Το χθεσινό περιστατικό στη Φλώρινα δεν ήταν ένα «ατυχές συμβάν». Ήταν ένα ακόμη επεισόδιο σε μια θλιβερή επανάληψη που τα τελευταία χρόνια συνοδεύει το πιάσιμο του σταυρού σε διάφορες περιοχές της χώρας. Εκεί όπου το ιερό έθιμο του αγιασμού των υδάτων μετατρέπεται σε πεδίο σωματικής σύγκρουσης, η πίστη απουσιάζει προκλητικά.
Το πιάσιμο του σταυρού δεν είναι άθλημα, ούτε αγώνας επικράτησης. Δεν είναι χώρος για μπουνιές, σπρωξίματα και επίδειξη «ανδρισμού». Είναι μια πράξη με βαθύ συμβολισμό, που προϋποθέτει σεβασμό, αυτοσυγκράτηση και ταπείνωση. Όταν κάποιοι κατεβαίνουν στο νερό με μοναδικό στόχο να «κερδίσουν», δεν τιμούν ούτε την παράδοση ούτε την Εκκλησία· τιμούν μόνο τον εγωισμό τους.
Το ανησυχητικό δεν είναι μόνο το ξύλο. Είναι η κανονικοποίηση αυτής της συμπεριφοράς, η ανοχή στο «έλα μωρέ, κάθε χρόνο τα ίδια», σαν να πρόκειται για αναπόφευκτο φολκλόρ. Δεν είναι. Είναι εκτροπή. Και όσο αντιμετωπίζεται ως γραφική υπερβολή, τόσο θα επαναλαμβάνεται.
Η πίστη δεν μετριέται με το ποιος θα βγει πρώτος από το νερό κρατώντας έναν σταυρό, αλλά με το ήθος που κουβαλάς πριν και μετά. Αν το έθιμο συνεχίσει να ευτελίζεται από προσωπικές φιλοδοξίες και επιθετικότητα, τότε δεν φταίει η «στιγμή», αλλά η συνειδητή αλλοίωση του νοήματός του.
Κάποια στιγμή θα πρέπει να ειπωθεί καθαρά: όποιος μπαίνει στο νερό για να επιβληθεί, δεν συμμετέχει σε θρησκευτική τελετή. Συμμετέχει σε κάτι εντελώς διαφορετικό – και σίγουρα όχι σε αυτό που συμβολίζει ο σταυρός.
Τάνια Ώττα – Δημοσιογράφος
