Η άγνωστη πλευρά του μετά τη διαδρομή που τον έκανε γνωστό
Η ποδηλατική διαδρομή των 220 χιλιομέτρων που πραγματοποίησε ο Βασίλης Δεληγιάννης από την Πτολεμαΐδα έως τα Ιωάννινα έχει ήδη γίνει γνωστή. Ξεκινώντας στις 5:20 το πρωί του Σαββάτου 29 Αυγούστου, διέσχισε κάθετα τον Γράμμο και την Πίνδο, κάλυψε περισσότερα από 3.500 μέτρα συνολικής ανάβασης και έμεινε πάνω στη σέλα για 11 ώρες και 42 λεπτά καθαρού χρόνου.
Πίσω από την απαιτητική αυτή προσπάθεια βρίσκεται ένας 28χρονος που δύσκολα μένει ακίνητος. Ο Βασίλης Δεληγιάννης μιλά στο «Χ» για όσα τον οδήγησαν μέχρι τα Ιωάννινα, τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του και την ελευθερία που βρίσκει κάθε φορά που ανεβαίνει στο ποδήλατο.
Ποιος είναι, όμως, ο Βασίλης πίσω από αυτήν τη διαδρομή; Personal trainer και αθλητής, ασχολείται με το μασάζ, έχει ανοίξει SPA στην Πτολεμαΐδα και βρίσκεται στη διαδικασία δημιουργίας του δικού του γυμναστηρίου. Παράλληλα, παίζει ηλεκτρική κιθάρα στους The Musix, ασχολείται με τη δημιουργική γραφή και γράφει το πρώτο του βιβλίο, μια ιστορία τρόμου και μυστηρίου με στοιχεία από προσωπικά βιώματα και ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή του. Θέλει να γεμίζει τον χρόνο και το μυαλό του, να δημιουργεί και να έχει συνεχώς κάτι καινούργιο μπροστά του.
Μια ζωή δεμένη με τον αθλητισμό
Ο αθλητισμός βρίσκεται στην καθημερινότητά του από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Για περίπου 16 χρόνια έπαιζε ποδόσφαιρο και έφτασε σε ημιεπαγγελματικό επίπεδο. Τα βάρη τα ξεκίνησε από το γυμνάσιο, όμως ένας τραυματισμός στο ποδόσφαιρο τον έκανε να στραφεί περισσότερο σε αυτά. Εκεί κατάλαβε ότι είχε βρει αυτό που ήθελε να κάνει.
Σπούδασε στα ΤΕΦΑΑ και άρχισε να δουλεύει πρώτα πάνω στον εαυτό του. Μελέτησε την προπόνηση και τη διατροφή, συνεργάστηκε με δικό του προπονητή και απέκτησε εμπειρία μέσα από την προσωπική του προσπάθεια ως αθλητής. Στη συνέχεια άρχισε να αναλαμβάνει ανθρώπους χωρίς αμοιβή, σε ένα γυμναστήριο στο οποίο προπονούνταν και ο ίδιος. Ήθελε να μάθει, να δείξει τη δουλειά του και να χτίσει σταδιακά το όνομά του.
Για τον ίδιο έχει σημασία όποιος τον εμπιστεύεται ως προπονητή να βλέπει απέναντί του έναν άνθρωπο που εφαρμόζει όσα διδάσκει. Θεωρεί ότι η ιδιότητα του αθλητή τον βοηθά να κατανοεί στην πράξη την προσπάθεια, την πίεση και τον πόνο που καλούνται να διαχειριστούν οι άνθρωποι που προπονεί. Επιμένει, επίσης, πως το personal training πρέπει να είναι πραγματικά προσωπικό, είτε γίνεται διά ζώσης είτε από απόσταση.
Η επαγγελματική του δραστηριότητα έχει επεκταθεί στο fitness, στην αποκατάσταση και στην ευεξία. Ασχολείται με το μασάζ, το 2022 άνοιξε SPA στην Πτολεμαΐδα, ενώ το γυμναστήριό του βρίσκεται υπό κατασκευή. Μέσα σε μια γεμάτη καθημερινότητα, προσπαθεί να διατηρεί ελεύθερα τα Σαββατοκύριακα για την προσωπική του ζωή, τις βόλτες, την μπάντα και τα live.
Η κιθάρα με την κομμένη χορδή
Η μουσική μπήκε στη ζωή του επίσης από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε με αρμόνιο και στη συνέχεια έμαθε κλασική κιθάρα, την οποία εγκατέλειψε στην έκτη δημοτικού. Αργότερα αγόρασε μόνος του μια ηλεκτρική κιθάρα, ασχολήθηκε για λίγο και την άφησε ξανά.
Για χρόνια η κιθάρα έμενε στην άκρη με μια κομμένη χορδή. Η επιστροφή του στη μουσική ήρθε σε μια δύσκολη περίοδο, όταν προσπαθούσε να ξαναβρεί τον εαυτό του. Αφορμή στάθηκε το «Run to the Hills» των Iron Maiden και η επιθυμία του να μάθει ένα συγκεκριμένο σημείο του τραγουδιού.
Από το 2020 άρχισε να ανεβάζει στο Instagram μικρά βίντεο στα οποία έπαιζε αποσπάσματα από τραγούδια. Δεν είχε μάθει μέχρι τότε κάποιο κομμάτι ολόκληρο, όμως κάθε φορά που έπαιζε μόνος του φανταζόταν ότι βρισκόταν πάνω σε μια σκηνή. Ήθελε να ζήσει τη σχέση με το κοινό και το συναίσθημα ενός live, χωρίς ωστόσο να έχει αναζητήσει ενεργά μια μπάντα.
Η ευκαιρία ήρθε μέσα από μια γνωριμία που έκανε στη δουλειά του. Του πρότειναν να παίξει σε ένα συγκρότημα με μουσική κοντά στα δικά του ακούσματα και έτσι βρέθηκε στους The Musix.
Το πρώτο επίσημο live έγινε το 2022 στο River Party του Νεστορίου, όπου άνοιξαν τη συναυλία των Locomondo. Για να προλάβει να προετοιμαστεί, έπαιρνε την κιθάρα μαζί του στο γυμναστήριο και άκουγε συνεχώς τα τραγούδια που έπρεπε να μάθει. Μέσα σε έναν μήνα κατάφερε να ετοιμάσει δώδεκα ολόκληρα κομμάτια, ενώ μέχρι τότε έπαιζε μόνο μικρά αποσπάσματα.
Η πρώτη του παρουσία στη σκηνή τού βγήκε αβίαστα. Η κίνηση, η επαφή με τον κόσμο και η ένταση του live ήταν όλα όσα φανταζόταν για χρόνια όταν έπαιζε μόνος του.
Το ίδιο δημιουργική είναι και η σχέση του με το γράψιμο. Ετοιμάζει το πρώτο του βιβλίο, μια ιστορία τρόμου και μυστηρίου με αυτοβιογραφικά στοιχεία. Αρκετοί από τους χαρακτήρες έχουν βασιστεί σε ανθρώπους με τους οποίους είχε ή εξακολουθεί να έχει σχέση, ενώ δικές του εμπειρίες έχουν μεταφερθεί στην ιστορία και εξελιχθεί μέσα από τη μυθοπλασία.
Ασχολείται ακόμη με παιχνίδια ρόλων και αναλαμβάνει τον ρόλο του game master, δημιουργώντας τις ιστορίες, τους χαρακτήρες και τους κόσμους μέσα στους οποίους κινούνται οι υπόλοιποι παίκτες. Μπορεί να σχεδιάσει από την κάτοψη μιας πόλης μέχρι ένα σπίτι, δίνοντας μορφή σε όσα έχει πρώτα φανταστεί.
Η ελευθερία του ποδηλάτου
Η σχέση του με το ποδήλατο ξεκίνησε με αφετηρία τον αδελφό του, Κώστα. Από μικρός τον έβλεπε να συνδυάζει τα βάρη με ποδηλατικές διαδρομές προς τη Βλάστη, την Καστοριά και άλλες περιοχές γύρω από την Πτολεμαΐδα και τον θαύμαζε.
Άρχισε και ο ίδιος να παίρνει το ποδήλατο μαζί με τον φίλο του, Δημήτρη, και να ανεβαίνουν στην Ασβεστόπετρα και στον Προφήτη Ηλία. Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι διαδρομές μεγάλωναν. Ανέβαιναν μέχρι την Κλεισούρα και ο Βασίλης άρχισε να αναρωτιέται τι υπάρχει μετά την Καστοριά και μέχρι πού μπορεί να φτάσει κανείς με ένα ποδήλατο.
Αυτό που τον γοήτευε ήταν η αίσθηση της ελευθερίας και η δυνατότητα να απομακρύνεται από το άγχος της δουλειάς και της καθημερινότητας. Δεν ήθελε να αισθάνεται εγκλωβισμένος και το ποδήλατο του έδινε έναν τρόπο να φεύγει μακριά.
Η πρώτη σκέψη για τη συγκεκριμένη διαδρομή γεννήθηκε όταν είδε στο YouTube ένα βίντεο του ποδηλάτη Γιώργου Τρίμπου, ο οποίος είχε φτάσει με το ποδήλατο μέχρι τα Ιωάννινα και την Ηγουμενίτσα. Παρακολουθούσε τη διαδρομή μέσα από την Καστοριά, το Νεστόριο, την Κοτύλη, τον Γράμμο, την Πίνδο και την Κόνιτσα και θαύμαζε την ομορφιά, την περιπέτεια και την αδρεναλίνη που έκρυβε.
Η σκέψη έμεινε στην άκρη για αρκετό καιρό. Το 2023, χωρίς προετοιμασία και έπειτα από τέσσερα χρόνια μακριά από το ποδήλατο, πήρε ένα mountain bike και ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη. Διένυσε 180 χιλιόμετρα, ενώ μέχρι τότε οι μεγαλύτερες αποστάσεις του δεν ξεπερνούσαν τα 50. Η διαδρομή τον δυσκόλεψε κυρίως ψυχολογικά, καθώς από την αρχή σκεφτόταν πόσο μακριά είχε αποφασίσει να πάει.
Στη συνέχεια άφησε ξανά το ποδήλατο. Την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε μόλις τρεις διαδρομές, μεταξύ των οποίων και η ανάβαση στο Νυμφαίο. Όταν έφτασε, έκατσε μόνος σε μια ταβέρνα και απόλαυσε διαφορετικά το φαγητό και τη φύση μετά την προσπάθεια. Η δυσκολία της ανάβασης, ωστόσο, τον έκανε να απορεί πώς θα κατάφερνε να ανέβει κάποτε την πολύ απαιτητικότερη Κοτύλη.
Η συνάντηση που έφερε την απόφαση
Η φετινή προετοιμασία ξεκίνησε στις 29 Ιουνίου, χωρίς ο Βασίλης να έχει ακόμη αποφασίσει ότι θα πήγαινε στα Ιωάννινα. Έφυγε από την Πτολεμαΐδα με την πρόθεση να κάνει έναν «χαλαρό» γύρο της Βεγορίτιδας και τελικά ανέβηκε μέχρι τον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο, συμπληρώνοντας 110 χιλιόμετρα.
Αργότερα, ακολούθησε μια διαδρομή 150 χιλιομέτρων μέχρι τα Μπίτολα και πίσω. Στην επιστροφή, στα σύνορα, συνάντησε τυχαία τον Γιώργο Τρίμπο, τον ποδηλάτη που είχε δει χρόνια πριν στο βίντεο. Κάθισαν μαζί για καφέ και συζήτησαν για τη διαδρομή προς τα Ιωάννινα. Εκεί ο Βασίλης αποφάσισε ότι θα την επιχειρούσε.
Από εκείνη τη στιγμή προσπάθησε να εντάξει στην προπόνησή του όσο περισσότερες αναβάσεις μπορούσε. Πραγματοποίησε ακόμη μια μεγάλη διαδρομή 122 χιλιομέτρων προς το Νυμφαίο και τη Βλάστη, μαζί με αρκετές μικρότερες. Μέχρι την ημέρα της αναχώρησης είχε συμπληρώσει 790 χιλιόμετρα ποδηλασίας μέσα σε 45 ημέρες.
Παράλληλα, συνέχιζε κανονικά τα βάρη και την καθημερινή του δουλειά. Μετά τη διαδρομή προς τα Μπίτολα εμφανίστηκε και ένας τραυματισμός στο χέρι. Η μεγαλύτερη δυσκολία της προετοιμασίας, πάντως, ήταν για τον ίδιο το άγχος που δημιουργούσε ο στόχος και όχι η σωματική καταπόνηση.
Τις δύο τελευταίες ημέρες πριν από την αναχώρηση το άγχος υποχώρησε. Όταν έφτασε η ώρα να ξεκινήσει, δεν γνώριζε πώς θα αντιδρούσε το χέρι του, πότε θα εμφανιζόταν η κούραση και τι θα συναντούσε στη διαδρομή. Ήταν όμως έτοιμος να φύγει.
Από το φεγγάρι της Κλεισούρας στη δοκιμασία της Κόνιτσας
Η εκκίνηση έγινε στις 5:20 το πρωί, με φεγγάρι. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε ποδήλατο μέσα στη νύχτα και αυτή η εμπειρία αποδείχθηκε μία από τις ομορφότερες στιγμές του ταξιδιού.
Ανεβαίνοντας την Κλεισούρα είχε στα δεξιά του το φεγγάρι και στα αριστερά του τον ήλιο που άρχιζε να βγαίνει. Λίγο αργότερα είδε την ανατολή στη λίμνη της Καστοριάς.
Τα πρώτα 100 χιλιόμετρα πέρασαν χωρίς να αισθανθεί ιδιαίτερη κούραση. Έφτασε μέχρι τον Γράμμο χωρίς να έχει κατεβάσει το πόδι του από το πετάλι. Η πραγματική σωματική καταπόνηση εμφανίστηκε μετά τα 140 χιλιόμετρα.
Όταν έφτασε στην Κόνιτσα, στην περιοχή υπήρχαν φωτιές και ένα ελικόπτερο πετούσε από πάνω του. Είχε κινηθεί για περίπου 40 χιλιόμετρα χωρίς να βρει σκιά. Η ζέστη τον είχε καταβάλει, τα χέρια του πονούσαν και δυσκολευόταν να αλλάξει ταχύτητες.
Σταμάτησε σε ένα συνεργείο, πήρε το λάστιχο από μια βρύση και βράχηκε ολόκληρος, φορώντας ακόμη τα ρούχα του. Μπροστά του απέμεναν περίπου 70 χιλιόμετρα και υπήρχαν κι άλλες ανηφόρες. Ήταν το σημείο στο οποίο αισθάνθηκε ότι οι δυνάμεις του άρχιζαν να τον εγκαταλείπουν.
Σε όλη τη διαδρομή τον ακολουθούσαν με το αυτοκίνητο οι φίλοι του, Δημήτρης Λαφαζανίδης και Πέτρος Μάγκος. Παρακολουθούσαν μέσω GPS πού βρισκόταν, είχαν μαζί τους δύο ψυγεία με τρόφιμα, νερό και ηλεκτρολύτες και φρόντιζαν για τον ανεφοδιασμό του ακόμη και την ώρα που ποδηλατούσε.
Έτρεχαν στις γύρω περιοχές για να βρουν ό,τι χρειαζόταν, του έκαναν μασάζ στο τραυματισμένο χέρι και τον ενθάρρυναν στα δύσκολα σημεία. Στις ανηφόρες, ο Δημήτρης κατέβαινε από το αυτοκίνητο και έτρεχε μαζί του. Ο Βασίλης θεωρεί πως χωρίς τους δύο φίλους του δεν θα είχε καταφέρει να ολοκληρώσει την προσπάθεια. Για εκείνον, το ταξίδι με τους δύο κολλητούς του ήταν από μόνο του μια εμπειρία ζωής.
Η λέξη που άλλαξε τα τελευταία 30 χιλιόμετρα
Τριάντα χιλιόμετρα πριν από τα Ιωάννινα, έχοντας πλέον περάσει τις τελευταίες δύσκολες ανηφόρες, είδε τους φίλους του να χαμογελούν. Όταν τους ρώτησε τι συνέβαινε, εκείνοι του είπαν ότι έφτανε.
Η μία αυτή λέξη λειτούργησε σαν ένεση ενέργειας. Μέχρι εκείνο το σημείο ακόμη και οι μικρότερες ανηφόρες τον δυσκόλευαν. Στα τελευταία 30 χιλιόμετρα σηκώθηκε όρθιος στα πετάλια και η κούραση πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ακόμη και όταν τον κυνήγησαν σκυλιά, συνέχισε χωρίς να αισθάνεται τον πόνο που τον είχε καταβάλει λίγο νωρίτερα.
Όσο πλησίαζε στα Ιωάννινα, άρχισε να συγκινείται. Σε κάθε ανηφόρα σηκωνόταν ξανά στα πετάλια, περιμένοντας να δει την πόλη. Όταν αντίκρισε την πινακίδα που έδειχνε ότι απέμεναν 18 χιλιόμετρα, τηλεφώνησε στον αδελφό του και του είπε ότι έμπαινε στα Ιωάννινα.
Στη συνέχεια έστειλε μήνυμα στον προπονητή του, Σταύρο Παπαδόπουλο, γράφοντας «δάσκαλε, φτάσαμε». Όταν μπήκε στην πόλη, έκλαιγε.
Η προσπάθεια ολοκληρώθηκε με τον Βασίλη να κρατά ως σημαντικότερο στοιχείο τους ανθρώπους που είχε δίπλα του. Πιστεύει ότι όταν κάποιος περιβάλλεται από ανθρώπους που τον αγαπούν, τον ενθαρρύνουν και έχουν και οι ίδιοι ενδιαφέροντα και στόχους, αποκτά μεγαλύτερη δύναμη για να διεκδικήσει όσα θέλει.
Θα ήθελε η δική του εμπειρία να παρακινήσει και άλλους να κινηθούν. Να πάρουν το ποδήλατο, να περπατήσουν, να ξεκινήσουν βάρη ή να βγουν από το σπίτι και να δοκιμάσουν κάτι που μέχρι σήμερα φοβούνταν. Θεωρεί πως η σύγχρονη προσκόλληση στην ευκολία και ο φόβος του πόνου, της πτώσης και της αποτυχίας στερούν από τους ανθρώπους εμπειρίες και συναισθήματα.
Για τον ίδιο, η επιτυχία έχει αξία επειδή δίπλα της υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο της αποτυχίας. Ως προπονητής, άλλωστε, θεωρεί μεγαλύτερη επιτυχία τη στιγμή που ένας άνθρωπος θα του πει ότι τον βοήθησε να βγει από το σπίτι και να αγαπήσει τη γυμναστική ακόμη και στα 60 του.
Αυτό θα ήθελε να μείνει και από τη διαδρομή του. Η αφορμή για κάποιον άλλον να κάνει την αρχή και να ανακαλύψει πόσα περισσότερα μπορεί να χωρέσει στη δική του ζωή.
Θένια Βασιλειάδου – www.xronos-kozanis.gr
