Αυτό που πληρώνουμε εδώ και μια οκταετία πλέον είναι ο απίστευτος λαϊκισμός με τον οποίο τόσα χρόνια οι πολιτικοί μας αντιμετώπισαν, αλλά και η δική μας σχεδόν μεταφυσική εμπιστοσύνη στο ότι την τελευταία στιγμή κάτι θα γίνει και θα σωθούμε.
Έτσι μας έμαθαν, έτσι συνεχίζουμε τόσα χρόνια. Η βαθιά πεποίθηση ότι έχουμε το κοκαλάκι της νυχτερίδας και ότι στην εκπνοή του χρόνου θα βρεθεί ένας Καμπούρης για να μας σώσει ή ένας Χαριστέας για να βάλει το γκολ, επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της συλλογικής μας δραστηριότητας.
Αυτό δεν πιστεύαμε και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Ήμασταν σίγουροι ότι παρά τις τεράστιες καθυστερήσεις που σημειώνονταν και τα προβλήματα που κάθε λίγο και λιγάκι εμφανίζονταν, η τελετή έναρξης θα μας αποζημίωνε και θα ήταν αντάξια της εικόνας μας και –ας μην το ξεχνάμε!- του ενδόξου παρελθόντος μας. Έτσι κι έγινε.
Τώρα, όμως, όλα είναι αλλιώς και φαίνεται ότι αυτή η αξιοζήλευτη, πείτε την τύχη, πείτε την άγνοια κινδύνου, μας εγκατέλειψε. Πολύ απλά γιατί η ζωή εκτός από τύχη απαιτεί και σύνεση. Η συνετή διαχείριση των πόρων που είχαμε στη διάθεσή μας ήταν το αδύνατό μας σημείο. Κι έτσι συρθήκαμε σε μια αυτοκαταστροφική σχεδόν πορεία, την οποία συνεχίζουμε ακάθεκτοι.
Ιωάννα
Που πήγε το κοκαλάκι της νυχτερίδας;
Μοιραστείτε την είδηση
