το Μωσαϊκό των πολιτισμών
Ου «ΛΑΚΚΟΥΣ Τ’ ΜΑΓΓΑΝ» στ’ς 28/03 κι στ’ς 29/03/2026 έφκιασιν διήμερ’ ικδρουμή στ’ Θράκ’ κι τα μέλη τ’ς σκέφκαν τ’ς πόλεις ΞΑΝΘΗ, ΚΟΥΜΟΥΤΗΝΗ κι ΚΑΒΑΛΑ.
Η αναχώρησ’ γίγκιν όπους πάντα απ’ τουν «ΝΙΑΗΜΙΡΟΥ» στ’ς 6:30 πουλύ χαραΐ, αλλά ήρθαν όλ’ χουρίς να καθυστηρίσ’ ούτι ένας.
Απ’ αυτού φάν’γκιν’ πόσου τούθιλάμι αυτό του ταξίδ’ κι πόσου κλεισμέν’ στα σπίτια μας είμασταν όλοι μας.
Κίντσαμι μι ψίχα βουβαμάρα λόγου του προυϊνού ξυπνήματος, αλλά κι τσ’ συννιφιάς που είχιν του Σαββάτου τσ’ 28/03/2026. Όλ’ τσάκουσαν συζήτησ’ για τουν κιρό, λες κι ήταν όλ’ τ’ς μιτιριουλουγικής υπηρισίας. Ικίν’ που αρχίν’τσαν’ ψίχα ν’ ακούουντι πιο ζουϊρά ήταν η «γαλαρία», απού ήταν όλις οι γνουστές ζουϊρές γυνικίες παρέις.
Η Χιουνία η Ρόμπη κι η Ρούλα τ’ Ριπανά, μι κατάστασ’ η μία κι μι του πουρτουφόλ’ η άλλ’ τσάκουσαν αγλίγουρα δ’λια κι αρχίν’τσαν να μαζών’ τα βιρισέδια τ’σ συμμιτουχίς.
Στ’ Ξάνθ’ έφτασάμι στ’ 11.30 κι κατέφ’καμι στ’ πλατέα «ΩΡΟΛΟΓΙΟΥ», όπου μας πιρίμινι η ξιναγός. Αφού μας αναφέρθ’κιν στ’ν ιστουρία τ’ς πόλης, κίντσαμι για του σπίτ’ τ’ «ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ». Στου δρόμου αρχίν’τσιν να ρίχν’ ένα ψιλό χαλάζ’ κι μόλις μπήκαμι στου σπιτ’ τ’ «ΧΑΤΖΗΔΑΚ’», τσάκουσιν μια μπόρα «χαλάζ’ κι βρουχή» λες κι ήταν του σύννιφου «τ’ ΓΚΑΝΤΙΑ» που κράτ’σιν τρεις κι πλέον ώρις. Η ξινάγησ’ ακυρώθ’κιν, ιμείς αποκλεισμέν’ μεσ’ του σπίτ’, κ’ έτσι η Ξάνθ’ ούτι μας είδιν ούτι τ’ν είδαμι, γιατί μουσκιμέν’ μέχρι του βρακί που είμασταν προσπαθούσαμι να βρούμι μαγαζί για φαΐ.
Στ’ς έξ’ κίν’τσαμι για «ΚΟΥΜΟΥΤΗΝΗ» ακλουθώντας όπους πάντα το ενημερώτατο κι λιπτουμιρέστατο πρόγραμμα της Προέδρου μας «ΜΑΤΙΝΑΣ ΤΣΙΚΡΙΤΖΗ – ΜΟΜΤΣΙΟΥ».
Μόλις έφτασάμι στ’ ΚΟΥΜΟΥΤΗΝΗ κι τακτουποιήθ’καμι στου ξινουδουχείου, μιτά τ’ ταλιπόρια που είχαμι ήθιλάμι ψίχα να τουν τσακίσουμι.
Τν’ ώρα που κατέβαζάμι απ’ του λιουφουρείου τα πράγματα, ξαπόμ’ναν τρεις γιουμάτις σακκούλις κι ου ιξαιρετικός καλός κι νέους ουδηγός μας κ. Κώστας Αμπατζίδης απ’ Πτουλιμαΐδα φώναξιν τίνους είνι αυτές οι σακκούλις. Παρουσιάσκα τότι ιγώ ου υπουφινόμενους κι τουν λέου Κώστα θκιέσμ’ είνι, αλλά δεν χράζουντι να κατιβούν. Μούγκι να τσ’ βάλουμι σ’ ένα σταθηρό μέρους να μην κ’νιούντι, γιατί πιριέχουν εύθραυστα υλικά. Αύριου που τα φτάσουμι στου «ΠΟΡΤΟ ΛΑΓΟΥΣ» θα γίν’ η απουκάλυψ’ των εύθραυστων υλικών. Μέβαλις σι τρανή πιριέργια κ. Σάκη μ’ είπιν ου ουδηγός κι θα είδωμεν αύριο.
Τν’ Κυριακή τ’ς δώδικα η ώρα κίν’τσαμι απ’ ΚΟΥΜΟΥΤΗΝΗ για του «ΠΟΡΤΟ ΛΑΓΟΥΣ» για να ιπισκηφτούμι τ’ «ΜΟΥΝΗ Τ’ ΑΗ ΝΙΚΟΛΑ», μι του παρακκλήσι της «ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑΣ» που είνι πάνου σι δυό νησάκια ινουμένα μι τ’ στιριά μι ξύλινις γέφυρις. Τουπουθησία φανταστική μι δυό ικκλησιές χτισμένις μεσ’ τ’ λιμνουθάλασσα μι τρανή κίνηση απ’ αυτουκίνητα κι πολλή κόσμου.
Μόλις κατέφ’καμι απ’ του λιουφουρίου μι τ’ Λιέν’, ρώτσα τουν ουδηγό αν θα μιτακινήσ’ τ’ αυτουκίνητου, μ’ είπιν όχι κύριε Σάκη, αφού δεν υπάρχει αλλού χώρος. Μι λέει ξέρου γιατί ρουτάς. Επειδή έχουμι στ’ μπαγαζιέρα τα εύθραυστα τα πουλιμουφόδια. Ακριβώς τουν είπα.
Τότι ξικίν’τσα μι’ τ’ Λιέν’ για να ν’ ανάψουμι τα κιριά μας κι να προυσκυνήσουμι τ’ς εικόνις. Η διαδρομή ουπάν’ στ’ ξύλινις γέφυρις ήταν τρανή κι ου κόσμους πολίς. Ιμείς έπριπι να φτάσουμι πρωτ’ στου λιουφουρίου για να στρώσουμι κι να αξιοποιήσουμι τ’ απαραίτητα που είχα τ’μάσ’ για τουν κουμπάρου μ’ ΝΙΚΟΥ, στη μνήμη του οποίου ήπιαν όλ’ ένα τσίπουρου κι πήραν κι ένα μιζέ. Για τραπέζ’ όπους φαίνιτι κι στ’ φουτουγραφία, χρησιμουποίησα του κουλουνάκ’ απ’ του παρακκλήσ’ του ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΥΛΑΟΥ που ήταν δίπλα μας.
Όταν αρχίν’τσαν ν’ άρχουντι κι είδαν όλα στρουμένα, ρουτούσαν ποιος τάκαμιν. Ιγώ κι η γλυκιά κόρη μου η Λιέν κι είνι για την μνήμ’ του αγαπητού μας σ’ όλους «ΝΙΚΟ ΚΟΚΚΑΛΙΑΡΗ». Όταν τ’ άκσαν πολλές γυναίκες δάκρυσαν κι’ όλας.
Του μνημόσυνο γίνγκιν’ δίπλα απ’ του παρεκκλήσ’ του Αγίου Νικουλάου, γιατί περί μνημόσυνο κανονικό φάνταξιν.
Μετά τν’ ωραία κ’ ιπιτυχημέν’ αυτή προυσπάθεια που γίνγκιν απ’ τν’ ουκουγένεια του κουμπούρου, νιώσαμι όλ’ ότι για δυό ώρις όσου διήρκισιν κι ολουκληρώθ’κιν η όλ’ διαδικασία, είχαμι κουντά μας το αγαπητό ζιβγάρ’ «ΝΙΚΟ κι ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΚΚΑΛΙΑΡ’», που είνι απ’ τα παλιότηρα μέλη του Συλλόγου «ΛΑΚΚΟΥΣ Τ’ ΜΑΓΓΑΝ’» κι μι μιγάλ’ προυσφουρά όλα αυτά τα χρόνια.
Kατά τ’ς τρεις κίντσαμι για «ΚΑΒΑΛΑ» όλ’ ιφχαριστημέν’ απ’ του «11» τσίπουρου που ίπιαμι. Στ’ ΚΑΒΑΛΑ μόλις έφτασάμι μας πιρίμινι ου «ΚΟΥΖΙΑΝΙΤΣ’» ξιναγός «ΚΑΛΛΙΑΝΙΩΤ’Σ ΑΡΓΥΡ’Σ» αδιλφός τ’ς ΧΙΟΝΟΥΣ ΡΟΜΠΗ», ου ουποίος ζάει πουλλά χρόνια στ’ ΚΑΒΑΛΑ. Ου ίδιους πίριν ουπάντουτ’ τ’ν’ ιφθίν’ κι μας ουδήγησιν σι μια ουραία παραλιακή ψαρουταβέρνα που του ιφχαριστήθ’καμι όλ’.
Μόλις κίντσαμι απ’ ΚΑΒΑΛΑ φαγουμέν’ κι κιφάτ’ όπους είμασταν αρχίν’τσαμι να σιγουτραγουδούμι όλ’ αντάμα κι μι τσινουδία του αγαπητού μας «ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΑΝΤΩΝ’» στο μπουζούκ’ κι του ντέφ’ που άλλαζιν συνέχεια χέρια, είμασταν ασταμάτητοι κ’ έφτασάμι σ’ν’ «ΚΟΥΖΑΝ’» χουρίς να πάρουμι χαμπάρ’.
Λόγου παραμονής του «ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ» ευχόμαστε σ’ όλους τους «ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ» κι σ’ όλου τουν κόσμου «ΥΓΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ και ΕΥΤΥΧΙΑ». Τα ταξίδια είναι προσωπική επένδυση του καθενός και πρέπει να το επιδιώκει ο καθένας.
«ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ – ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ»
Σάκης Παγκαρλιώτας
Απ’ τα Κα’τσκάθ’κα
