Γράφει ο Κώστας Καραμάρκος*
Το 2026, η Ευρώπη νιώθει ότι διασχίζει ένα κατώφλι: όχι έναν άλλο τίτλο για τη «μετάβαση», αλλά μια πραγματική δοκιμασία της ικανότητας αποτελεσματικής υλοποίησης.
Το επόμενο σημείο καμπής δεν θα είναι ένας μεμονωμένος κανονισμός ή μια νέα φιλοσοφία χρηματοδότησης – θα είναι το αν οι περιφέρειες και οι πόλεις μπορούν να μετατρέψουν τις προτεραιότητες της ΕΕ σε επενδυτικά έτοιμες ροές έργων που είναι αξιόπιστες, οικονομικά βιώσιμες και κοινωνικά δίκαιες.
Από τη σκοπιά μου – εργαζόμενος κυρίως στους τομείς της Δίκαιης Μετάβασης, της Έξυπνης Εξειδίκευσης (S3) και της Ανταγωνιστικότητας των ΜμΕ – η προηγμένη πρόκληση δεν είναι πλέον μόνο ο σχεδιασμός στρατηγικών.
Είναι η διακυβέρνηση με ταχύτητα και κλίμακα:
ευθυγράμμιση της βιομηχανικής πολιτικής με τις δεξιότητες,
τα ενεργειακά συστήματα και τα οικοσυστήματα καινοτομίας που βασίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές,
μείωση του κινδύνου των έργων μέσω καλύτερων μέσων και συμπράξεων και διασφάλιση ότι η συνοχή μετράται όχι μόνο με την απορρόφηση, αλλά και με τα αποτελέσματα όσον αφορά την ανθεκτικότητα, την παραγωγικότητα και την ένταξη.
Η ευκαιρία είναι εξίσου σαφής:
οι περιφέρειες που θα καταφέρουν μια αποτελεσματική αρχιτεκτονική υλοποίησης θα διαμορφώσουν τον επόμενο κύκλο ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης – ενισχύοντας παράλληλα την εμπιστοσύνη ότι η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση μπορεί να λειτουργήσει για όλους.
*Κώστας Καραμάρκος – Σύμβουλος στρατηγικής
