Παιδί μου…
Αχ, φως που χάθηκε στο γύρισμα του κόσμου…
Πώς να σταθώ μπροστά σε αυτό το ξύλο, που έγινε σιωπή σου
πριν καν κλείσουν τα βλέφαρά σου;
Ο άνεμος μυρίζει πίκρα γύρω μου·
κι η γη, η ίδια η μάνα γη, ανασαίνει βαριά
σαν να φοβάται το αίμα που την ποτίζει.
Τα πλευρά σου—
τα αγγίζω με τα δάχτυλά μου
κι ακούω μέσα τους
όχι ανάσα, αλλά έναν κούφιο χτύπο,
σαν να μιλά η απουσία σου.
Ανοίγω την αγκαλιά μου
και πέφτει μέσα της όχι το σώμα σου,
αλλά η τύχη ολόκληρου του κόσμου,
ένα βάρος παγωμένο,
σαν να κρατώ όχι εσένα,
αλλά τη νύχτα όλη.
Μονάκριβε μου γιε…
ο λαιμός σου γέρνει,
η γλώσσα σου ξερή,
κολλημένη στο στόμα
σαν να θέλει να μιλήσει και να μη μπορεί.
Δώσε μου έναν ψίθυρο, έναν ήχο,
ένα «μάνα» έστω,
πριν θρυμματιστούν μέσα μου
όλα τα κόκαλά μου.
Τι μάνα είμαι εγώ που σε άφησα;
Μη φεύγεις, μοναχογιέ μου…
Τα λέω και νιώθω τα σωθικά μου
να σκίζονται σαν πανί στον άνεμο.
Παιδί μου…
ήσουν το φως μου
κι εγώ σε κρατώ τώρα
σαν να κρατώ τη σκιά σου.
Σαν να κρατώ ένα κορμί
που έχει ήδη αρχίσει
να χάνεται από μένα.
Κοιτάξτε τα χέρια του!
Ακόμα στάλες τρέχουν
από τις πληγές,
σαν δάκρυα μεταλλικά—
δάκρυα που καίνε
και περνούν μέσα μου
ως τα βάθη μου.
Κι εκείνο το μέτωπο…
εκείνοι που το άγγιξαν
το έσκισαν με αγκάθια,
λες και ήθελαν να χαράξουν πάνω του
την υπογραφή του θανάτου.
Ζωή μου ολόκληρη ,
πώς να ζήσω εγώ τώρα;
Τι μάνα να είμαι
χωρίς ανάσα να σου δώσω,
χωρίς ζεστή καρδιά να σου ακουμπήσω;
Στερνή η ανάσα σου.
νιώθω ακόμα την ψυχρά της
βαθιά στο στήθος μου.
Ανοίξτε, ουρανοί·
σχίστε τις πύλες σας,
κάντε τόπο
για την ψυχή που ανέβηκε,
καθώς εγώ μένω εδώ
σαν θαμμένη ζωντανή
μαζί της.
Παιδί μου…
Σε θρηνεί η μάνα σου.
Ωχ παιδάκι μου χρυσό
τέτοιος πόνος αβάσταχτος
πάρε με κοντά σου.
Τι άδικο να χανω πρώτα το σπλάχνο μου;
Αχ παιδάκι μου γλυκό..
Που πήγε η ομορφιά σου;
Νατάσσα Πουπνάρα, μαθήτρια του 4ου ΓΕΛ Κοζάνης
ΟΝΕΙΡΑ ΨΥΧΩΝ
Τι είναι τα Όνειρα Ψυχών; Δύο λέξεις χίλιες σημασίες. Σ’ αυτήν εδώ τη στήλη οι μαθητές και οι μαθήτριες του 1ου, 2ου, 4ου ΓΕΛ Κοζάνης, του ΔΗΜ.Ω.Σ. ΓΕΛ Κοζάνης, του 6ου Γυμνασίου Κοζάνης, του ΔΗΜ.Ω.Σ. Γυμνασίου Κοζάνης και του Πρότυπου ΓΕΛ Αναργύρων μοιράζονται τα όνειρα, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσα από τα δικά τους ποιήματα, διηγήματα και άρθρα.
