Γράφει η Γιώτα Κουτσώνα*
Παλιά πίστευα ότι καταλάβαινα γιατί μια μητέρα κάνει το τατουάζ του παιδιού της πάνω στο σώμα της. Το έβλεπα καθημερινά μέσα από τη δουλειά μου.
Ονόματα. Ημερομηνίες γέννησης. Μικρά χεράκια. Προσωπογραφίες. Ζωγραφιές φτιαγμένες από παιδικά χέρια. Ατσούμπαλα σχέδια, στραβές καρδιές, ήλιοι με τεράστιες ακτίνες, ένα «μαμά σ’ αγαπώ» γραμμένο με εκείνα τα αβέβαια γράμματα που μόνο ένα παιδί μπορεί να κάνει τόσο όμορφα. Και νόμιζα ότι το καταλάβαινα.
Πριν γίνω μαμά, ρωτούσα συχνά πελάτες και φίλους μου: «Πώς είναι να είσαι γονιός;» Οι περισσότεροι μου απαντούσαν πάντα το ίδιο: «Είναι αλλιώς όλα.» Τότε δεν μπορούσα να το νιώσω πραγματικά. Πίστευα πως απλώς μιλούν για μια μεγάλη αγάπη.
Μετά έγινα μαμά. Και κατάλαβα ότι πριν… δεν είχα καταλάβει απολύτως τίποτα…
Θυμάμαι ακριβώς πότε αποφάσισα να κάνω την προσωπογραφία της κόρης μου. Ήταν περίπου οκτώ μηνών. Παίζαμε μαζί και ακούγαμε ένα παιδικό τραγούδι, την «Πατάτα». Κάποια στιγμή γύρισε, με κοίταξε με εκείνο το πονηρό μικρό χαμόγελο και μου είπε: «Τατατα». Και θυμάμαι ότι άρχισα να τη φωτογραφίζω και να τραβάω βίντεο γελώντας. Δεν ήξερα ότι κάποτε θα γίνει τατουάζ, αλλά μέσα μου ήθελα ήδη να κρατήσω εκείνη τη στιγμή κάπου. Και κάπως έτσι κατάλαβα πλήρως και αυτά τα τατουάζ που κάνουν οι μητέρες για τα παιδιά τους.
Δεν είναι απλώς εικόνες. Είναι προσπάθεια να κρατήσεις κάτι που ξέρεις ότι αλλάζει κάθε μέρα.
Σήμερα τη βλέπω να ζωγραφίζει δίπλα μου πάνω σε ένα σεντόνι στρωμένο στο πάτωμα. Ανοίγουμε μπογιές, ακούμε μουσική και η καθεμία ζωγραφίζει με τον δικό της τρόπο τα όνειρά της.
Και υπάρχουν στιγμές που τη χαζεύω σιωπηλά και εύχομαι να μπορούσα να κρατήσω για πάντα αυτή την αθωότητα μέσα της ανέγγιχτη.
Αλλά η μητρότητα δεν είναι μόνο αυτές οι όμορφες στιγμές. Είναι και οι μέρες που τη βλέπω άρρωστη. Ανήσυχη. Να κλαίει. Να πεισμώνει. Και τότε νιώθω πως έχω μπροστά μου ένα ολόκληρο βουνό να ανέβω μαζί της. Να τη σηκώσω όταν πέφτει. Να τη κρατήσω όταν φοβάται. Να γίνω η ασπίδα της για να μη της συμβεί το παραμικρό. Να προστατεύσω όσο μπορώ αυτή την καθαρή μικρή ψυχή από έναν κόσμο που πολλές φορές δεν είναι τόσο καθαρός όσο εκείνη.
Σήμερα, όταν κάποιος με ρωτά πώς είναι να γίνεσαι γονιός, του λέω κάτι πολύ συγκεκριμένο: «Σκέψου την πιο όμορφη στιγμή της ζωής σου. Τη μεγαλύτερη ευτυχία που έχεις νιώσει ποτέ. Όταν φέρεις στον κόσμο ένα παιδί, αυτή η ευτυχία θα σου φανεί σχεδόν επιφανειακή.»
Γιατί η μητρότητα δεν μοιάζει με τίποτα άλλο. Είναι η μεγαλύτερη ευθύνη και το μεγαλύτερο άγχος που είχες ποτέ στη ζωή σου. Και ταυτόχρονα… η μεγαλύτερη ευτυχία που μπορεί να ζήσει άνθρωπος.
Και ίσως γι’ αυτό κατάλαβα αλλιώς και αυτά τα τατουάζ. Πριν γίνω μητέρα, όταν μια γυναίκα μου ζητούσε να χτυπήσει το παιδί της πάνω στο σώμα της, το έβλεπα σαν μια όμορφη πράξη αγάπης. Τώρα το βλέπω και σαν κάτι βαθύτερο. Σαν αποτύπωμα. Σαν την ανάγκη ενός ανθρώπου να κρατήσει πάνω του κάτι που αγαπά περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό.
Κάποιες φορές, ενώ κάνουμε το τατουάζ, οι μητέρες μιλούν για τα παιδιά τους σαν να ανοίγουν ένα κομμάτι της καρδιάς τους μπροστά μου. Και εκεί καταλαβαίνω πως αυτά τα τατουάζ δεν γίνονται για να στολίσουν το σώμα. Γίνονται γιατί υπάρχουν αγάπες που δεν σου αρκεί μόνο να τις νιώθεις.
Θέλεις να τις βλέπεις. Να τις αγγίζεις. Να τις κουβαλάς μαζί σου παντού.
Όταν έκανα τη δική μου προσωπογραφία, κατάλαβα κάτι ακόμα πιο βαθύ. Δεν ήταν απλώς ένα τατουάζ για την κόρη μου. Ήταν η στιγμή που αποδέχτηκα ότι η μητρότητα με άλλαξε για πάντα. Όχι μόνο συναισθηματικά. Αλλά σωματικά. Βιολογικά. Υπαρξιακά.
Από τότε που έγινα μαμά, αγαπώ αλλιώς. Φοβάμαι αλλιώς. Προσεύχομαι αλλιώς.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά κατάλαβα και κάτι ακόμα. Ότι στην κόρη μου ανήκει η πιο γλυκιά εκδοχή του εαυτού μου. Εκείνη που μαλακώνει αμέσως όταν την ακούει να γελά. Εκείνη που μπορεί να ξενυχτήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνη που φοβάται περισσότερο από ποτέ, αλλά αγαπά περισσότερο από ποτέ.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο βαθύ νόημα αυτών των τατουάζ. Όχι η εικόνα. Αλλά η ανάγκη να δώσεις μορφή σε κάτι που άλλαξε για πάντα αυτό που είσαι.
Και ίσως όλες οι μητέρες, με τον δικό τους τρόπο, κάνουν το ίδιο πράγμα κάθε μέρα. Προσπαθούν να κρατήσουν λίγο φως μέσα στα παιδιά τους όσο μεγαλώνουν.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες. Σε εκείνες που μεγαλώνουν παιδιά, σε εκείνες που αγωνιούν σιωπηλά κάθε μέρα, σε εκείνες που προσπαθούν να γίνουν η πιο ασφαλής αγκαλιά μέσα σε έναν δύσκολο κόσμο.
Και κυρίως… σε εκείνες που αγαπούν τόσο βαθιά, που από τη στιγμή που έγιναν μητέρες, δεν έπαψαν ποτέ ξανά να κουβαλούν ένα κομμάτι της καρδιάς τους έξω από το σώμα τους.
*Γιώτα Κουτσώνα Καλλιτέχνιδα Tattoo & Ιδιοκτήτρια του The Lighthouse Tattoo
