ευκαιρία να εκφράσω τις ανησυχίες μου, αλλά και την αγανάκτησή μου για την ποιότητα της ειδικής αγωγής που προσφέρεται στα δημόσια σχολεία της πόλης μας, αλλά όπως μαθαίνω και στην υπόλοιπη χώρα.
Είμαι πατέρας τριών κοριτσιών, και τα δύο από αυτά βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Κάθε μέρα βλέπω τις ανάγκες τους να μένουν ακάλυπτες, όχι από αδυναμία των παιδιών, αλλά από την εγκληματική έλλειψη ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού και από τους αδιάκοπους πειραματισμούς αυτής της πολιτικής πάνω στις ζωές τους. Δεν μιλάμε για αριθμούς και πολιτικές, αλλά για παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε ένα σύστημα που τα εγκαταλείπει.
Δυστυχώς, φέτος, το υπουργείο θέλησε να εφαρμόσει ένα νέο σχέδιο που το αποκάλεσε «δημιουργία τμημάτων ένταξης». Ο όρος γνωστός από το παρελθόν και πάγιο αίτημα της αναπηρικής κοινότητας. Δυστυχώς όμως επειδή η κυβέρνηση αυτή στηρίζεται μόνο στην επικοινωνία και όχι στην ουσία βάφτισε την μαζική «παράλληλη στήριξη» σε «τμήμα ένταξης» και σαν μην έφτανε αυτό δεν στελέχωσε τα σχολεία καν με το απαραίτητο ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό για το δικό της τερατούργημα.
Η κατάσταση έχει φτάσει στο χειρότερο σημείο των τελευταίων ετών, με το υπουργείο να απουσιάζει πλήρως από την πραγματικότητα των σχολείων. Αντί για ουσιαστικές λύσεις, περιορίζεται σε κενές ανακοινώσεις και ωραιοποιημένα λόγια, που σε όποιον δεν ζει την καθημερινότητα δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι όλα λειτουργούν υποδειγματικά, σαν να μιλάμε για ειδική εκπαίδευση επιπέδου Σουηδίας ή Νορβηγίας. Η αλήθεια όμως είναι αμείλικτη: μέσα στα σχολεία παιδιά εξαντλούνται και ασφυκτιούν, εκπαιδευτικοί εξαναγκάζονται να υπερβαίνουν συνεχώς τα όριά τους χωρίς την απαραίτητη κατάρτιση και στήριξη, και γονείς περιφέρονται αβοήθητοι στον γραφειοκρατικό λαβύρινθο των υπηρεσιών.
Με εκτίμηση
Χ.Β.
Tα στοιχεία υπάρχουν στη διάθεση της εφημερίδας.
