Γράφει η Γιώτα Κουτσώνα*
Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, βρισκόμουν συχνά στο Βερολίνο, σε ένα tattoo convention που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την παγκόσμια σκηνή, ώστε να παρακολουθώ σεμινάρια πάνω στη δουλειά μου και να έρχομαι σε επαφή με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Εκεί γνώρισα και συζήτησα με ανθρώπους που είχαν αφιερώσει τη ζωή και το δέρμα τους στο body modification.
Δεν το έβλεπαν απλώς σαν μια αισθητική επιλογή, αλλά σαν τρόπο ζωής, σαν ταυτότητα, σαν κάτι που εξελίσσεται μαζί τους. Είχα δει σώματα να αλλάζουν ριζικά. Είχα δει όρια να μετακινούνται.
Και παρ’ όλα αυτά…όταν πριν από λίγα χρόνια συνάντησα στο διαδίκτυο το “Black Alien Project”, σοκαρίστηκα.
Όχι μόνο για τις ακραίες αλλαγές.
Αλλά για το βλέμμα.
Ένα βλέμμα που δεν ήξερες αν κοιτάζει εμάς…
ή αν έχει ήδη απομακρυνθεί οριστικά από αυτό που ορίζουμε ως «ανθρώπινο».
Εκείνη τη στιγμή έμεινε μέσα μου μια σκέψη.
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος προσπαθώντας να αλλάξει το σώμα του;
Και κυρίως… γιατί;
Σήμερα, διαβάζοντας ένα ακόμη άρθρο γύρω από το όνομα του Anthony Loffredo (όπως είναι το πραγματικό όνομα του “Black Alien”), στάθηκα ξανά σε αυτό το ερώτημα.
Τι συμβαίνει όταν κάποιος αφιερώσει χρόνια μεταμορφώνοντας τον εαυτό του σε κάτι «άλλο»;
Και τι απομένει όταν αυτή η μεταμόρφωση παύει πια να προσφέρει απαντήσεις;
Τα τελευταία χρόνια, ο όρος body modification (τροποποίηση σώματος) εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στη δημόσια συζήτηση.
Πρόκειται για κάθε συνειδητή παρέμβαση με σκοπό την αλλαγή της εμφάνισης.
Από τα τατουάζ και τα piercings, μέχρι πιο ακραίες μορφές, όπως τα υποδόρια εμφυτεύματα, ο διαχωρισμός γλώσσας ή οι χειρουργικές αλλοιώσεις χαρακτηριστικών.
Για πολλούς, αυτές οι παρεμβάσεις δεν είναι απλώς αισθητικές επιλογές.
Είναι εργαλεία ταυτότητας.
Τρόποι έκφρασης.
Κάποιες φορές, μια βαθιά προσωπική ανάγκη επαναπροσδιορισμού.
Το σώμα παύει να είναι δεδομένο και γίνεται ένα διαρκές έργο σε εξέλιξη.
Η ιστορία του underground αυτού κινήματος έχει καταγράψει κι άλλες μορφές που έγιναν σχεδόν σύμβολα:
τον “Zombie Boy” με το ολοκληρωτικό τατουάζ-σκελετό,
τον “Stalking Cat” που επιδίωξε να μοιάσει με τίγρη,
ή τον “Leopard Man”.
Σε αυτό το πλαίσιο, όμως, ο Anthony Loffredo ξεπερνά τα όρια της αισθητικής εκκεντρικότητας.
Αγγίζει κάτι πολύ πιο εύθραυστο.
Με το δέρμα του σχεδόν πλήρως καλυμμένο με μαύρο μελάνι και επεμβάσεις που αλλοιώνουν ριζικά τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά (όπως η μύτη, τα αυτιά και δάχτυλα των χεριών του), η φιγούρα του δεν αφήνει περιθώρια αδιαφορίας.
Σε αναγκάζει να μείνεις.
Να κοιτάξεις.
Και, τελικά, να αναρωτηθείς..
Πρόκειται για μια ακραία καλλιτεχνική πράξη
ή για μια σιωπηλή κραυγή;
Στον κόσμο των τροποποιήσεων, το σώμα λειτουργεί συχνά ως φορέας μνήμης.
Είναι ένας τρόπος να δώσεις μορφή σε όσα δεν ειπώθηκαν.
Όμως υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή…από το να χαράζεις νόημα πάνω στο σώμα σου, μέχρι το να προσπαθείς να δραπετεύσεις από αυτό.
Η περίπτωση του “Black Alien” φαίνεται να στέκεται ακριβώς πάνω σε αυτή τη γραμμή.
Κάποιοι τον βλέπουν ως πρωτοπόρο του ακραίου body art. Άλλοι βλέπουν έναν άνθρωπο που παλεύει με κάτι βαθύτερο.
Ίσως να ισχύουν και τα δύο.
Γιατί όταν κάποιος επιλέγει να αποποιηθεί την ανθρώπινη μορφή, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι θέλει να γίνει, αλλά από τι προσπαθεί να απομακρυνθεί.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο βαθύ συμπέρασμα για όλους μας.
Η ουσία δεν βρίσκεται στις αλλαγές που φαίνονται, αλλά σε εκείνες που δεν λέγονται.
Γιατί το σώμα θυμάται και πολλές φορές μιλάει, ακόμη κι όταν εμείς δεν βρίσκουμε τις λέξεις.
*Γιώτα Κουτσώνα Καλλιτέχνιδα Tattoo & Ιδιοκτήτρια του The Lighthouse Tattoo
