Του Γιώργου Νούτσου*
Θα πρέπει να γίνει κάποια στιγμή αντιληπτό, πως οι παλιές εκείνες «καλές» μέθοδοι άσκησης πολιτικής (αν δεν κάνω λάθος «παλαιοκομματικές» χαρακτηρίζονται), από ενεργούς, λιγότερο ενεργούς, αντιπολιτευόμενους ή και ξεχασμένους στο χρόνο ενεργούς πολίτες, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί
Παίρνω αφορμή για αυτή μου την εισαγωγή, από πολυποίκιλες «ανθηρές» παρεμβάσεις στα μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και στον Τοπικό Τύπο, που άλλες περισσότερο έντεχνα και προσεκτικά, άλλες πάλι με τρόπο πιο χοντροκομμένο και brutal, επιχειρούν να ασκήσουν κριτική στο εγχείρημα της αναβάθμισης του Χιονοδρομικού Κέντρου της Βασιλίτσας
Εστιάζουν στις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, καυτηριάζουν με θεωρητικές αναγωγές τις πρωτοβουλίες που πρόκειται να αναληφθούν, ακυρώνουν την εκφρασμένη προσωπική διάθεση του συντοπίτη μας επενδυτή, να επενδύσει στο εμβληματικό μας τοπόσημο, ώστε να το καταστήσει μοναδικό και ιδιαίτερο, άρα ελκυστικό και προσοδοφόρο τόσο για τον ίδιο, όσο και για όλους εμάς και τον αγαπημένο μας τόπο.
Κυρίως, όμως, αποκρύπτουν τις χρόνιες παθογένειες της λειτουργίας του Χιονοδρομικού υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, που εξαντλούνταν δυστυχώς κάθε χρόνο, με άγος και αγωνία, στην εξασφάλιση των όρων λειτουργίας του (στοιχειώδεις συντηρήσεις και μισθοδοσία προσωπικού), χωρίς καμία προοπτική για σοβαρή οργάνωση, μεγέθυνση, εμπλουτισμό, σύγχρονες δομές μηχανολογικές και κτιριακές… άρα, χωρίς καμία προοπτική ανταγωνιστικής παρουσίας, που θα το ξεχώριζε από τον ανταγωνισμό και θα το καθιστούσε πόλο Ανάπτυξης και Ανάτασης Οικονομικής, όλης της γύρω περιοχής
Όμως, οι κραυγές και οι ψίθυροι, κάποτε οφείλουν να σιωπούν… για να έρθει η ώρα της δημιουργικής και συνθετικής παρουσίας, που προϋποθέτει ένα και μόνο πράγμα… Προτάσεις πολιτικής και ανάπτυξης, ώριμες, εφαρμόσιμες, ρεαλιστικές, ικανές να κωδικοποιούν το παρελθόν, να αντλούν συμπεράσματα, να αποδέχονται λάθη, αδυναμίες και παραλείψεις και να δρομολογούν το παρόν και το μέλλον, με πίστη όχι σε ξεπερασμένα στερεότυπα , κομματικές ή ιδεολογικές αγκυλώσεις, αλλά σε δημιουργικές πρακτικές, που εκ των ενόντων ξεπερνούν τους δημόσιους φορείς και αγκαλιάζουν τις παγκοσμιοποιημένες πια και δοκιμασμένες συνταγές της μόχλευσης του κεφαλαίου και των δυνατοτήτων που εμπεριέχει…
Προσέξτε… Επειδή αντιλαμβάνομαι τον τρόπο σκέψης πολλών εκ των αναγνωστών, των σκέψεών μου, σπεύδω να προκαταλάβω…
Αρνούμαι κι εγώ όπως κι όλοι εσείς την ασυδοσία. Σέβομαι όμως τους κανόνες, που στη συγκεκριμένη περίπτωση, τέθηκαν με τη μορφή ενός Δημόσιου Διεθνούς Διαγωνισμού, επικυρώθηκαν στη συνέχεια από το Συμβούλιο της Επικρατείας και τέθηκαν με θετικό τελικά πρόσημο, και υπο Κοινοβουλευτικό Έλεγχο…
Θα μου πει κάποιος… ‘Όλα τα παραπάνω έρχονται και καθαγιάζουν το εγχείρημα ;
Το βέβαιο είναι, πως αν δεν το καθαγιάζουν, σίγουρα το κανονικοποιούν, το καθιστούν ελέγξιμο, προσδιορίζουν τους κανόνες εμπλοκής αλλά και προσφοράς του ιδιώτη επενδυτή. Τον καθιστούν μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος, που δυστυχώς, εξακολουθεί ακόμα να συμπαρασύρει στη δίνη του ερχόμενο από πολύ παλιά, όσες και όσους, επιδιώκουν είτε την παραμονή στο απόλυτο τίποτα, είτε να γίνουν αρεστοί σε συγκεκριμένα ακροατήρια, αδυνατώντας να αντιληφθούν, πως ο κόσμος και η ζωή, δεν σταματάνε, παρά μόνο στάσεις κάνουν για μια ανάσα και συνεχίζουν με τρόπο σταθερό και ανεπίστρεπτο την πορεία τους
Ο τόπος μας , οι άνθρωποι, όλοι όσοι ζούμε εδώ, έχουμε συμφέρον η επένδυση να γίνει, να πετύχει και να αποδώσει
Τα οφέλη προδιαγράφονται θετικά και οι συνέργειες , απόλυτα αναγκαίες, μεταξύ φορέων και επενδυτή, σίγουρα θα τα απογειώσουν
Το κλίμα αντίδρασης και άσφαιρης κριτικής που με μια ματιά, γίνονται αντιληπτά, χωρίς όμως ταυτόχρονα, να γίνονται αντιληπτές και οι αιτιώδεις συνάφειες που τα προκαλούν, απλά βυθίζουν τον τόπο μας στην εσωστρέφεια, αποδυναμώνουν ότι καλό πάει να γίνει και αποθαρρύνουν όλους εκείνους, που πιστεύουν στον τόπο και τις δυνατότητές του
Απαιτούνται λοιπόν συνέργειες και ομοθυμία. Τα ανταποδοτικά, άμεσα ή έμμεσα , οφέλη που θα προκύψουν, θα διαπεράσουν οριζόντια την τοπική μας κοινωνία με τις τοπικές αρχές, να έχουν να εκπληρώσουν μια και μοναδική ευθύνη… αυτή της στήριξης του εγχειρήματος και της διεκδίκησης μέσα από μια διαλεκτική σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας, ανταλλαγμάτων, για όσα ο τόπος μας προσφέρει και που αποτελούν τη βάση για οποιαδήποτε απόφαση, δράση και αποτέλεσμα
Ειλικρινά, θα χαιρόμουν ιδιαίτερα, αν διαπίστωνα, πως αυτός ο τόπος, στοιχίζεται με το συμφέρον του και το διεκδικεί… και δεν είναι αργά για να το πράξει. Αρκεί, οι παραφωνίες να παρακαμφθούν και οι παράφωνοι να σιωπήσουν…Εκτός κι αν έχουν κάποιο άλλο δρόμο να υποδείξουν για να τον ακολουθήσουμε…
Το ξέρω και το ξέρετε όμως , πως οι δρόμοι της ηθελημένης κλωτσοπατινάδας, των θεωρητικών φληναφημάτων, των άσφαιρων καταγγελιών και της άκρατης δαιμονοποίησης δεν οδηγούν πουθενά…
Κοντά στη Βασιλίτσα μας, λοιπόν, με διάθεση θετική και όση υπομονή απαιτηθεί… για να την καταστήσουμε πυλώνα στην διεκδίκηση μιας καλύτερης προοπτικής……!
*Πολιτικός επιστήμονας/πρ. δήμαρχος Γρεβενών
