Μη σας ξενίζει η λέξη. Πρόκειται για τη «Βόλτα», τον κεντρικό δρόμο της Κοζάνης. Εκτείνεται από το Δημαρχείο μέχρι την οδό Δημοκρατίας δυτικά, η οδός Ειρήνης σήμερα, όπως προκύπτει από το Google Maps. Οι παλιοί την αποκαλούσαν «ο Τζιαντές». Τζιαντές⃰ σημαίνει τον ομαλό δρόμο για περπάτημα, τον περίπατο. Με σήματα ΣΤΟΠ αποκλειόταν από τα αυτοκίνητα και το τμήμα αυτό, των 200 μέτρων περίπου, μετατρεπόταν σε πεζόδρομο.
Θυμάμαι πως τις Κυριακές συγκεντρώνονταν εκεί οι Κοζανίτες και Κοζανίτισσες, συνήθως από τις 7 με 8 το απόγευμα. Κατά μήκος διακρινόταν δύο κατευθύνσεις: μία από ανατολικά προς τα δυτικά και μία αντίστροφη. Θα ήταν περίπου 1.000 άτομα, 500 και 500 περίπου. Βαδίζαν σε σειρές από 4–5 άτομα με ταχύτητα περιπάτου. Εκεί συναντούσε κανείς την παρέα του, όποτε και έσμιγε με αυτούς και βάδιζε δίπλα-δίπλα. Εκπληκτικός ο ρυθμός κίνησης. Οι συζητήσεις για τα νέα της πόλης, πολλές φορές τα κοινωνικά σχόλια, αλλά και για μας τους μαθητές, δίνονταν η ευκαιρία να ανταλλάξουμε ματιές με κορίτσια που στην απέναντι σειρά βολτάριζαν. Νυφοπάζαρο το λέγαν με σκωπτική διάθεση!
Τα καλοκαίρια η βόλτα είχε την τιμητική της. Επιτυγχανόταν το αδιαχώρητο. Μετά τις 10:00 αραίωναν οι σειρές, ώσπου ερήμωνε ο δρόμος.
Στη Βόλτα λάμβαναν χώρα και οι παρελάσεις των εθνικών γιορτών. Η καρναβαλική παρέλαση εκεί κυρίως συγκέντρωνε τους περισσότερους θεατές. Εκεί ήταν το «θέατρο» των κοινωνικών εκδηλώσεων της πόλης μας.
Εκεί βρίσκονταν και τα βιβλιοπωλεία της πόλης: το βιβλιοπωλείο και πρακτορείο εφημερίδων των Άφων Παπαϊωάννου, το βιβλιοπωλείο του Τσελίκα, το βιβλιοπωλείο του Γκαβανά, το βιβλιοπωλείο και πρακτορείο εφημερίδων Καραλέκα–Σφήκα, το βιβλιοπωλείο του Τσιαρτσιώνη. Τα πρωινά των Κυριακών είχα την ευκαιρία να περιηγούμαι στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων, όπου μπορούσε κανείς να δει τα εξώφυλλα των βιβλίων το ένα δίπλα στο άλλο. Από τους τίτλους προσπαθούσα να εκμαιεύσω το περιεχόμενο. Θυμάμαι το βιβλίο Η Πανούκλα του Κνούτ Χάμσεν, τα βιβλία των εκδόσεων Γαλαξίας Ο Μακρυγιάννης του Βλαχογιάννη, του Παπανούτσου Ηθική. Κατάφερα κάποια στιγμή να αγοράσω τον Μακρυγιάννη και την Ηθική.
Η ανάγνωση του Μακρυγιάννη ήταν για μένα συνταρακτική, αφού μάθαινα τα όσα γίνονταν από το 1821 και μετά. Εμπλεής εθνικής υπερηφάνειας, εύρισκα στο πρόσωπο του Γιάννη Μακρυγιάννη τον άδολο αγωνιστή, το πρότυπο του πατριώτη, με το οποίο η ταύτισή μου ήταν εκ των ων ουκ άνευ.
Σήμερα, όμως, αναζητώντας την κυρία με τη στρυχνίνη, ήγουν την ιστορική αλήθεια, σφόδρα κλονίσθηκαν μέσα μου τα πιστεύω. Αλλά η αλήθεια σώζει!
Αυτά ήταν τα διαβάσματα της Γ’ Γυμνασίου και της Α’ Λυκείου τα χρόνια 1965 και 1966.
Διαβάζω με βαριά διάθεση το άρθρο της εφημερίδας Έθνος:
www/history/article/270453/xehasteotimathategiatonioannhmakrygiannhhtantelikadhthenhroaspara dopistossynomothisdiprosoposkinhthriosmoxlostoyemfylioy
Πηγή eranistis.net
⃰ Γιώργος Θ. Τζέλλος
