Γράφει ο Ευστάθιος Λαμπριανίδης
Τα τροχαία δυστυχήματα είναι σκληρά για τη χώρα μας, για την κοινωνία μας και την οικονομία μας. Χάνονται άνευ λόγου στην άσφαλτο πολλοί συμπολίτες μας, τους οποίους η μικρή χώρα μας τους χρειάζεται για πολλούς λόγους, πρωτίστως δημογραφικούς.
Δεν υπάρχει συνετή, επιμελής και υπεύθυνη οδήγηση. Δεν έχουμε οδική κυκλοφοριακή αγωγή και παιδεία.
Οδηγούμε υπό την επήρεια μέθης ή ουσιών.
Οδηγούμε χωρίς δίπλωμα οδηγήσεως.
Οδηγούμε και ομιλούμε, κάνοντας χρήση του κινητού μας.
Δεν χρησιμοποιούμε την ζώνη ασφαλείας.
Τρέχουμε με υπερβολική ταχύτητα.
Δεν σταματάμε στις διαβάσεις πεζών σε οδούς.
Δεν κάνουμε τον δέοντα έλεγχο σε σιδηροδρομικές διαβάσεις.
Δεν σταματάμε στον κόκκινο σηματοδότη.
Κτυπάμε με το όχημά μας πεζό και τον εγκαταλείπουμε αιμόφυρτο.
Μπαίνουμε στο αντίθετο ρεύμα πορείας σε κεντρικές οδούς : Εγνατία, Ιονία, Αιγαία, Ολυμπία.
Στις ίδιες οδούς και σε όλους τους βόρειους κάθετους άξονες της Εγνατίας, ακόμη και αν είναι παντελώς άδειοι οι δρόμοι, καταλαμβάνουμε την λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας και κινούμαστε επ΄ αυτήν καθ΄ όλην την διαδρομή μας.
Στις κεντρικές αυτές αρτηρίες, την νύχτα, ανάβουμε τους προβολείς μας και τυφλώνουμε τους οδηγούς που κινούνται με αντίθετη πορεία. Το διαχωριστικό τοιχίο δεν παρέχει προστασία από την τύφλωση. Το διασκεδάζουμε, γνωρίζοντας πως ο με αντίθετη πορεία κινούμενος οδηγός δεν μπορεί να αντιδράσει.
Δυναμώνουμε το πεδίο δράσης των φώτων πορείας του οχήματός μας, με αποτέλεσμα αυτό να πλησιάζει την απόδοση των προβολέων μας, τυφλώνοντας με τον τρόπο αυτό τους οδηγούς που κινούνται με αντίθετη (φορά) πορεία και στο λοιπό εθνικό οδικό δίκτυο.
Στο εθνικό δίκτυο, δηλ. σε οδούς εθνικές, επαρχιακές, επί προσπεράσεων, κινούμαστε αδικαιολόγητα επί ώρα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.
Στο τιμόνι μεταμορφωνόμαστε.
Γινόμαστε άγριοι, επιθετικοί.
Δείχνουμε έπαρση κατά την οδήγηση.
Οδηγούμε με ένα χέρι.
Θεωρούμε το όχημά μας προέκταση της δύναμής μας και, με την αδικαιολόγητη οδηγική συμπεριφορά μας, το παρουσιάζουμε ως δείγμα της οικονομικής μας επιφάνειας και ευμάρειας.
Δεν σεβόμαστε τους συμπολίτες μας, λοιπούς οδηγούς, αλλά και πεζούς.
Επιδεικνύουμε κατά την οδήγηση τάση επιβολής προς τους λοιπούς οδηγούς.
Προσβάλλουμε άλλους οδηγούς με λόγια και άσεμνες χειρονομίες.
Τους υβρίζουμε.
Κορνάρουμε για να τους τρομοκρατήσουμε.
Προβαίνουμε σε άσκοπες προσπεράσεις.
Κατακρίνουμε την οδήγησή των άλλων.
Την δική μας κακή οδήγηση την δικαιολογούμε και την επιβραβεύουμε.
Θεωρούμε την οδήγηση παιχνίδι.
Επιδιδόμαστε κατά την οδήγηση σε θεαματικούς ελιγμούς.
Κάνουμε αγώνες ταχύτητος (κόντρες), ιδίως με δίτροχες μηχανές.
Την εμπλοκή μας σε τροχαίο ατύχημα ή δυστύχημα, την θεωρούμε φυσιολογική.
Από την πρώτη στιγμή που μπαίνουμε στο αμάξι, δεν συνειδητοποιούμε πως πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε τροχαίο ατύχημα ή δυστύχημα και να φθάσουμε σώοι και ασφαλείς στον προορισμό μας, ανεξάρτητα με το αν είμαστε μόνοι μας στο όχημα ή έχουμε και την οικογένειά μας.
Τρέχουμε δαιμονισμένα μέσα σε κατοικημένες περιοχές, πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά. Εσχάτως εντός κατοικημένης περιοχής με ανώτατο όριο τα 30 χιλιόμετρα οδηγός έτρεχε με 135 χιλιόμετρα. Μηχανόβιος σε οδό με πινακίδα 110 έτρεχε με 235 χιλιόμετρα.
Έλεος ….
Τι κακό είναι αυτό που μας συμβαίνει!
Ξεκληρίζονται οικογένειες.
Θάβονται όνειρα οικογενειών.
Χάνονται νέοι γονείς και αφήνουν ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα μικρά παιδιά, ορφανά.
Σκοτώνονται έγκυες νέες γυναίκες οδηγοί, ή γυναίκες οδηγοί μαζί με τα μικρά παιδιά τους που είναι συνεπιβάτες στο όχημα.
Χάνεται πατέρας οδηγός μαζί με το ή τα μικρά παιδιά του ευρισκόμενα εντός του αυτοκινήτου.
Θυσιάζονται στην άσφαλτο νιόπαντρα ζευγάρια το βράδυ του γάμου τους, μετά το γαμήλιο γλέντι ή παρέες που επιστρέφουν από γαμήλιο γλέντι.
Φεύγουν νέοι, νέες, παλικάρια, κοπέλες που βγαίνουν για ποτό και δεν επιστρέφουν ποτέ στο σπίτι τους.
Σκοτώνονται παρέες νέων, οπαδών ομάδων, που πηγαίνουν με αυτοκίνητο να παρακολουθήσουν αγώνα της αγαπημένης τους ομάδος εντός ή εκτός Ελλάδος.
Σκοτώνονται μεσήλικες, λίγο μεγαλύτεροι και γέροι οδηγοί.
Σκοτώνονται πεζοί νέοι, νέες, ενήλικοι, ενήλικες.
Επίσης χάνονται παππούδες, γιαγιάδες με τα εγγονάκια τους, καθώς τα συνοδεύουν από το σπίτι προς το σχολείο ή αντίθετα, παρασυρμένοι από τρελούς οδηγούς.
Σκοτώνονται γέροι οδηγοί, που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις οδήγησης και που εύκολα μπορούν να εμπλακούν σε τροχαία με θύματα τρίτους.
Όλων των συμπολιτών μας η απώλεια σε τροχαία είναι επώδυνη.
Πονάμε και για τους ξένους (τουρίστες ή μη) που χάνονται στην ελληνική άσφαλτο.
Δεν υπάρχει σταματημός σε αυτό το κακό. Τίποτε δεν μας διορθώνει. Ουδέν μήνυμα λαμβάνουμε. Μυαλό δεν βάζουμε. Είμαστε ανεκδιήγητοι.
Ανάμεσα στα θύματα και μαθητές, μαθήτριες, νέοι, νέες, φοιτητές, φοιτήτριες, επιστήμονες, σπουδαία μυαλά.
Τι να το κάνω που σπουδάζουν και είναι αριστούχοι; Τι να το κάνω το ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν την χώρα μας ;
Τι να το κάνω που είναι κορυφαίοι επιστήμονες; Τι να το κάνω το ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο μας;
Χάνονται άδικα στην άσφαλτο. Μεγίστη η απώλεια. Ο πόνος βαθύς, η οδύνη ακατάπαυστη.
Προσεύχομαι και ονειρεύομαι τη στιγμή που στη χώρα μας δεν θα έχουμε θανατηφόρο τροχαίο, ούτε τροχαίο με τραυματισμό, αλλά και ούτε τροχαίο με απλές υλικές ζημιές.
Ευχή επίσης κάνουμε να μην έχουμε εφεξής σιδηροδρομικό, αεροπορικό ή ατμοπλοϊκό δυστύχημα.
Δεόμεθα υπέρ των ψυχών όλων των θυμάτων των προηγουμένων τροχαίων, αεροπορικών και ατμοπλοϊκών δυστυχημάτων. Βεβαίως δεόμεθα και υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πενήντα επτά (57) θυμάτων, φοιτητών μας, φοιτητριών μας και λοιπών, εκ του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος που συνετελέσθη στα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2023, ήτοι προ τριετίας και προήλθε εξ εγκληματικών ενεργειών, πράξεων και παραλείψεων της Πολιτείας διαχρονικώς. Δεόμεθα επίσης και υπέρ των ψυχών των θυμάτων όλων των λοιπών σιδηροδρομικών δυστυχημάτων.
Για την διασφάλιση της οδικής κυκλοφοριακής ασφαλείας πρέπει να γίνει κάτι ουσιαστικό.
Βεβαίως υπάρχουν Πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής σε κάποιες πόλεις, όπου τα μικρά παιδιά βιωματικά εισάγονται στις βασικές αρχές οδικής κυκλοφορίας. Αυτό όμως δεν εξαρκεί.
Απευθύνομαι στο Υπουργείο Παιδείας.
Συμπεριλάβετε ως βασικό μάθημα στα Σχολεία μας, στην Πρωτοβάθμια και στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, Νηπιαγωγεία – Δημοτικά – Γυμνάσια – Λύκεια, το μάθημα : ΟΔΙΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ. Το μάθημα αυτό θα πρέπει να διδάσκεται καθ΄ όλα τα σχολικά έτη μέχρι την Γ΄ Λυκείου, τμηματικά διδασκόμενο με βάση την ιεραρχική σπουδαιότητα των κεφαλαίων της συνολικής ύλης του εν λόγω μαθήματος που ως βασικό του κορμό θα έχει τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ) και τις αναλυτικές διατάξεις του.
Έτσι, τα παιδιά στα Νηπιαγωγεία θα βλέπουν σε ζωγραφιά ένα αυτοκίνητο, ένα σηματοδότη κ.λ.π. Τα παιδιά της Α΄ τάξεως Δημοτικού θα διδάσκονται πως πρέπει να περπατάνε πάντα επάνω σε πεζοδρόμια, πως δεν πρέπει να αφήνουν το χέρι του μπαμπά ή της μαμάς, όταν κυκλοφορούν στην πόλη, πως δεν πρέπει να διασχίζουν τον δρόμο μόνα τους, πως στον σηματοδότη θα πρέπει να περιμένουν το πράσινο κ.λ.π. Στα παιδιά της Β΄ τάξεως Δημοτικού θα διδάσκεται κάτι περισσότερο. Στα παιδιά της Γ΄ τάξεως θα διδάσκεται ακολούθως κάτι επιπλέον, και ούτω καθ΄ εξής.
Μη λησμονούμε αυτό που συνέβη στην πόλη της Κέρκυρας προ έτους. Μαμά με το παιδάκι της, μαθητής της Α΄ ή Β΄ τάξεως Δημοτικού Σχολείου, περπατούσαν ανέμελα σε πεζοδρόμιο της πόλης. Αίφνης το παιδάκι, δίκην παιχνιδιού, απέσυρε το χέρι του από το χέρι της μαμάς και διέσχισε κάθετα το οδόστρωμα. Η μαμά αιφνιδιάστηκε, έκανε το παν, αλλά δεν πρόλαβε το μοιραίο. Το παιδί σκοτώθηκε ακαριαία από διερχόμενο αυτοκίνητο. Δυστυχώς!
Με την εισαγωγή του μαθήματος οδικής κυκλοφοριακής αγωγής και παιδείας στα Σχολεία μας, μετά από λίγα χρόνια τα πράγματα θα αλλάξουν.
Τα παιδιά μας όταν φθάσουν στην Γ΄ Λυκείου θα γνωρίζουν και τις τελευταίες λεπτομέρειες του Κώδικος Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.) και θα έχουν πλήρη οδική – κυκλοφοριακή παιδεία. Θα γίνουμε σοβαροί και υπεύθυνοι και ως οδηγοί και ως πεζοί. Θα φθάσουμε στο σημείο που όλοι ονειρευόμαστε : Να μην έχουμε καμία απώλεια στην άσφαλτο. Ως χώρα, δε, θα είμαστε υπόδειγμα οδικής κυκλοφοριακής ασφαλείας σε όλο τον κόσμο.
Αν θέλετε να προσφέρετε πραγματική υπηρεσία στους πολίτες της χώρας μας, κάνετε αυτό το βήμα.
Μια τέτοια κίνηση θα μείνει στην Ιστορία.
Το ζήτημα των τροχαίων θα πρέπει να το δούμε με ζέση και ιδιαίτατη ευαισθησία, γιατί είναι θέμα εθνικό. Επηρεάζει και την Κοινωνία μας και την Οικονομία μας.
Κατωτέρω αποδίδω στιχουργικά την μείζονα αυτήν εθνική πληγή που αιμορραγεί ασταμάτητα :
Πληγή που ολοένα ανοίγει
και που δεν φαίνεται να κλείνει
είναι, Ελλάς μου, τα τροχαία,
που σε λαβώνουνε μοιραία.
Κορμιά νεκρά, κορμιά καμένα,
μισά, ακρωτηριασμένα,
κορμιά αγνώριστα, κομμένα,
κορμιά κατακρεουργημένα.
Τα μέλη τους διαμελισμένα,
σε όλο τ΄ οδόστρωμα απλωμένα.
Πόλεμο να ΄χαμε κηρύξει,
τόσους δεν θα ΄χαμε θρηνήσει!
Με αίμα η άσφαλτος βαμμένη,
με εικονοστάσια γεμισμένη.
Γι΄ αυτό το μαύρο σου το χάλι :
« ω συ Ελλάς …δυστυχισμένη!».
Αυτή σου η αιμορραγία
είναι ακατάσχετη, ταχεία.
Πρέπει, Ελλάς, να καταφέρεις
το σώμα σου να το γιατρέψεις!
Δεν έχουμε οδική παιδεία.
«Βάλε, Ελλάς, μες τα Σχολεία,
Λύκεια ως Νηπιαγωγεία,
Μάθημα για οδική παιδεία.
Βασικό μάθημα στα Σχολεία,
για να κοπάσει η αιμορραγία,
ο πόνος και η δυστυχία
το : ΟΔΙΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ.
Το γεμισμένη : ποιητική αδεία. 18-3-2026
