Λίγο καθυστερημένα λόγω ανυπέρβλητων εμποδίων εξαιτίας της καρδιακής μου περιπέτειας, αλλά πρέπει να αποδοθούν… «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», έστω και τώρα.
Στο διάστημα της περιπέτειάς μου, δεν είχα την καθημερινή ενημερότητα για «πρόσωπα και πράγματα» της πόλης μας. Τις πληροφορίες τις έπαιρνα με καθυστέρηση, ευρισκόμενος, μάλιστα, σε αρκετές απ’ αυτές, προ εκπλήξεως και μένοντας άναυδος για τα γενόμενα. Όπως για το 40νθημερο μνημόσυνο του επί σειράν ετών Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης, Γεωργίου Κωνσταντινίδη, το Σάββατο 5 Ιουνίου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου.
Βρέθηκα, λοιπόν, στο μνημόσυνο του Προέδρου μας, χωρίς να έχω πληροφορηθεί ότι είχε αφήσει την τελευταία του πνοή, πριν από σαράντα ημέρες!… Ήταν και αυτό, ένα από τα γεγονότα, που γράφει η ίδια η ζωή.
Δεν θα αναφερθώ στις αρετές, τα χαρίσματα, την αξιοζήλευτη προσωπική και οικογενειακή κατάσταση, που δημιούργησε, στοιχεία, τα οποία παρατέθησαν ήδη. Δεν μπορώ, όμως, να μην επισημάνω την αγάπη του για το λειτούργημα του Δικηγόρου και τις προσπάθειές του για την βελτίωση του επιπέδου των συναδέλφων και την αξιοπρεπή παρουσία αυτών στις ποικίλες εκφάνσεις της καθημερινότητας.
Ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης ήταν από τους σθεναρούς εκφραστές της μαχόμενης δικηγορίας, υπερασπιζόμενος στις αίθουσες των ακροατηρίων τους αδύνατους, τους ανήμπορους να βρουν το δίκαιό τους, τους κατατρεγμένους. Ήθελε να τους δώσει πάλι την ελπίδα, προς επανάκτηση των όσων είχαν χάσει από κλέφτες, λωποδύτες, απατεώνες και σπείρα «επιτηδείων», οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι την καλοπροαίρετη και απονήρευτη στάση των ευκολόπιστων συμπολιτών, λυμαίνονταν τις περιουσίες αυτών, πίνοντες «άκρατον οίνον» εις υγείαν των… κορόϊδων!…
Εμφορούμενος από τις αιώνιες αξίες της Ελληνοχριστιανικής παιδείας και πιστεύοντας και εφαρμόζοντας αυτές καθ’ όλη την διάρκεια της επίγειας παρουσίας του, κατώρθωνε να γίνονται αποδεκτές οι απόψεις του, κατά κανόνα, μετά από έντονες αντιπαραθέσεις και λογομαχίες, από τις οποίες διαφαίνονταν αμέσως πόσο μαχητής, πόσο αγωνιστής ήταν, αλλά και πόσο δίκαιος και ανθρωπίνως αντικειμενικός υπήρξε. Διακατέχονταν από τις βασικές αρχές του δικαίου και επανελάμβανε: Εάν έχεις δίκαιο, θα το πάρεις, ακόμη και εάν απέναντί σου είναι υψηλά ιστάμενα πρόσωπα. Κανείς δεν ίσταται υπεράνω του νόμου και όλοι οι Έλληνες πολίτες είναι ίσοι έναντι αυτού, δικαιούμενοι και υποχρεούμενοι να υπερασπίζονται το Σύνταγμα, με κάθε μέσον.
Με αυτές τις αρχές και αξίες, τις οποίες ενστερνίσθηκε από την μαθητική ηλικία και έκαμε βίωμα στην μετέπειτα επαγγελματική του καριέρα, ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης δεν άργησε να καταξιωθεί μεταξύ των συναδέλφων και να χαίρει της απεριόριστης εκτίμησης αυτών προς το πρόσωπό του.
Ωρκίσθη Δικηγόρος την 8 Ιανουαρίου 1962, εγγραφείς στα μητρώα του Δικηγορικού Συλλόγου Κολζάνης και ξεκίνησε την μαχόμενη δικηγορία, την οποία υπηρέτησε συνεχώς και αδιαλείπτως, μέχρι της συνταξιοδότησής του, επί μίαν 40ετιαν.
Γι’ αυτό, και οι συνάδελφοί του, τον ετίμησαν διά της ψήφου των, όταν, στις εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου, το 1987, τον εξέλεξαν για πρώτη φορά, Πρόεδρον, επί μίαν τριετίαν, κατά την διάρκειαν της οποίας, συστήθηκε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης (1988) και διευκόλυνε αφάνταστα Δικηγόρους και πολίτες από το να μετακινούνται εκτός Κοζάνης, προκειμένου να εκδικάσουν τις υποθέσεις τους.
Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης Γεωργίου Κωνσταντινίδη, οι οποίοι συνετέλεσαν τα μέγιστα, προκειμένου να γίνει πραγματικότητα ένα όνειρο δεκαετιών για τις χιλιάδες των κατοίκων της Δυτικής Μακεδονίας.
Στις εκλογές του 1990, οι Δικηγόροι της Κοζάνης επανέλαβαν, με την ψήφο τους, την διατήρηση της εμπιστοσύνης τους στο πρόσωπο του Γεωργίου Κωνσταντινίδη, τον οποίον επανεξέλεξαν Πρόεδρο και για τη νέα τριετία. Την περίοδο αυτή, κορυφαίο γεγονός είναι η ίδρυση Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, με έδρα την Κοζάνη, παρά τις αντιδράσεις άλλων πόλεων και παραγόντων. Έτσι, ένα όνειρο των κατοίκων της Δυτικής Μακεδονίας γίνεται πραγματικότης. Στην απόφαση αυτή, τεράστια και καθοριστική ήταν η συμβολή του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης και επί δεκαετίες Βουλευτή και Υπουργού προηγούμενων Κυβερνήσεων, Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έβαλε την προσωπική του σφραγίδα σε ένα έργο, για το οποίο θα τον ευγνωμονούν οι επερχόμενες γενεές και για το οποίο ήταν διάχυτη η ευαρέσκειά του, κατά την ημέραν των εγκαινίων του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.
Ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης ευτύχησε, άλλοτε με την συμμετοχή του, άλλοτε με τις ενέργειες τρίτων, κατόπιν δικών του φροντίδων, να δίδει το δικό του, βροντερό «παρών» και να σεμνύνεται για το ότι έβαλε και αυτός ένα λιθαράκι, προκειμένου ο τόπος μας και οι κάτοικοί του να ειδούν καλλίτερες μέρες.
Πρόεδρε, οι νεώτεροι δεν πρόκειται να λησμονήσουν την εμβληματική παρουσία σου!…
Ήσουν παράδειγμα προς μίμηση!…
Αυτό, τα λέει όλα.
Ανέφελο και ατάραχο το μακρυνό σου ταξίδι!…
Δημ. Κλείδης – www.xronos-kozanis.gr
