Η φοιτητική ομάδα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας κατέκτησε την 3η θέση στα Χανιά
Μέσα σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο ζωής, η Entropy, η φοιτητική ομάδα του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, κατάφερε να βρεθεί ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες της χώρας στον διαγωνισμό Chem-E-Car. Η ομάδα, που δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2025 από προπτυχιακούς φοιτητές, κατέκτησε την 3η θέση στον φετινό διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στα Χανιά, παρουσιάζοντας ένα όχημα που κινείται και σταματά αποκλειστικά μέσω χημικών αντιδράσεων.
Πίσω από τη διάκριση βρίσκονται μήνες προετοιμασίας, εκατοντάδες ώρες εργασίας, δυσκολίες με εξοπλισμό και χρηματοδότηση, αλλά και μια ομάδα νέων ανθρώπων που έμαθαν να συνεργάζονται, να λύνουν προβλήματα και να εφαρμόζουν στην πράξη όσα διδάσκονται στη σχολή. Για τους ίδιους, το μεγαλύτερο κέρδος δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, αλλά όσα αποκόμισαν από τη διαδρομή.
Η ιστορία της Entropy ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2025, όταν μια ομάδα φοιτητών του Τμήματος Χημικών Μηχανικών αποφάσισε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό Chem-E-Car. Στον συγκεκριμένο διαγωνισμό οι φοιτητές καλούνται να κατασκευάσουν ένα μικρό όχημα, το οποίο πρέπει να ελέγχεται εξ ολοκλήρου μέσω χημικών αντιδράσεων. Χρειάζεται μία αντίδραση για την κίνηση και μία δεύτερη για την πέδηση, δηλαδή για το σταμάτημα του οχήματος.
Ο αρχηγός της ομάδας Κωνσταντίνος Σακουλέβας θυμάται ότι η πρώτη συμμετοχή της Entropy ήταν περισσότερο για την εμπειρία. Στον πρώτο τους διαγωνισμό, που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στην Αθήνα, η ομάδα ήταν η μοναδική εκτός Αττικής που συμμετείχε και κατέκτησε τη δεύτερη θέση ανάμεσα σε τρεις ομάδες. Έναν χρόνο αργότερα, στα Χανιά, με επτά ομάδες να συμμετέχουν στη διοργάνωση, η Entropy κατέκτησε την τρίτη θέση.
Το φετινό όχημα ονομάστηκε «Project Humphry» από τον David Humphry, καθώς η ομάδα επέλεξε να χρησιμοποιήσει μπαταρίες μαγνησίου-αέρα για την κίνησή του. Σύμφωνα με τον αρχηγό, πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της δουλειάς που έγινε φέτος, καθώς η ομάδα αφιέρωσε μεγάλο μέρος της έρευνάς της στην ανάπτυξη και βελτιστοποίηση του συγκεκριμένου συστήματος. Ο μηχανισμός τερματισμού βασίστηκε στην αντίδραση ρολογιού του ιωδίου, μία χαρακτηριστική χημική αντίδραση που εμφανίζει απότομη αλλαγή χρώματος μετά από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η μεταβολή αυτή αξιοποιήθηκε για την ενεργοποίηση του συστήματος ακινητοποίησης του οχήματος.
Η ομάδα αποτελείται από 12 προπτυχιακούς φοιτητές, οι οποίοι εργάστηκαν σε επιμέρους υποομάδες (Μηχανολογικό, ηλεκτρολογικό, μπαταρίες, σύστημα πέδησης και προώθηση), ώστε να καλυφθούν όλες οι απαιτήσεις του διαγωνισμού.
Υπεύθυνοι καθηγητές της προσπάθειας είναι η Μαρία Αντωνιάδου και ο Κωνσταντίνος Καλογιάννης, καθηγητές του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Την ομάδα Entropy στελεχώνουν οι Κωνσταντίνος Σακουλέβας, Ελένη Καρούση, Αγάπη Ισαακίδου, Ελισσάβετ Πετροπούλου, Κέλλυ Αλιβεριώτη, Πολυχρόνης Γουδώνης, Εβελίνα Δαπέρη, Στέλλα Γιαμουρίδου, Αναστασία Βιδάλη, Κατερίνα Μπάντη, Γιώργος Γιαννούλης και Σωτήρης Μάρος, οι οποίοι συνεργάστηκαν σε όλα τα στάδια του σχεδιασμού, της κατασκευής και των δοκιμών του οχήματος που εκπροσώπησε το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας στον διαγωνισμό Chem-E-Car.
Στην ομάδα της μπαταρίας συμμετείχε και ο Πολυχρόνης Γουδώνης, ο οποίος αναφέρει ότι η συνεργασία μεταξύ των μελών ήταν εξαιρετική από την πρώτη στιγμή. Όπως λέει, η δουλειά οργανώθηκε με σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων και μεθοδικότητα, ενώ στο τέλος του διαγωνισμού ήταν το κομμάτι για το οποίο υπήρχε η μεγαλύτερη σιγουριά.
Την ίδια εικόνα μεταφέρει και η Εβελίνα Δαπέρη, η οποία αρχικά εργάστηκε στην ομάδα της μπαταρίας και στη συνέχεια στο ηλεκτρολογικό τμήμα. Όπως σημειώνει, η ομάδα είχε αναπτύξει ένα ιδιαίτερα σύνθετο και αυτοματοποιημένο ηλεκτρολογικό σύστημα. Παρότι δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στα ηλεκτρολογικά, κατάφερε μέσα από τη διαδικασία να εξοικειωθεί με το αντικείμενο και να συμβάλει ουσιαστικά στην προσπάθεια. Όπως αναφέρει, η διαχείριση των ηλεκτρολογικών κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού ήταν ιδιαίτερα απαιτητική, ειδικά υπό πίεση και με περιορισμένο χρόνο.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η ομάδα της πέδησης. Η Αγάπη Ισαακίδου εξηγεί ότι η ακρίβεια στο σταμάτημα του οχήματος είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο του διαγωνισμού, καθώς οι ομάδες αξιολογούνται με βάση το πόσο κοντά θα φτάσουν στη γραμμή τερματισμού. Η απόσταση που έπρεπε να διανύσει το αμαξάκι ήταν 17,41m και η ομάδα κατάφερε απόκλιση 1,23m. Όπως περιγράφει, τα μέλη της ομάδας εργάζονταν από έξι έως δώδεκα ώρες την ημέρα, προσπαθώντας να βρουν τις κατάλληλες ισορροπίες και να συνδυάσουν διαφορετικές προσεγγίσεις για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Η προετοιμασία συνοδεύτηκε και από αρκετές δυσκολίες. Η Αναστασία Βιδάλη, μέλος του μηχανολογικού τμήματος, αναφέρει ότι σημαντικό μέρος της προσπάθειας αναλώθηκε στην αναζήτηση εξοπλισμού και ανταλλακτικών, καθώς οι καθυστερήσεις στις παραγγελίες και η έλλειψη χρόνου υποχρέωναν την ομάδα να αναπροσαρμόζει συνεχώς τα σχέδιά της. Όπως σημειώνει, το μηχανολογικό κομμάτι ήταν τελικά εκείνο που δημιούργησε το πρόβλημα που επηρέασε την τελική επίδοση του οχήματος στον διαγωνισμό.
Ο Κωνσταντίνος Σακουλέβας εξηγεί ότι το μοναδικό σοβαρό τεχνικό πρόβλημα που παρουσιάστηκε στα Χανιά αφορούσε τον ιμάντα μετάδοσης κίνησης. Παρότι η μπαταρία και το σύστημα πέδησης λειτούργησαν όπως ακριβώς είχαν σχεδιαστεί, η συγκεκριμένη βλάβη επηρέασε την απόδοση του οχήματος στις προσπάθειες του διαγωνισμού.
Πέρα από το τεχνικό κομμάτι, τα μέλη της ομάδας μιλούν και για όσα αποκόμισαν προσωπικά από τη συμμετοχή τους. Η Κέλλυ Αλιβεριώτη αναφέρει ότι μέσα από την πρακτική εφαρμογή κατάφερε να κατανοήσει καλύτερα τις θεωρητικές γνώσεις που διδάσκεται στη σχολή, ενώ νιώθει περήφανη τόσο για τη δουλειά που έγινε όσο και για την κατάκτηση της τρίτης θέσης.
Η Ελισσάβετ Πετροπούλου στέκεται κυρίως σε όσα της άφησε η εμπειρία της συμμετοχής στην ομάδα. Όπως αναφέρει, πέρα από τις γνώσεις και τις τεχνικές δεξιότητες, το σημαντικότερο μάθημα που πήρε μέσα από την Entropy ήταν η επιμονή. «Αυτό που έμαθα γενικά μέσα από την ομάδα είναι να μην τα παρατάω ποτέ», λέει χαρακτηριστικά, συνοψίζοντας μια διαδρομή γεμάτη δοκιμές, δυσκολίες και απαιτητικούς στόχους.
Η Ελένη Καρούση, που ασχολήθηκε με την προώθηση και το οικονομικό κομμάτι της ομάδας, θεωρεί ότι η εμπειρία την βοήθησε να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να αναπτύξει δεξιότητες επικοινωνίας και διαχείρισης. Όπως λέει, έμαθε να επικοινωνεί, να συνεργάζεται και να διαχειρίζεται διαφορετικές καταστάσεις, επιβεβαιώνοντας στην πράξη ότι ένας χημικός μηχανικός μπορεί να δραστηριοποιείται σε πολλούς διαφορετικούς τομείς.
Η Κατερίνα Μπάντη περιγράφει τη φιλοσοφία της ομάδας με μια φράση που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε η Entropy από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας της. «Η Entropy φυσικά χαρακτηρίζεται από την αταξία. Από το χάος. Εμείς μέσω του project βρήκαμε την αταξία και την βάλαμε στην τάξη» τονίζει.
Παρά τη διάκριση στα Χανιά, τα μέλη της ομάδας θεωρούν ότι βρίσκονται ακόμη στην αρχή. Ήδη σχεδιάζουν την επόμενη ημέρα, με στόχο την ενίσχυση της ομάδας με νέα μέλη, τη συμμετοχή σε νέους διαγωνισμούς και την ανάπτυξη ερευνητικών δράσεων που σχετίζονται, εν μέσω άλλων, και με την ενέργεια, τη βιωσιμότητα και τις προκλήσεις της απολιγνιτοποίησης στη Δυτική Μακεδονία.
Ο στόχος για την επόμενη χρονιά είναι ξεκάθαρος. Η ομάδα θέλει να αξιοποιήσει την εμπειρία που απέκτησε, να διορθώσει όσα δεν λειτούργησαν όπως θα ήθελε και να επιστρέψει ακόμη πιο δυνατή. Όπως λέει ο αρχηγός της ομάδας, η Entropy γνωρίζει τι πήγε σωστά και τι όχι. Γι’ αυτό και η επόμενη συμμετοχή δεν θα έχει ως στόχο απλώς μια διάκριση ή την εμπειρία, αλλά την κορυφή.
Θένια Βασιλειάδου – www.xronos-kozanis.gr
