Σιδερικά θηρία, σιδερικά δράκοι που έβγαζαν φλόγες και δάμαζαν τη γη για 76 ολόκληρα
χρόνια, θρέφοντας την οικονομία, δίνοντας ζωή στον τόπο και τη χώρα ολάκερη.
Τόνοι ασύλληπτης δύναμης και δυναμικής που κατέρρευσαν μέσα σε λίγα λεπτά.
Ιστορία που διαγράφτηκε μονοκονδυλιά.
Λυγίζουνε βρε τα σίδερα;
Δε λυγίζουν …
…Μέχρι να βάλει το χέρι του ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος που δε νοιάζεται, που δεν σκέφτεται τους άλλους, που δε βλέπει πέρα από τους τοίχους κάποιου γραφείου στεγανοποιημένου και απομακρυσμένου από απώλειες.
Οι απώλειες ζουν στα σπίτια και στις ψυχές των άλλων.
Οι απώλειες θα μαστίζουν τους ανθρώπους του σήμερα και του αύριο, ενός τόπου που άλλα έδωσε, άλλα περίμενε και άλλα τον βρήκαν
Ανατίναξαν τους εκσκαφείς, τις προοπτικές, την ελπίδα και έθαψαν την κοινωνία στα αποκαΐδια.
Εκεί την θέλουν. Παραλυμένη, άλαλη, ανήμπορη.
Έθαψαν και μία ιστορία που, μόνον αυτοί, θέλουν να ξεχάσουν.
Αλλά τι περιμένεις; Έτσι δεν πράττουν οι ευεργετηθέντες;
Ξέρεις τι μου θυμίζει όλο αυτό;
Τις ιστορίες των Αγίων, των Μαρτύρων και Οσιομαρτύρων.
Αυτών που βασανίστηκαν φρικτά και ανηλεώς και όταν αλώβητοι έβγαιναν από τα πυρακτωμένα καζάνια, τις καμίνους ή τα βρασμένα λάδια, τους αποκεφάλιζαν γιατί μόνον έτσι, θα τους έκαναν να σωπάσουν.
Ράνια Στυλιάδου
