Γράφει η Γιώτα Κουτσώνα*
Το σώμα μιας γυναίκας μετά την εγκυμοσύνη δεν είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο.
Αλλάζει σε επίπεδα που φαίνονται και σε άλλα που δεν φαίνονται καθόλου.
Αλλάζει ο οργανισμός, οι ορμόνες, ο τρόπος που αντιδρά το σώμα.
Αλλάζει ακόμη και ο εγκέφαλος.
Και κάπου βαθιά, σε κυτταρικό επίπεδο, μένει ένα ίχνος που θυμίζει ότι κάποτε μέσα σου δημιουργήθηκε μια νέα ζωή.
Σαν κάποιος να χάραξε ένα αόρατο σημάδι.
Πριν λίγο καιρό διάβασα για ένα φαινόμενο που λέγεται μικροχιμαιρισμός.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κύτταρα του παιδιού περνούν στο σώμα της μητέρας και παραμένουν εκεί για χρόνια, μερικές φορές ακόμη και για δεκαετίες.
Γίνονται κομμάτι του οργανισμού της.
Ένα μικρό βιολογικό αποτύπωμα που δεν φαίνεται, αλλά υπάρχει.
Όταν το διάβασα, δεν μπόρεσα να μην το σκεφτώ με τον τρόπο που ξέρω καλύτερα, σαν ένα τατουάζ.
Ένα τατουάζ που δεν γίνεται στο δέρμα, αλλά βαθιά μέσα στο σώμα.
Ένα τατουάζ που δεν το βλέπει κανείς, αλλά το κουβαλάς πάντα.
Η μητρότητα δεν αλλάζει μόνο το σώμα.
Αλλάζει και τον τρόπο που αισθάνεσαι τον κόσμο.
Ο εγκέφαλος αναδιαμορφώνεται.
Περιοχές που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση, την προστασία και τη φροντίδα γίνονται πιο ευαίσθητες.
Το σώμα μαθαίνει να αντιλαμβάνεται σιωπηλά σημάδια, να καταλαβαίνει ανάγκες πριν ακόμη ειπωθούν.
Είναι σαν να ανοίγει μέσα σου ένας καινούργιος τρόπος να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή.
Στην τέχνη του τατουάζ, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν το δέντρο της ζωής.
Οι περισσότεροι το βλέπουν ως σύμβολο δύναμης, συνέχειας και ζωής.
Κι όμως, αν το κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά, θυμίζει κάτι πολύ βαθύτερο.
Θυμίζει τον πλακούντα , τον πρώτο δεσμό που θρέφει και προστατεύει μια ζωή πριν ακόμη γεννηθεί.
Ίσως γι’ αυτό το σύμβολο αγγίζει τόσο πολύ όσους το επιλέγουν.
Γιατί, χωρίς να το γνωρίζουν πάντα, μιλά για σύνδεση. Για φροντίδα. Για μια σχέση που αρχίζει πριν από τη γέννηση και συνεχίζει σε όλη τη ζωή.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημάδι που πολλές γυναίκες κουβαλούν μετά τη μητρότητα.
Η τομή της καισαρικής.
Για κάποιες είναι απλώς μια ουλή.
Για άλλες είναι η υπενθύμιση μιας δύσκολης στιγμής, ενός φόβου, μιας εμπειρίας που δεν ήταν όπως την είχαν φανταστεί.
Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να κάνουν ένα τατουάζ γύρω από αυτή την ουλή.
Όχι για να την κρύψουν, αλλά για να της δώσουν νέο νόημα.
Λουλούδια, κλαδιά, σύμβολα ζωής ή λεπτές γραμμές που αγκαλιάζουν το σημάδι.
Το δέρμα που κάποτε άνοιξε για να γεννηθεί μια ζωή μετατρέπεται σε καμβά μιας νέας ιστορίας.
Δεν είναι μια πράξη αισθητικής μόνο.
Είναι ένας τρόπος συμφιλίωσης με το σώμα.
Ένας τρόπος να πεις: «Αυτό το σημάδι δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύψω. Είναι μέρος της διαδρομής μου.»
Και ίσως εκεί να βρίσκεται μια από τις πιο όμορφες πλευρές της τέχνης του τατουάζ.
Ότι μπορεί να μετατρέψει ένα σημάδι σε αφήγηση.
Μια ουλή σε σύμβολο.
Μια εμπειρία σε μνήμη.
Σαν το μελάνι ενός τατουάζ, έτσι και η μητρότητα αφήνει σημάδια.
Δεν φαίνονται πάντα. Δεν είναι όλα ορατά.
Αλλά υπάρχουν και διαρκούν.
Κάθε αλλαγή στο σώμα, κάθε μικρή μετατόπιση στον τρόπο που σκέφτεσαι ή αισθάνεσαι, γράφει μια ιστορία.
Μια ιστορία που μιλά για δημιουργία, για σύνδεση, για αγάπη.
Το σώμα μιας γυναίκας μετά την εγκυμοσύνη δεν είναι απλώς διαφορετικό.
Είναι ένας ζωντανός καμβάς μνήμης.
Και όπως σε κάθε τατουάζ, κάθε γραμμή, κάθε σκιά, κάθε σημάδι έχει λόγο που υπάρχει, έτσι και στο σώμα μιας μητέρας κάθε αλλαγή κουβαλά τη δική της ιστορία.
Την ιστορία μιας ζωής που κάποτε ξεκίνησε μέσα της και άφησε για πάντα το αποτύπωμά της.
*Γιώτα Κουτσώνα – Καλλιτέχνιδα Tattoo & Ιδιοκτήτρια του The Lighthouse Tattoo
