Τρεις ημέρες συζητήσεων, προβολών, εργαστηρίων και μουσικής στο Θεατράκι Αγίου Δημητρίου
Με τις φωνές των γυναικών που βρίσκονταν στο Θεατράκι Αγίου Δημητρίου να ενώνονται σε μια αυθόρμητη χορωδία, ολοκληρώθηκε το βράδυ του Σαββάτου το 11ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοζάνης. Η στιγμή ήρθε στο τέλος της συζήτησης για τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία, έπειτα από μια ιδέα της Μπέτυς, η οποία έδωσε τον τόνο και συντόνισε τις υπόλοιπες φωνές.
Το τραγούδι ήταν αφιερωμένο στις γυναίκες που χάθηκαν, σε εκείνες που εξακολουθούν να παλεύουν και σε όσα δεν πρέπει να ξεχαστούν. Ήταν μία από τις πιο δυνατές στιγμές ενός τριημέρου που συνδύασε τον πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό με το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα εργαστήρια και τη μουσική.
Από τις 3 έως τις 5 Σεπτεμβρίου, το Θεατράκι Αγίου Δημητρίου έγινε ξανά τόπος συνάντησης ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και διαδρομών. Παλιοί φίλοι του φεστιβάλ επέστρεψαν, νέα πρόσωπα βρέθηκαν για πρώτη φορά στο χώρο και η διοργάνωση άνοιξε συζητήσεις γύρω από ζητήματα που αφορούν άμεσα τόσο τη Δυτική Μακεδονία όσο και την κοινωνία συνολικά.
Η απολιγνιτοποίηση στο επίκεντρο της δεύτερης ημέρας
Η πρώτη ημέρα άνοιξε με θεατρικές και μουσικές δράσεις, με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, του θεάτρου «Πήγασος». Η παρουσία του κόσμου και ιδιαίτερα η συνάντηση παλιών και νέων προσώπων έδωσαν από την αρχή το στίγμα της διοργάνωσης.
Το ενδιαφέρον της δεύτερης ημέρας στράφηκε στην απολιγνιτοποίηση, την ενεργειακή φτώχεια και τις δυνατότητες που μπορούν να προσφέρουν τα συλλογικά και συνεργατικά εγχειρήματα. Μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ «Και το αφεντικό ποιο είναι;», ακολούθησε ανοιχτή συζήτηση με τη συμμετοχή των συντελεστών του.
Σε μια περιοχή που βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με τις συνέπειες της ενεργειακής μετάβασης, η συζήτηση δεν περιορίστηκε σε μια γενική αποτίμηση της κατάστασης. Έφερε στο προσκήνιο ερωτήματα για την εργασία, την ενεργειακή φτώχεια και τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν οι ίδιοι οι πολίτες μέσα από συλλογικές μορφές οργάνωσης.
Τη δεύτερη βραδιά έκλεισαν μουσικά οι Γιαν Ντιριάβ από τη Θεσσαλονίκη και οι Μηδέν Άγαν από την Κοζάνη.
Μια τελευταία ημέρα αφιερωμένη στην έμφυλη βία
Η τρίτη και τελευταία ημέρα ήταν αφιερωμένη στις γυναίκες και τις θηλυκότητες, στην αυτοπροστασία και στην έμφυλη βία. Το πρόγραμμα άρχισε με εργαστήριο σωματικής και λεκτικής αυτοάμυνας από την Άντα Τσαρέα και συνεχίστηκε με τις προβολές «Αυτοάμυνα» και «Άσυλο Ονείρων».
Ακολούθησε η ανοιχτή συζήτηση «Όταν η Βία Έχει Φύλο: Μιλώντας για τις Γυναικοκτονίες», με τη συμμετοχή του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας, του Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών του Δήμου Κοζάνης. Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τη συναυλία των Ψύλλων στ’ Άχυρα και των Paka Paka, που έδωσαν τον μουσικό επίλογο του φεστιβάλ.
Σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου φιλοξενήθηκαν ακόμη η έκθεση χειροποίητων έργων του Arts & Crafts Festival, η φωτογραφική έκθεση ασυνόδευτων ανήλικων παιδιών του Κέντρου Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων Νεράιδας του Κοινωνικού ΕΚΑΒ και η Lemon Skates.
Πίσω από το πρόγραμμα, τις συναυλίες και τις συζητήσεις, εκείνο που έμεινε ήταν η συλλογική προσπάθεια ανθρώπων που έστησαν και στήριξαν τη διοργάνωση. Η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Κοζάνης ευχαρίστησε τα συγκροτήματα, τις θεατρικές ομάδες, τους φορείς, τους εισηγητές και τις εισηγήτριες, όσους συμμετείχαν στις εκθέσεις και, κυρίως, τον κόσμο που βρέθηκε στο Θεατράκι Αγίου Δημητρίου.
Το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε, όχι όμως και η προσπάθεια της Πρωτοβουλίας, η οποία απηύθυνε ανοιχτό κάλεσμα συμμετοχής στις συνελεύσεις και στις επόμενες δράσεις της. Για τους ανθρώπους της, ζητούμενο παραμένει η δημιουργία ενός σταθερού χώρου συνάντησης, αντίστασης στον ρατσισμό και αλληλεγγύης.
«Χρειαζόμαστε ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ σε κάθε πόλη γιατί μπορεί να μοιάζει με μια μικρή λάμπα που ανάβει στο σκοτάδι αλλά έχει τη δυνατότητα να φωτίσει και άλλους ανθρώπους παραδίπλα…», είχε πει ο Ανδρέας Μίχος πριν από την έναρξη της διοργάνωσης. Για τρεις ημέρες, στο Θεατράκι Αγίου Δημητρίου, αυτή η μικρή λάμπα άναψε ξανά.
Θένια Βασιλειάδου – www.xronos-kozanis.gr
