Μια συλλογική δράση που άνοιξε δημόσιο διάλογο για την τέχνη ως δικαίωμα
Μια δράση με επίκεντρο την τέχνη, τον πολιτισμό και τον χώρο που έχουν οι νέες φωνές στην πόλη ολοκληρώθηκε πρόσφατα, με τη συμμετοχή εφήβων που επέλεξαν να ανοίξουν δημόσιο διάλογο για όσα τους απασχολούν στο «εδώ και τώρα». Όπως προκύπτει από τον απολογισμό της πρωτοβουλίας, η συνάντηση δεν αντιμετωπίστηκε ως μια απλή πολιτιστική εκδήλωση, αλλά ως μια πράξη παρουσίας και συλλογικής συμμετοχής.
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, οι συμμετέχοντες προσέγγισαν την τέχνη ως ζωντανή και ανήσυχη διαδικασία, συχνά παραγκωνισμένη, και όχι ως διακοσμητικό στοιχείο. Η συζήτηση διαμορφώθηκε από τους ίδιους τους νέους, χωρίς ρόλους θεατή και ομιλητή, με ερωτήματα γύρω από το ποιος αποφασίζει τι ακούγεται, ποιος έχει πρόσβαση στον πολιτισμό και πώς ορίζεται ο δημόσιος χώρος.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη ύπαρξης χώρων που να χωρούν την ελευθερία της έκφρασης και τις νέες ιδέες, χωρίς περιορισμούς και πατερναλιστικές λογικές. Όπως σημειώνεται, όταν βρέθηκε ένας τέτοιος χώρος, η συζήτηση εξελίχθηκε με διαφορετικούς όρους, επιτρέποντας τη δημιουργική σύγκρουση, την αμφισβήτηση και την ανταλλαγή σκέψεων. «Δεν ήρθαμε για να γεμίσουμε χώρο αντιθέτως ήρθαμε για να τον γεμίσουμε με σκέψη, φωνές και ερωτήματα. Κι όταν βρέθηκε ένας χώρος που μας χωράει, όλα κύλησαν αλλιώς. Χωρίς στεγανά, χωρίς πατερναλισμούς, χωρίς την αγωνία του “μέχρι εδώ” αναφέρουν χαρακτηριστικά».
Στον απολογισμό της δράσης υπογραμμίζεται ότι η πρωτοβουλία δεν σταματά με την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης συνάντησης. Αντιθέτως, όπως επισημαίνεται, η πρόθεση είναι να συνεχιστούν παρόμοιες παρεμβάσεις και συζητήσεις, με επιμονή και συνέπεια, χωρίς αναμονή για θεσμικές εγκρίσεις ή επιβεβαίωση. Η νέα γενιά, όπως τονίζεται, δεν αφορά το μέλλον αλλά το παρόν.
«Στον Κύκλο Χαμένων Καλλιτεχνών δεν ήμασταν θεατές αλλά διαμορφώσαμε τη συζήτηση, συγκρουστήκαμε δημιουργικά, αμφισβητήσαμε, ρωτήσαμε ποιος αποφασίζει τι αξίζει να ακουστεί. Μιλήσαμε για τον πολιτισμό ως δικαίωμα, για την πόλη ως ζωντανό σώμα και όχι ως βιτρίνα. Και εκεί φάνηκε πόσο πολύτιμο είναι το αυτονόητο: να υπάρχει χώρος που δεν φοβάται την ελευθερία και τις νέες φωνές» τονίζουν.
Παρότι ο κύκλος των συναντήσεων έκλεισε, οι συμμετέχοντες εκτιμούν ότι όσα συζητήθηκαν και όσα τέθηκαν στον δημόσιο λόγο παραμένουν ενεργά, αφήνοντας ίχνη που οδηγούν στη διεκδίκηση χώρου – κυριολεκτικά και μεταφορικά – για δημιουργία, έκφραση και ουσιαστική συμμετοχή στην πόλη.
«Εντούτοις η δράση μας συνεχίζεται. Δεν περιμένει άδειες ούτε χειροκρότημα, θα συνεχίσουμε να ανοίγουμε συζητήσεις, να προκαλούμε σκέψεις, να γεμίζουμε όποιον χώρο μπορούμε, χωρίς να φωνάζουμε, αλλά με την ίδια επιμονή και αποφασιστικότητα. Γιατί η νέα γενιά δεν του μέλλοντος, είναι του τώρα. Και εμείς είμαστε εδώ, δημιουργούμε, αμφισβητούμε, ζούμε, μαθαίνουμε και συνεχίζουμε» καταλήγουν.
