Αργυρώ Ξανθοπούλου, Γεωπόνος
Το να ασκείς το επάγγελμα του γεωπόνου, στον απόηχο του 2025, με τον αναβρασμό των αγροτικών κινητοποιήσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη δεν μοιάζει ειδυλλιακό ούτε καν καλό. Το να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας δε, στην Δυτική Μακεδονία, εν μέσω απολιγνιτοποίησης μοιάζει τρομακτικό.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί και να αναπτύξει την Περιφέρεια μας η αγροτική κοινωνικό οικονομία -αν μ επιτρέπεται η φράση- καθώς η επί χρόνια μονοκαλλιέργεια του λιγνίτη μονοπώλησε την περιοχή .
Διαχρονικά στόχος ήταν η αποκέντρωση και η ανάπτυξη της υπαίθρου. Ο πρωτογενής τομέας σε πρωταγωνιστικό ρόλο, νέες τεχνολογίες, υπερσύγχρονος εξοπλισμός, χρηματοδοτικά εργαλεία. Και έπειτα ήρθε η Κλιματική Αλλαγή (τεχνητή ή μη), η επισιτιστική (αν) ασφάλεια, γεωπολιτικοί κίνδυνοι και μια συμφωνία Mercosur προ των πυλών…
Και αντί της αναζωογόνησης έφτασε η ερημοποίηση της υπαίθρου.
Στο δια ταύτα εν μέσω φωτιάς και σιδήρου η μικρο-οικονομία μας θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί και να ανακάμψει επενδύοντας στα τοπικά μας προϊόντα. Τοπικά προϊόντα από παραγωγούς του τόπου για άμεση κατανάλωση στον ίδιο τον τόπο, που δημιουργούν έναν κύκλο ζωτικής σημασίας, ενισχύουν την τοπική οικονομία, δημιουργώντας θέσεις εργασίας, προσελκύοντας γαστρονομικό τουρισμό, διατηρώντας την αγροτική δραστηριότητα, και προβάλλοντας την ταυτότητα της περιοχής.
Μπορεί η κοινωνία μας να είναι εξαντλημένη ψυχικά και οικονομικά, δεν παύει όμως στο τέλος της μέρας να έχουμε ο ένας τον άλλον.
Ας ξεκινήσουμε με την δικτύωση αυτών – μια καλή πρακτική ανάδειξης τοπικών προϊόντων που θα τονώσουν την τοπική αγορά, παρακάμπτοντας τριγωνικές συναλλαγές (εις βάρος των καταναλωτών), ανακυκλώνοντας την οικονομία εντός της περιοχής μας.
