Μία πολυήμερη περιπέτεια της υγείας μου, που έχει σχέση με την καρδιά – βλέπετε οι ευαίσθητες καρδιές αγκυλώνονται πιο εύκολα από τα άνθη και τα αγκάθια, που τις περιβάλλουν – διέκοψε ξαφνικά τον μέχρι τότε συνήθη ρυθμό της καθημερινότητας και με ωδήγησε σε άλλους τόπους και χώρους, πρωτόγνωρους για μένα έως τότε.
Με έφερε σε ένα άγνωστο για μένα περιβάλλον, όπου γνωρίσθηκα με συμπολίτες και μη, κυριευμένους αρχικά από πόνο, θλίψη, στενοχώρια, αβεβαιότητα, συναισθήματα, τα οποία σταδιακά απομακρύνονταν από την ύπαρξή τους και έπαιρναν μία άλλη χροιά: Την φωτεινή, την ελπιδοφόρα, την λαμπρινή, την αισιόδοξη, χάρη στην άγρυπνη επαγγελματική υπευθυνότητα της διοίκησης, του ιατρικού, επαγγελματικού και βοηθητικού προσωπικού του Μαμάτσειου Γενικού Νοσοκομείου Κοζάνης.
Ανάμεσα στους πρώτους πάσχοντες, που γνώρισα, 88χρονος συμπολίτης, καρκινοπαθής, με γνώση και επίγνωση της ασθένειάς του, αλλ’ αποφασισμένος να συνεχίσει την «μάχη», να μην εγκαταλείψει τον «αγώνα», να ανταποδίδει τα «χτυπήματα» στον καρκίνο και αυτοσαρκαζόμενος να μονολογεί: «Ό,τι μου κάνεις, θα σε κάνω και ένα ακόμα παραπάνω». Από τον Ύψιστο παίρνω Θεία Δύναμη, που τονώνει την πίστη μου και με κάνει άτρωτο στις «σουβλιές», που με ρίχνεις. Δεν διάλεξες καλό «θήραμα», έπεσες πάνω σε πολεμιστή. Θα σε πολεμάω μέχρι που «να πατήσεις παλιό χιόνι», όπως έλεγαν οι παππούδες μας.
Επίσης, 45άρης καρδιοπαθής, στου οποίου την καρδιά έπρεπε να τοποθετηθεί «μπαλονάκι», πηγαίνοντας όμως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, δεν δυσανασχετούσε, απεναντίας μάλιστα, με το «χαμόγελο στα χείλη», απολάμβανε αυτή την μετακίνηση, λέγοντας: Καιρός ήταν να κάνω και μία… «εκδρομή» και μάλιστα στα ξακουστά Γιάννινα, της Κυρα-Φροσύνης και του Αλή Πασά…
Ομοίως, 89χρονος αγωνιστής, χωρίς τον ένα πνεύμονα που του τον αφαίρεσαν, για να διαφυλάξουν τον άλλο και τα επικοινωνούντα με αυτόν λειτουργικά όργανα του σώματός του, να μην έχει κλονισθεί και να επαναλαμβάνει στις συζητήσεις του: Η γενιά μου δεν φοβήθηκε τους Γερμανούς στον πόλεμο και θα φοβηθεί η «αφεντιά» μου κάποιες ατέλειες, που εν μέρει καλύπτονται από τα εναπομείναντα λειτουργικά όργανα του σώματός μου;
Αλλ’ ας μη συνεχισθεί η παρουσίαση και άλλων περιστατικών – παθήσεων, ας τις αφήσουμε να τις χειρισθούν οι ειδήμονες Ιατροί- καλλίτερα από κάθε άλλον – και να τις θεραπεύσουν, ημείς δε, συνοψίζοντες, να καταλήξουμε στο ότι οι Ιατροί καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες, για να επαναφέρουν σε κάθε ασθενή και πάσχοντα το πολυτιμότερο αγαθό: Την υγεία. Και ας μη λησμονούμε ότι δεν είναι λίγες οι φορές, κατά τις οποίες, Ιατροί παρα-
μένουν άγρυπνοι είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο, προκειμένου να ολοκληρώσουν το θεάρεστο έργο τους, με χειρουργικές επεμβάσεις, στο ανήμπορο σώμα του πάσχοντος, αλλά και να «βλέπουν» την πορεία και των άλλων ασθενών.
Ποιοί μπορούν να αντέξουν αυτή την δοκιμασία; Μόνον αυτοί, που έδωσαν και τηρούν τον όρκο του Ιπποκράτη. Οι άξιοι διάδοχοί του. Οι αφανείς ήρωες με τεράστιας σημασίας όμως προβεβλημένο και ολοφάνερο έργο: Την αποκατάσταση της υγείας του ασθενούς. Σκοπός και στόχος τους ένας: Να γίνει ο αδύνατος και πάλι δυνατός. Ο κατάκειτος και πάλιν όρθιος. Ο απελπισμένος και πάλι αισιόδοξος!…
Και η αντιπαροχή για όλα αυτά: Η Κρατική στάση γνωστή. Η Πολιτεία προσφέρει ως… «αντίδωρο» το αποφασισθέν ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ, χωρίς δεύτερη κουβέντα!… Κάθε άλλη λέξη περιττή!… Με αυτά, πως να ανταπεξέλθη ένας Επιστήμων; Όταν μάλιστα είναι και οικογενειάρχης; Ντροπή και καταισχύνη!…
Ακόμα και οι λέξεις ντρέπονται και αρνούνται να συνεχίσουν στους δρόμους της ντροπής!…
Ένας άμεσος ανασχεδιασμός και εφαρμογή αυτού, μπορεί να αντιστρέψει τα πράγματα και να μας οδηγήσει σε απάνεμο λιμάνι!…
Χωρίς θεωρίες και συγκρότηση Επιτροπών, που συνηθίζουν να μεταθέτουν την εκτέλεση των έργων στις Ελληνικές Καλένδες!…
Δημ. Κλείδης – www.xronos-kozanis.gr
