Η αγωνία, η θλίψη και ο φόβος των εργολαβικών εργαζομένων μετά το κλείσιμο του σταθμού
Με μια φράση που αποτυπώνει όσο λίγες το κλίμα των τελευταίων ημερών στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, η εκπρόσωπος των εργολαβικών εργαζομένων Βαρβάρα Κερδεμελίδου περιγράφει στο «Χ» όσα βιώνουν εκατοντάδες εργαζόμενοι μετά το οριστικό κλείσιμο του σταθμού. «Το τέλος του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου είναι και το δικό μας τέλος», λέει, μιλώντας για ανθρώπους που εργάστηκαν για δεκαετίες στον σταθμό και σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με την αβεβαιότητα, τον φόβο της ανεργίας και το ενδεχόμενο να φύγουν από τον τόπο τους.
Όπως αναφέρει, το κλίμα μεταξύ των εργαζομένων παραμένει αγωνιστικό, παρά τη συναισθηματική φόρτιση και τη θλίψη που επικρατεί. Ήδη αποφασίστηκε νέα κινητοποίηση την Τετάρτη στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης, με τους εργαζόμενους να ζητούν ξεκάθαρες απαντήσεις για το μέλλον τους. «Προσπαθούμε να μην το βάλουμε κάτω και να πιέσουμε για να μας ακούσουν. Δεν θέλουμε να μαλώσουμε με κανέναν, αλλά υπάρχει και η θλίψη για ό,τι ζήσαμε τόσα χρόνια εκεί μέσα», σημειώνει.
Η ίδια υπογραμμίζει πως οι εργολαβικοί εργαζόμενοι δεν αποτελούσαν προσωρινό προσωπικό, αλλά κάλυπταν πάγιες και καίριες ανάγκες του σταθμού εδώ και πολλά χρόνια. «Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν 20 χρόνια συνεχόμενα. Δεν ήρθαν χθες. Έχουμε προσφέρει στον ΑΗΣ και γενικά στην ενέργεια στην Ελλάδα», αναφέρει χαρακτηριστικά, εκφράζοντας παράλληλα το αίσθημα εγκατάλειψης που, όπως λέει, επικρατεί μεταξύ των εργαζομένων. «Νιώθουμε λίγο προδομένοι. Μας πετάνε τόσο άδικα εκτός σταθμού».
Την ίδια ώρα, όπως λέει, δεν υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση για το τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν οι φήμες και η ανασφάλεια. «Άλλοι λένε ότι θα φύγουμε τώρα, άλλοι στο τέλος του μήνα, άλλοι ότι θα μείνουν οι μισοί μέχρι τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Αυτό το “ράδιο αρβύλα” δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα και ίσως προσπαθεί να μας διχάσει. Το μήνυμά μας είναι “όλοι ή κανένας”».
Πίσω από τους αριθμούς, όπως τονίζει, υπάρχουν οικογένειες που ζουν αποκλειστικά από αυτή τη δουλειά. Περιγράφει μάλιστα τις συζητήσεις που ήδη γίνονται μέσα στα σπίτια εργαζομένων με τα παιδιά τους, μετά το κλείσιμο του σταθμού. «Υπάρχουν συνάδελφοι που είπαν στα παιδιά τους ότι μπορεί να φύγουμε, ότι μπορεί να μην έχουμε δουλειά. Ακόμα και ένα παιδί 9 ή 10 χρονών αρχίζει να σκέφτεται ότι μπορεί να φύγει από το σπίτι του, από το σχολείο του, από τους φίλους του. Αυτό σε πονάει».
Σύμφωνα με τη Βαρβάρα Κερδεμελίδου, αρκετοί εργαζόμενοι δεν θα μπορούν καν να λάβουν ταμείο ανεργίας, ενώ οι θέσεις εργασίας που επηρεάζονται άμεσα από το κλείσιμο του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και του ορυχείου ξεπερνούν συνολικά τις 3.000. Όπως επισημαίνει, όμως, οι συνέπειες δεν περιορίζονται μόνο στους εργαζόμενους του σταθμού και των ορυχείων, καθώς επηρεάζεται συνολικά η τοπική οικονομία. «Δεν είμαστε μόνο οι εργαζόμενοι που είμαστε άμεσα πληττόμενοι. Είναι και όσες επιχειρήσεις συνεργάζονται με το σταθμό» αναφέρει χαρακτηριστικά καθώς στην οικονομία και στην κοινωνία όλα είναι μια αλυσίδα κι αν σπάσει ένας κρίκος, καταρρέει όλο το σύστημα.
Οι εργαζόμενοι έχουν ήδη καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση, ζητώντας τη δημιουργία ειδικού προγράμματος απασχόλησης για όσους εργάστηκαν στον ΑΗΣ, με αξιοποίηση των ειδικοτήτων τους στους ΟΤΑ και τις ΔΕΚΟ της περιοχής, με χρηματοδότηση από το ΔΑΜ ή άλλο χρηματοδοτικό εργαλείο. Όπως εξηγεί, στόχος είναι να παραμείνουν όλοι οι εργαζόμενοι στον τόπο τους.
Παράλληλα, μέχρι να υλοποιηθεί οποιοδήποτε πρόγραμμα, ζητούν «πάγωμα» των απολύσεων και συνέχιση των συμβάσεων με τους εργολάβους. «Όλο αυτό γίνεται γιατί απέτυχε η μετάβαση. Αν υπήρχαν επενδύσεις, ίσως να μη συζητούσαμε σήμερα για όλα αυτά», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερα φορτισμένη είναι η περιγραφή της για τις τελευταίες στιγμές λειτουργίας του σταθμού. Θυμάται πως τα ξημερώματα της Δευτέρας έδωσε για τελευταία φορά την εντολή φόρτωσης λιγνίτη, αποχαιρετώντας τα τόσα χρόνια εργασίας της στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου όπως τον ξέραμε. Περιγράφει ακόμη τη στιγμή που έγινε το «blowdown» στην 5η μονάδα, το πρωί της Παρασκευής, όταν αδειάστηκε ο ατμός από το καζάνι. «Ένας συνάδελφος είπε ότι αυτή ήταν η τελευταία ανάσα του σταθμού».
Η ίδια δηλώνει πως δεν μπορεί να φανταστεί εύκολα τη ζωή της μακριά από τη Δυτική Μακεδονία. «Για μένα είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεκινήσω από την αρχή σε άλλη πόλη ή άλλη χώρα. Αγαπάω τον τόπο μου και δεν θέλω να ερημώσει». Και καταλήγει με μια φράση που συμπυκνώνει την αγωνία πολλών ανθρώπων στην περιοχή μετά το τέλος του λιγνίτη: «Το σίγουρο είναι ότι απέτυχαν στη μετάβαση και οφείλουν να πετύχουν».
Θένια Βασιλειάδου – www.xronos-kozanis.gr
