Γράφει η Γιώτα Κουτσώνα*
Υπάρχει μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή όταν κάποιος κάνει το πρώτο του τατουάζ μετά τα πενήντα.
Δεν μοιάζει με παρόρμηση. Μοιάζει περισσότερο με απόφαση που άργησε χρόνια. Σαν κάτι που το σκέφτηκε πολλές φορές, το άφησε πίσω άλλες τόσες… και κάποια στιγμή επέστρεψε ξανά μπροστά του.
Και τότε ξεκινούν οι πιο όμορφες κουβέντες.
«Τώρα εσύ με κάνεις τατουάζ;»
«Ε, δεν το πιστεύω ακόμα ότι το κάνω…»
Κάθε φορά που ακούω τέτοιες φράσεις, κάτι μαλακώνει μέσα μου. Γιατί πίσω τους συνήθως υπάρχει μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή γεμάτη υποχρεώσεις.
Παιδιά.
Δουλειά.
Οικογένεια.
Απώλειες.
“Πρέπει”.
Άνθρωποι που έμαθαν να φροντίζουν τους πάντες, εκτός από τον εαυτό τους. Και κάπου εκεί, μετά από χρόνια, μπαίνουν σε ένα στούντιο τατουάζ με μια αμηχανία σχεδόν παιδική. Σαν να απολογούνται. «Δεν ξέρω αν είμαι μεγάλη για αυτά…»
Και πάντα σκέφτομαι το ίδιο πράγμα.
Πόσο άδικο είναι να νιώθει κάποιος ότι υπάρχει ηλικία για να κάνει κάτι που τον εκφράζει. Γιατί τα περισσότερα από αυτά τα τατουάζ δεν γίνονται από παρόρμηση. Γίνονται μετά από ζωή. Μετά από εμπειρίες που άφησαν σημάδια πολύ πιο βαθιά από το μελάνι.
Κάποιοι χτυπούν ένα όνομα.
Κάποιοι μια ημερομηνία.
Κάποιοι ένα μικρό σύμβολο που για τον υπόλοιπο κόσμο ίσως δεν σημαίνει τίποτα.
Για εκείνους όμως σημαίνει μια ολόκληρη διαδρομή.
Και κάπου εκεί αρχίζουν οι πιο όμορφες στιγμές. Μερικοί γελάνε νευρικά. Άλλοι κοιτάζουν συνέχεια το σχέδιο, σαν να προσπαθούν να συνηθίσουν την ιδέα. Και όταν τελειώνει, υπάρχει πάντα εκείνη η μικρή παύση.
«Τελείωσε;»
«Ναι… Welcome to the club!»
«θα συγκινηθώ…»
Κάποια στιγμή, ενώ κάναμε ένα πρώτο τατουάζ, γυρνάει και μου λέει κάποιος :
«Ξέρεις τι είναι αυτό για μένα;»
«Νομίζω κατι σαν επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων ή … σαν αποδοχή cookies», του λέω..» «Το δεύτερο», μου απαντάει γελώντας.
Και κάπου εκεί κατάλαβα πως πολλές φορές οι άνθρωποι δεν έρχονται να κάνουν απλώς ένα τατουάζ. Έρχονται για να συναντήσουν ξανά μια πλευρά του εαυτού τους που είχαν αφήσει πίσω. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της δουλειάς.
Όχι το τατουάζ.
Αλλά η στιγμή που κάποιος επιτρέπει επιτέλους στον εαυτό του να υπάρξει λίγο πιο ελεύθερα.
Χωρίς να σκέφτεται “τι θα πει ο κόσμος”.
Χωρίς να προσπαθεί να χωρέσει σε αυτό που περιμένουν οι άλλοι. Μόνο για εκείνον.
Και ξέρετε κάτι;
Οι άνθρωποι που κάνουν το πρώτο τους τατουάζ στα πενήντα, πολλές φορές είναι πιο σίγουροι από όλους. Γιατί δεν το κάνουν για να ανήκουν κάπου. Δεν το κάνουν από μόδα. Δεν προσπαθούν να αποδείξουν τίποτα.
Το κάνουν γιατί κάποια στιγμή στη ζωή τους κατάλαβαν πως δεν θέλουν να αφήσουν άλλο τον εαυτό τους πίσω. Και ίσως τελικά να μην υπάρχει πιο όμορφος λόγος για ένα πρώτο τατουάζ από αυτόν.
Γιατί κάποιες φορές, το πιο γενναίο πράγμα δεν είναι να αλλάξεις τη ζωή σου.
Είναι να κοιτάξεις τον εαυτό σου και να πεις:
«Τώρα είναι και η δική μου σειρά».
*Γιώτα Κουτσώνα Καλλιτέχνιδα Tattoo & Ιδιοκτήτρια του The Lighthouse Tattoo
