Της Μαρίας Σπανιόλα, αρχιτέκτονα
Σήμερα η ψυχή μου γίνεται δέντρο, γράφει ο Paul Vallery στο βιβλίο του Διάλογος για το Δέντρο όπου αναφέρεται στο δέντρο ως σύμβολο φυσικής τελειότητας και οργάνωσης. Κάπως έτσι νιώσαμε πολλοί από εμάς, τους πολίτες της Κοζάνης, αντικρύζοντας τα κομμένα δέντρα της πλατείας Αλώνια.
Η εικόνα της πλατείας χωρίς δέντρα είναι το δίχως άλλο αποκαρδιωτική, μοιάζει λες και κάποιος μαζί με τα δέντρα να ξερίζωσε και το πνεύμα του τόπου. Θα μου πείτε, πάντα συμβαίνει αυτό με τις αλλαγές στο αστικό τοπίο. Τα δέντρα όμως τα χρειαζόμαστε! Γι’ αυτό και όταν είναι υγιή, συνήθως διατηρούνται και ενσωματώνονται σε οποιουσδήποτε μελλοντικούς μετασχηματισμούς του τοπίου. Στα Αλώνια κοπήκαν, και μαζί με αυτά χάθηκε και η δυνατότητα μας να συλλαμβάνουμε το συνεχές του πολιτισμού και της παράδοσης.
Τα δέντρα, αν έμεναν, στη νέα πλατεία θα ήταν τα αρχέτυπα, οι σταθερές που παραμένουν να μας θυμίζουν την εξέλιξη και τη σύνδεση μας με τον χρόνο. Θα πλούτιζαν την αρχιτεκτονική μας εμπειρία στον χώρο.
Ακόμα και αν ενοχλούσε το ριζικό τους σύστημα στις πλακοστρώσεις, είναι σημαντικό να συμπεριλαμβάνουμε τη «βλάβη» στην αρχιτεκτονική, διότι η βλάβη όπως αναφέρει και ο David Gissen στο βιβλίο του «η αρχιτεκτονική της αναπηρίας», μπορεί να συνεισφέρει στην κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης.
Είναι πραγματικά κρίμα, γιατί η νέα πλατεία είναι μια όμορφη πλατεία, που με τα δέντρα αυτά θα ήταν ομορφότερη.
