Υπάρχουν άνθρωποι που τους γνωρίζεις μέσα από τη δουλειά και, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται μέρος της καθημερινότητάς σου. Ένας από αυτούς ήταν ο Γιώργος Γεράκης.
Τον γνώρισα το 2009, όταν έκανε ένα βήμα που για την εποχή έμοιαζε τολμηρό. Δημιούργησε το ιδιωτικό ΚΤΕΟ AUTOΔΙΑΓΝΩΣΗ στα Μελίσσια Κοζάνης. Δεν τον θυμάμαι ποτέ να αγχώνεται για το εγχείρημα. Ήξερε πολύ καλά το αντικείμενό του, ιδιαίτερα τον χώρο των βαρέων οχημάτων, είχε την εμπιστοσύνη των ανθρώπων του κλάδου και κατάφερε να δημιουργήσει μια δυνατή ομάδα. Δεν άργησε η επιχείρηση να γίνει σημείο αναφοράς και πρότυπο για την περιοχή.
Για εμάς στον «Χρόνο» ο Γιώργος ήταν πάντα ο άνθρωπος που θα σήκωνε το τηλέφωνο όταν έπρεπε να ενημερώσουμε σωστά τον κόσμο. Πριν από τις καλοκαιρινές εξορμήσεις, πριν από τον χειμώνα, για τον τεχνικό έλεγχο, για τα ελαστικά, για τα φρένα, για την ασφαλή οδήγηση. Δεν μιλούσε για να ακουστεί. Μιλούσε γιατί πίστευε πως η σωστή ενημέρωση μπορεί να σώσει ζωές.
Ήταν όμως κάτι περισσότερο από ένας καλός επαγγελματίας. Ήταν ένας άνθρωπος ανήσυχος. Παρακολουθούσε τις εξελίξεις, διάβαζε, προβληματιζόταν και συζητούσε. Και είχε μια συνήθεια που πάντα με συγκινούσε. Κάθε φορά που ερχόταν η συνδρομή της εφημερίδας στο ΚΤΕΟ, έλεγε χαμογελώντας: «Πρώτα θα διαβάσω τον Χρόνο και μετά θα κάνω όλα τα άλλα».
Κάθε φορά που πήγαινα για τεχνικό έλεγχο, η κουβέντα μας ξεκινούσε από το αυτοκίνητο και κατέληγε σχεδόν πάντα στη Δυτική Μακεδονία. Στην απολιγνιτοποίηση, στην οικονομία, στους ανθρώπους που συναντούσε καθημερινά. Δεν δίσταζε να ασκήσει αυστηρή κριτική ακόμη και σε πολιτικούς ή κόμματα που ο ίδιος είχε στηρίξει. Όχι από πικρία, αλλά από αγωνία.
Μου μετέφερε συνεχώς αυτό που εισέπραττε από την κοινωνία. Την ανησυχία των επαγγελματιών, την ανασφάλεια των οικογενειών, τον φόβο για το αύριο. Ήταν μια καθημερινή σφυγμομέτρηση της πραγματικής ζωής. Μια σφυγμομέτρηση που δύσκολα φτάνει στα υπουργικά γραφεία ή στο Μαξίμου. Που δεν αποτυπώνεται σε δημοσκοπήσεις και πίνακες, αλλά υπάρχει στις κουβέντες των ανθρώπων που παλεύουν κάθε μέρα.
Ο Γιώργος ήταν μέσα στην κοινωνία και μέσα στην οικονομία του τόπου. Χαμογελαστός, προσιτός, πρόθυμος να βοηθήσει συλλόγους, εκδηλώσεις και δράσεις, χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Πίστευε ότι ο καθένας οφείλει να επιστρέφει κάτι στον τόπο που τον στηρίζει.
Σήμερα, όμως, η εφημερίδα δεν θα την πάρει ο Γιώργος από το γραμματοκιβώτιο. Θα την πάρουν ο Παναγιώτης, ο μικρός Γιώργος και η Φανή και θα βρίσκεται, όπως πάντα, στο γραφείο της υποδοχής του ΚΤΕΟ. Μόνο που αυτή τη φορά η θέση του θα είναι άδεια.
Γιώργο, σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστούμε όλοι εμείς στον «Χρόνο» για την εμπιστοσύνη, τη στήριξη και κυρίως για τη γνωριμία. Για τις κουβέντες μας, τις διαφωνίες μας, τις ανησυχίες μας για τον τόπο που τόσο αγαπούσες.
Καλό ταξίδι, φίλε μου. Θα μας λείψεις.
Σωκράτης Μουτίδης – www.xronos-kozanis.gr
Η κηδεία του Γιώργου Γεράκη θα γίνει την Τετάρτη 15 Ιουλίου στις 17:30 στον ΙΝ του Αγίου Κωνσταντίνου Κοζάνης
