Από ένα σκοτεινό αφήγημα για τη μνήμη, τη δικαιοσύνη και τις σκιές του παρελθόντος έως έναν σύγχρονο στοχασμό για τη συναίνεση και τα όριά της, οι επιλογές της εβδομάδας ανοίγουν δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις για την κοινωνία και τον άνθρωπο.
Επί σκοπώ πλουτισμού
Συγγραφέας: Ελισάβετ Χρονοπούλου
Επίμετρο: Μενέλαος Χαραλαμπίδης
Εκδόσεις Πόλις
Σελίδες: 208
«Ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος νεκρός. Μια διαθήκη. Μια απροσδόκητη κληρονομιά. Κι ένα γράμμα που αποκαλύπτει μια παλιά ιστορία, μια μικρή ιστορία από αυτές που η μεγάλη δεν κατέγραψε, ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο, μια ανεπούλωτη πληγή, μια εξέγερση στο άδικο που πήρε το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοδικίας. Ένα γαϊτανάκι βίας που εξερευνά τη διττή δύναμη του αισθήματος δικαίου, τη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο «άνθρωπο» αλλά και θηρίο.
Σ’ αυτά τα θολά νερά βρίσκεται παγιδευμένος ο αφηγητής του βιβλίου, σε μια Ελλάδα 80 χρόνων μετά, ανιστόρητο παιδί της λήθης, αντιμέτωπος με ένα άγνωστο παρελθόν που ξυπνάει για να του αποκαλύψει πως είναι κι ο ίδιος μέρος του, πως είναι ο κληρονόμος αυτού του παρελθόντος, πάντα υπήρξε είτε το γνώριζε είτε όχι, επειδή αυτά που έχουν γίνει δεν παύουν να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν τα γνωρίζουμε.»
Η Ελισάβετ Χρονοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Λ. Σταυράκου και στο LDM (Lorenzo de’ Medici Institute) στη Φλωρεντία.
Από το 1985 εργάζεται ως σκηνοθέτις, σεναριογράφος και μοντέζ στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει σκηνοθετήσει τη¬λεταινίες και τηλεοπτικές σειρές, καθώς επίσης και τις κινηματογραφικές ταινίες Μικρή Άρκτος (2015), Ο Αννίβας προ των πυλών (2011), Ένα τραγούδι δεν φτάνει (2003), Χτες το απόγευμα (1998), Να που γίνεται (1995).
To 2013 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Πόλις η συλλογή διηγημάτων της Φοράει κοστούμι και το 2017 η συλλογή διηγημάτων της Ο έτερος εχθρός, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Διηγήματος από την Ακαδημία Αθηνών και με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας. Το 2022 η συλλογή κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, σε μετάφραση των Hélène Zervas και Michel Volkovitch, με τίτλο L’autre ennemi.
Το 2024 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο της Γιώργος Αρβανίτης – Μια ζωή στο φως, μια βιογραφία του διεθνώς διακεκριμένου διευθυντή φωτογραφίας.
Το νόημα της συναίνεσης
Συγγραφέας: Clara Serra
Εκδόσεις Πόλις
Σελίδες: 104
«Η έννοια της συναίνεσης στη σεξουαλική πράξη είναι αναγκαία, αλλά όχι επαρκής. Το «ναι» δεν αρκεί. Πρέπει να υπάρχει πάντοτε η πραγματική δυνατότητα του «όχι», ανεξαρτήτως του τι πιθανόν να συμφωνήθηκε πριν ή του αν μια σεξουαλική σχέση έχει ήδη ξεκινήσει. Η όποια συναίνεση πρέπει να είναι δυνατόν να ανακαλείται ανά πάσα στιγμή. Κλασικό ιστορικό παράδειγμα: η συναίνεση στον γάμο είναι έγκυρη, μόνο όταν αναγνωρίζεται η δυνατότητα του διαζυγίου.
Η νεοφιλελεύθερη άποψη του συμβολαίου, που θεωρεί ότι το «ναι» είναι αρκετό, στηρίζεται στην υποτιθέμενη ισότητα των συμβαλλόμενων μερών, που προϋποθέτει την τυπική δυνατότητα του «όχι». Είναι, όμως, έτσι; Οι γυναίκες πολύ συχνά εγκλωβίζονται στη μέγγενη πολλαπλών ανισοτήτων (υλικών, οικονομικών, κοινωνικών, συζυγικών), πράγμα που καθιστά δύσκολη και αμφίβολη τη δυνατότητα της άρνησης. Επιπροσθέτως, υποστηρίζει η συγγραφέας, πρέπει να απαλλαγούμε από την ψευδαίσθηση ότι η συναίνεση ταυτίζεται με τη σεξουαλική επιθυμία. Η επιθυμία δεν είναι ούτε το τρελό άλογο που πρέπει να υποτάξουμε, ούτε η μακάρια εκδήλωση ενός πνεύματος απελευθέρωσης. Η επιθυμία είναι κάτι πολύπλοκο, αντιφατικό, ανορθολογικό, και πρέπει να αποδεχτούμε ότι μπορεί να υπάρχει διάσταση μεταξύ επιθυμίας και βούλησης. Μπορεί να επιθυμείς, αλλά να μη θέλεις. Και η εκδήλωση αυτής της άρνησης πρέπει να είναι πάντοτε δυνατή και να γίνεται πάντοτε σεβαστή.»
Η Κλάρα Σέρα γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1982. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης (UCM). Εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μέλος των Podemos, διετέλεσε μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος, υπεύθυνη για θέματα ισότητας, φύλου και φεμινισμού, καθώς και βουλεύτρια στο περιφερειακό κοινοβούλιο της Μαδρίτης. Το 2019 αποχώρησε από τους Podemos και, από το 2020, εργάζεται ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης (ADHOC), όπου και υποστήριξε τη διδακτορική της διατριβή. Με τα έργα της προωθεί έναν πλουραλιστικό και συμπεριληπτικό φεμινισμό που συνδέεται με τα κοινωνικά κινήματα (φεμινισμός του 99%).
