Μια τυχαία γνωριμία στο Instagram, ένα ραντεβού στη Νεράιδα και μια διαδρομή μοιρασμένη ανάμεσα σε Ιωάννινα και Θεσσαλονίκη
Ο Κώστας και η Μαρία δεν γνωρίστηκαν σε κάποιο φωτογραφικό σεμινάριο, ούτε σε μια κοινή δουλειά. Συναντήθηκαν σχεδόν τυχαία, όπως συμβαίνουν μερικές από τις πιο όμορφες ιστορίες, μέσα από ένα follow στο Instagram και από λίγα μηνύματα που αποκάλυψαν ότι έχουν το ίδιο πάθος, τη φωτογραφία.
Εκείνος αστυνομικός στα Ιωάννινα, εκείνη γραφίστρια στη Θεσσαλονίκη, αποφάσισαν να μοιράσουν την απόσταση και να συναντηθούν στην Κοζάνη, κάνοντας τη Νεράιδα και τη γέφυρα της Λίμνης Πολυφύτου το πρώτο κοινό φωτογραφικό σκηνικό τους.
Από εκείνη τη μέρα, κάθε συνάντηση έγινε βόλτα, κάθε βόλτα φωτογραφία και κάθε φωτογραφία ένα μικρό κομμάτι από τη δική τους ματιά πάνω στην περιοχή. Με αυθορμητισμό, ταιριαστό καλλιτεχνικό ένστικτο και μια χημεία που δεν χρειάζεται πολλά λόγια, ταξιδεύουν, στήνουν τον εξοπλισμό τους, γελάνε και δημιουργούν, μετατρέποντας την Κοζάνη σε έναν ανοιχτό φωτογραφικό καμβά.
Ο Κώστας Στασινός μιλά για τη φωτογραφία σαν κάτι που κουβαλούσε μέσα του χρόνια. Με ένα επάγγελμα που δεν έχει καμία σχέση με τον καλλιτεχνικό χώρο, περιγράφει τη φωτογραφία ως το χόμπι που του επιτρέπει να δει τον κόσμο αλλιώς. Άρχισε να ασχολείται σοβαρά όταν άνοιξε λογαριασμό στο Instagram, το 2019, και τα πρώτα θετικά σχόλια του έδωσαν ώθηση να πάρει την πρώτη του DSLR φωτογραφική μηχανή και να κάνει τα πρώτα του φωτογραφικά βήματα. Αναζητά το ανθρώπινο στοιχείο, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει άνθρωπος μέσα στο κάδρο και θέλει να μένει το συναίσθημα. Δηλώνει ρομαντικός και το αναγνωρίζει κανείς στα λόγια του, στον τρόπο που περιγράφει μια στιγμή ως κάτι μοναδικό, κάτι που δεν ξανασυμβαίνει την ίδια ακριβώς ώρα, με τις ίδιες συνθήκες, το ίδιο φως, το ίδιο βλέμμα.
Η Μαρία Σωτηροπούλου προέρχεται από έναν κόσμο που εμπεριέχει ήδη την εικόνα. Γραφίστρια σε επαγγελματικό γραφείο, με τη φωτογραφία να μην ήταν ποτέ απλώς ένα πείραμα αλλά μια φυσική συνέχεια της αισθητικής της. Πριν από έξι περίπου χρόνια, άρχισε να δουλεύει πιο σχολαστικά με τον φακό. Η εξέλιξη για εκείνη ήταν σταδιακή, από μια απλή φωτογραφική μέχρι τον σημερινό επαγγελματικό εξοπλισμό που κουβαλά μαζί της σε κάθε της εξόρμηση. Πολλές φορές στήνει τρίποδο και φωτογραφίζεται μόνη της ή με τον Κώστα, βάζοντας κι εκείνη τον εαυτό της μέσα στο κάδρο που φτιάχνει. Το δικό της ύφος έχει πάντα κάτι από παραμύθι: φορέματα που ταιριάζουν μέσα στο τοπίο, λίμνες, βουνά, φύση, κίνηση και χρώμα.
Η πρώτη τους συνάντηση έγινε στην Κοζάνη, όταν αποφάσισαν να μοιράσουν την απόσταση. Η Νεράιδα και η γέφυρα Σερβίων έγιναν το σημείο όπου δύο άνθρωποι που δεν είχαν ξαναβρεθεί βγήκαν από το ίντερνετ και μπήκαν σε ένα κοινό κάδρο. Πήγαν με τον εξοπλισμό τους, με τις κάμερές τους, με διάθεση να πειραματιστούν. Ο Κώστας φωτογράφισε τη Μαρία πάνω στη γέφυρα, η Μαρία τον Κώστα με τη μηχανή του. Αυτή η πρώτη στιγμή όχι μόνο πέτυχε, αλλά έγινε το θεμέλιο για ό,τι ακολούθησε.
Ο Κώστας αναφέρει πως από την πρώτη στιγμή κατάλαβαν ότι ταιριάζουν καθώς δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ξέρουν και οι δύο τι θέλουν στο στήσιμο, στο πλάνο, στο ύφος. Η χημεία τους είναι ξεκάθαρη. Εκείνη ξέρει πώς να στηθεί φωτογραφικά, εκείνος πού να την τοποθετήσει. Οι αποφάσεις παίρνονται αυθόρμητα, χωρίς σκέψη, σαν να υπάρχει κάποια σιωπηλή συμφωνία.
Από τότε, κάθε φορά που συναντιούνται, η βόλτα γίνεται κυνήγι εικόνων. Πήγαν στο κάστρο στα Σέρβια, ανέβηκαν πάνω, γέλασαν, τόλμησαν, δοκίμασαν. Η Μαρία φοράει φορέματα που αλλάζουν όλη την ατμόσφαιρα μιας λήψης. Περιγράφει γελώντας πώς ανέβηκε σε ένα σημείο στο κάστρο με το φόρεμα και μετά δεν μπορούσε να κατέβει, με την υψοφοβία να κάνει την κατάσταση ακόμη πιο αστεία. «Τα πάντα για την τέχνη», λέει η ίδια. Κι αυτό το πείσμα της, μαζί με τον ενθουσιασμό, φαίνεται σε κάθε φωτογραφία της.
Η περιοχή, όπως λένε και οι δύο, τούς έχει δώσει απίστευτες εικόνες. Η Κοζάνη, με το προσεγμένο της κέντρο, τους πεζόδρομους, την πλατεία και το φως της, αποτελεί για τον Κώστα μια ευχάριστη έκπληξη. Η Μαρία μιλά για τη λίμνη Πολυφύτου και τα πέριξ της σαν να τα αγαπά βαθιά, με τα βουνά να αγκαλιάζουν το νερό και τα φύλλα να πέφτουν στο έδαφος, προσθέτοντας χρώμα στο σκηνικό. Οι καταρράκτες, τα κιτρινισμένα δέντρα, το κρύο που δεν τους σταμάτησε, όλα έγιναν κομμάτι της δουλειάς τους.
Η σχέση τους με το Instagram είναι διαφορετική, αλλά συναντιούνται στην ίδια ανάγκη, αυτή του να δείχνουν τη δουλειά τους χωρίς υπερβολές. Ο Κώστας κρατά σταθερό ύφος, αποφεύγει την υπερβολική επεξεργασία, επιλέγει συχνά να αφήνει μια λήψη «όπως είναι». Η Μαρία το χρησιμοποιεί και ως εργαλείο δουλειάς, ως πορτφόλιο, καθώς από εκεί την προσεγγίζουν για συνεργασίες, είτε ως φωτογράφο είτε ως μοντέλο. Και οι δύο, όμως, πιστεύουν στη φυσικότητα της εικόνας. Η Μαρία λέει ότι το AI δεν την αφορά, νιώθει ότι δημιουργεί κάτι ψεύτικο και προτιμά να επεξεργάζεται μόνο φωτισμό και χρώμα, όταν αυτό απαιτείται, και τίποτα παραπάνω.
Η ιστορία τους συνεχίζεται. Ετοιμάζουν ήδη νέο πρότζεκτ στα Γιάννενα, με ομίχλη, σκοτεινό ύφος και αισθησιασμό. Εκείνη με μαύρο φόρεμα και μάσκα και με μια ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα στα χέρια. Εκείνος δίπλα της, με τη μηχανή, να την κοιτάζει μέσα σε ένα μονοπάτι με λεύκες και πεσμένα φύλλα. Μια εικόνα που ήδη υπάρχει στο μυαλό τους και περιμένει απλώς τη στιγμή που θα την αποτυπώσει ο φακός.
Τα λόγια και των δύο δείχνουν ότι στη διαδικασία της φωτογραφίας βρίσκουν κάτι περισσότερο από μια καλή εικόνα. Ο Κώστας θέλει μέσα από τις φωτογραφίες του να βλέπει ο κόσμος τον χαρακτήρα του, να νιώθει ότι βρίσκεται μέσα στη λήψη, στην ίδια τη στιγμή που εκείνος κάνει το «κλικ». Η Μαρία θέλει κάθε φωτογραφία να έχει τη δική της πινελιά, να κουβαλά μια ιδέα που γεννήθηκε από την ίδια.
Και κάπως έτσι, δύο άνθρωποι που μοιράστηκαν την απόσταση ανάμεσα στα Ιωάννινα και τη Θεσσαλονίκη, βρέθηκαν στην Κοζάνη. Τυχαία, αυθόρμητα, αλλά όχι καθόλου τυχαία ως προς αυτό που παράγουν πλέον μαζί. Με κάθε τους βήμα, με κάθε τους στάση στο δρόμο, με κάθε σημείο που καδράρουν πρώτα με τα μάτια και μετά με τον φακό, διαφημίζουν έναν τόπο που αξίζει να τον δεις όχι μόνο μέσα από τη ματιά τους, αλλά μέσα από το δικό σου συναίσθημα την ώρα που κοιτάς τις εικόνες τους.
Θένια Βασιλειάδου – www.xronos-kozanis.gr
