Του Γιάννη Κωσταρέλλα
Διαβάζω εδώ και μέρες ως επιχείρημα της περιοχής (δεν αναφέρομαι στους εργαζόμενους της ΔΕΗ αλλά κυρίως στην αυτοδιοίκηση) για τη παράταση στην λειτουργία των μονάδων, το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας της χώρας.
Άποψη μου είναι, χωρίς να μπαίνω καθόλου στην ουσία αν είναι βάσιμο ή όχι, πως αυτό τίθεται εσφαλμένα (σε τοπικό επίπεδο) και αντί να ενισχύει μειώνει την αξία της επιχειρηματολογίας της περιοχής.
Και αυτό γιατί η κουβέντα της ενεργειακής ασφάλειας της χώρας γίνεται σε Εθνικό επίπεδο, από κόμματα και φορείς, χωρίς να αφορά τη Δυτική Μακεδονία περισσότερο από την Κρήτη.
Η Δυτική Μακεδονία πρέπει να αγωνιστεί για το μέλλον των ανθρώπων της, όταν δεν θα υπάρχουν δουλειές στα ορυχεία για τους εργολάβους, τη διασφάλιση οτι οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ δεν θα κληθούν σε τρία χρόνια να φύγουν στην Πελοπόννησο για να διατηρήσουν τις θέσεις τους, μιας βιώσιμης λύσης για τις τηλεθερμάνσεις (γιατί κάτι μου λέει πως αυτή η ιστορία του να καίμε πετρέλαιο για να ζεσταθεί η τηλεθέρμανση, όταν θα βγει ο λογαριασμός θα ψάχνουμε ποιος θα τον πληρώσει) και κυρίως στο πως θα δημιουργήσει και πάλι πλούτο.
Ακόμη και το επιχείρημα παράτασης λειτουργίας των μονάδων, όταν τίθεται από πλευράς περιοχής, πρέπει να πατά στα προβλήματα, που δημιουργούνται και όχι στην ενεργειακή ασφάλεια, γιατί προφανώς είναι κάτι που έχει απαντηθεί, άσχετα αν μας αρέσει ή όχι η απάντηση.
Αν υπάρχει ζήτημα ενεργειακής ασφάλειας, οφείλουν οι βουλευτές και τα κόμματα, οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, να το αναδείξουν σε εθνικό επίπεδο και τότε μόνο μπορεί να έχει σημασία.
Σήμερα είναι μια μέρα, που θα γραφτεί στην ιστορία της περιοχής. The end of an era, που λένε και οι αμερικάνοι. Το χθες δεν αλλάζει ας αλλάξουμε το αύριο.
