Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 49 ετών, ο πολυπράγμων –μουσικός, συνθέτης, πιανίστας και εκπαιδευτικός- Παναγιώτης Δημόπουλος. Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 4 το μεσημέρι στον Άγιο Νικόλαο.
Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε η αδελφή του Κατερίνα, γράφοντας «λήξις, όπως έλεγε ο ίδιος» με αυτό το ιδιότυπο και αυτοσαρκαστικό χιούμορ του, που δεν έχασε μέχρι το τέλος.
Ο Παναγιώτης Δημόπουλος υπήρξε μια ξεχωριστή παρουσία στην πολιτιστική και πολιτική ζωή της Κοζάνης, ταγμένος στην τέχνη και την αισθητική. Γεννημένος στην Κοζάνη το 1977 σε μουσική οικογένεια, σπούδασε στο Ηνωμένο Βασίλειο με υποτροφίες από την Επιτροπή Φοιτητικών Βραβείων της Σκωτίας, το Βασιλικό Κολλέγιο του Manchester, το Κολλέγιο Robinson του Πανεπιστημίου του Cambridge και του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, και απέκτησε τον διδακτορικό τίτλο στη μουσική σύνθεση από το Πανεπιστήμιο του York. Ήταν παντρεμένος με τη Νίκολα Χάρριγνκτον με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
«Υψηλών ταχυτήτων, υψιπετής και διορατικός, σε αέναη πνευματική, φιλοσοφική και καλλιτεχνική κίνηση, ταξίδεψες τον κόσμο όλο ως οξυδερκής μελετητής συνιστώντας ο ίδιος κόσμο ολόκληρο. Βαθύνους στοχαστής και ποιητής των συχνοτήτων, μας συνεπήρες στο αστρικό σου σύμπαν με τον ήχο και την ακριβή σου λέξη. Αν η οξύνοια και η καθαρότητα της καρδιάς είχαν όνομα, Παναγιώτη, θα ήταν το όνομά σου. Το ίδιο και η σύνεση, η γενναιότητα και η ταπεινοφροσύνη» έγραψε σε ανάρτησή της αποχαιρετώντας τον η βοκαλίστρια-αυτοσχεδιάστρια Νατάσα Μάρε Μουμτζίδου με την οποία είχε συνεργαστεί αρκετές φορές.
Ο Παναγιώτης Δημόπουλος αγάπησε βαθιά τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης και δούλεψε ακούραστα, ως πρόεδρός της την περίοδο 2014-2019, στην πιο κρίσιμη φάση της, αυτή της μετεγκατάστασης. Κοιμόταν μερόνυχτα στη Βιβλιοθήκη, ώστε να διασφαλίσει ότι όλα θα γίνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. «Με την πρωτοπορία του σφράγισε την πορεία της βιβλιοθήκης αφήνοντας σημαντικό αποτύπωμα στο έργο της και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για όλους εμάς που είχαμε την τιμή να εργαστούμε υπό την καθοδήγηση του» έγραψε η Ελένη Μαργαρίτη εκ μέρους των εργαζομένων στην Κοβεντάρειο.
Ασχολήθηκε με τα κοινά μέσα από τη Δημοτική Κίνηση «Κοζάνη Τόπος Να Ζεις» και διετέλεσε Αντιδήμαρχος Πολιτισμού. Ο Λευτέρης Ιωαννίδης τον αποχαιρέτησε με μια μουσική σύνθεση, ενώ ο Χάρης Κουζιάκης έκανε αναφορά στο «γνήσιο κοζανίτικο χιούμορ, το κασμέρι το κανανκαιρίσιο, με υπονοούμενα και εκφράσεις που δεν μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί. Ήταν απίστευτη η ικανότητα του να μιλάει λόγια με κοζανίτικη προφορά χωρίς να φοβάται μήπως τσαλακωθεί στα μάτια των ημιμαθών, γιατί ακριβώς είχε επίγνωση της αξίας του και τους αγνοούσε. Πάντα με ψιθυριστή φωνή, με ένα μειδίαμα και με έναν αναστεναγμό-κόμπιασμα ανά διαστήματα, υποδηλώνοντας συστολή και μετριοφροσύνη, χαρίσματα που μόνο οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι διαθέτουν».
Μια από τις ιδιότητές του ήταν και αυτή του καθηγητή στο Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας. «Πάντα ήταν πρωτοπόρος σε όλα, στη μουσική, στον λόγο, στην σκέψη, στο όραμα. Ο Παναγιώτης υπήρξε ένας άνθρωπος που βελτίωνε όλους όσους συναναστρεφόταν και μέσα από το πλούσιο έργο που άφησε παρακαταθήκη θα συνεχίσει να το κάνει» έγραψε ο διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Πτολεμαΐδας Παύλος Ταγτεβερενίδης.
Αμέτρητα είναι τα συλλυπητήρια για το θάνατό του και οι αναρτήσεις από ανθρώπους που τον ήξεραν καλά και συνεργάστηκαν μαζί του, αλλά και ανθρώπους που τον γνώρισαν για λίγο και τους άγγιξε η παρουσία, η ευστροφία και το ιδιαίτερο χιούμορ του. Φίλοι και συμμαθητές, συνεργάτες και συναγωνιστές έγραψαν σπουδαία πράγματα για τον Παναγιώτη Δημόπουλο και από την ποιότητα των γραφομένων αναδείχθηκε ακόμα περισσότερο η αξία του ανθρώπου που έφυγε.
