“Κάποιος που θα μετατρέψει την πολιτική σε τηλε-ευαγγέλιο, που θα ονειρεύεται να αλλάξει τον κόσμο χωρίς ποτέ να περάσει στην πράξη, κάποιος που θα βάλει το «αγγελικό» στοίχημα μιας ριζικής εξέλιξης χωρίς επανάσταση» έγραφε το 1999 ο Ιγνάσιο Ραμονέ, άλλοτε διευθυντής της Le Monde Diplomatique, μιλώντας για τον «Μεσσία των Μέσων».
Ο Ραμονέ θεωρούσε την εμφάνισή του «Μεσσία» πρωταρχική συνέπεια του μιμητισμού των ΜΜΕ και του χειρισμού των υποθέσεων με βάση το υπερ-συναίσθημα, ως χαρακτηριστική όψη της υπερπληροφόρησης, εντός της οποίας η είδηση «μπορεί να απλοποιηθεί, να περικοπεί, να μετατραπεί σε μαζικό θέαμα και να αποσυντεθεί σε εστίες συναισθήματος» (Ραμονέ, Η τυραννία των ΜΜΕ, Εκδόσεις Πόλις: 1999, μετάφραση Φωτεινή Μουρκούση).
Τα παραπάνω ταίριαξαν πολύ το μακρινό 2001 στο Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών του Δημήτρη Αβραμόπουλου και συνόδευαν ένα χρονογράφημα που γράφτηκε για την «Ελευθεροτυπία» που έχει προ πολλού κλείσει. Συνόδευσαν, επίσης, ένα άλλο χρονογράφημα τούτης εδώ της στήλης στις 3 Οκτωβρίου 2023 για την έλευση του «Μεσσία» Κασσελάκη.
Σήμερα πάλι τα θυμήθηκαν γιατί μοιάζουν και πάλι εξαιρετικά επίκαιρα μετά την ανακοίνωση του κόμματος της ολιστικής παιδιάτρου. Ευσεβείς πόθοι μπλεγμένοι με λαϊκισμό και πολύ ομο(ι)ογένεια έκαναν την εμφάνισή τους. Κι όσο κι αν η κυρία Καρυστιανού ζητά «να μην πιστέψουμε σε σωτήρες, αλλά σε όλους εμάς», είναι φανερό ότι στοχεύει στα ίδια αντανακλαστικά που στοχεύουν όσοι επικαλούνται τον αντισυστημισμό και βάζουν μπροστά τους πολίτες.
Ο ναρκισσισμός μπερδεμένος με την άγνοια υπήρξε ανέκαθεν κακός σύμβουλος.
