Γράφει η Γιάννα Παλιανοπούλου
Στο μυαλό μου έρχεται να γράψω για την ανάγκη ανανέωσης. Άνοιξη (για τα πουλάκια που κάνουν τσίου τσίου, που τα λιβάδια ανθίζουν ή για τη μέρα που μεγαλώνει) πιο κλισέ πεθαίνεις!
Προσωπικά όσο μεγαλώνω νομίζω ότι με στεναχωρεί αυτή η εποχή, έχω την ενοχλητική αίσθηση του να μη με χωρά ο τόπος, έχω την αίσθηση του ανικανοποίητου, της ματαιότητας, που η ζωή είναι αλλού και εγώ στο απέναντι σημείο και όλα αυτά σε μια συνθήκη μελαγχολίας σαν κάτι να πρέπει να αλλάξει ή να βγει επιτέλους στο φως και να μη ξέρεις τι είναι αυτό, ούτε πως να το κάνεις.
Ειδικά σε μικρότερες ηλικίες ήθελα να πατήσω ένα κουμπί τον Φεβρουάριο και να ξημερώσω τον Ιούνιο. Πάντως σίγουρα να έχω προσπεράσει το Πάσχα. Κυρίως τη Μεγάλη Εβδομάδα μιλάμε για πλερέζες. Βλέπαμε κι αυτό το σήριαλ «Ο Ιησούς» και ενώ ξέραμε την κατάληξη, εκεί καρφωμένοι στην οθόνη να κλαίμε για την αδικία και την κακία του κόσμου.
Μετά ήταν όλες αυτές οι απογοητεύσεις (δεν κάνει να τρώμε κρέας, δεν βάζουμε δυνατά μουσική) αν είσαι μικρό παιδί και όλες σου οι απολαύσεις συνδέονται με τη λέξη «αμαρτία» σέρνεις ενοχές εφ’ όρου ζωής. Νομίζω ότι πολλοί πάσχουμε από αυτό το παιδικό σύνδρομο, να νιώθουμε το βάρος ενός σταυρού στην πλάτη, την αδυναμία της σάρκας που λυγίζει στη θέα μιας σοκολάτας.
Μεγαλώνοντας βέβαια έρχονται και οι συναισθηματικές φύσεως ενοχές, με όλα αυτά που κατακλύουν την ανθρώπινη ψυχή όταν νιώθει να απειλείται, να πληγώνεται, να ζορίζεται και να κολυμπάει σε ποτάμια μνησικακίας, ζηλοφθονίας και απληστίας. Πολλά τα βάρη της ανθρώπινης ψυχής, συνεχής η μάχη της λύτρωσης, τουλάχιστον για όσους έχουν επιλέξει το δρόμο της αρετής και δυσκολεύουν περισσότερο πάνω στην ανάδειξη της καλής τους πλευράς. Ίσως τελικά γι’ αυτό η Άνοιξη έχει μεγαλύτερο συναισθηματικό φορτίου σε σχέση με τις άλλες εποχές.
Βλέπεις τη φύση γύρω σου να ξαναγεννιέται και να ανθίζει κι εσύ ως μέρος της νιώθεις την ανάγκη να βγάλεις την άνοιξη από μέσα σου, να ξαναγεννηθείς σε μια βελτιωμένη εκδοχή σου, να αναστήσεις αυτά που νέκρωσαν από τις απογοητεύσεις, τα άγχη και τις καθημερινές ακυρώσεις, να βρεις το κουράγιο να ανοίξεις το παράθυρο να αντιμετωπίσεις το καινούριο. Κι αυτή είναι η δική σου άνοιξη, όχι ως εποχή αλλά ως στάση ζωής.
Είναι η επιλογή σου να στραφείς προς το φως, είναι το θάρρος να ελπίζεις, το πείσμα να πιστεύεις, η επιθυμία να ζήσεις αληθινά και αυθεντικά με ανθρώπους που σε ξυπνούν και σου θυμίζουν ποιος είσαι και όσο ονειρεύεσαι και αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο θαύμα του Πάσχα, όχι τόσο η αλλαγή του κόσμου, αλλά η αλλαγή μέσα σου, η πίστη ότι μπορείς να ανοίξεις επιτέλους αυτό το καταπιεσμένο ψυχικό κουτάκι και να αναστήσεις τον ανθό του!
