Ασφυκτικά γεμάτη η Αίθουσα Τέχνης στη συναυλία αγάπης και προσφοράς
Ασφυκτικά γεμάτη η Αίθουσα Τέχνης, τόσο στο κάτω μέρος όσο και στο πάνω διάζωμα, με ανθρώπους να στέκονται όρθιοι στα πλαϊνά και πίσω. Το βράδυ του Σαββάτου 24 Οκτωβρίου, η Κοζάνη ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα για τη στήριξη επτά παιδιών της περιοχής με προβλήματα υγείας, γεμίζοντας την αίθουσα με κόσμο, μουσική και συγκίνηση.
Τη συναυλία αγάπης διοργάνωσαν ο Ιστορικός Λαογραφικός Σύλλογος «Διγενής Ακρίτας» Λευκόβρυσης και η Ομάδα Εθελοντών «Δημήτρης Δαϊρούσης». Καλλιτέχνες, μαθητές και πολίτες ένωσαν τις δυνάμεις τους, δίνοντας περιεχόμενο σε μια φράση που ακούστηκε πολλές φορές στη διάρκεια της βραδιάς. Στο ότι «κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος».
Αυτό το μήνυμα απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα όταν στο βήμα ανέβηκε η Ελένη Βεργιαννίδου. Η δική μας Ελένη, μητέρα και επαγγελματίας, που συνεχίζει τη μάχη της με τον καρκίνο. «Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα κλάψω», είπε εμφανώς συγκινημένη, πριν μοιραστεί όσα σήμανε για εκείνη η στήριξη της οικογένειας, των φίλων της και ολόκληρης της πόλης. «Η ανιδιοτελής φροντίδα για τον συνάνθρωπο, η αγάπη, είναι αυτά που μου έδωσαν την ελπίδα και την ευκαιρία να στέκομαι μπροστά σας απόψε. Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν», ανέφερε. Μέσα σε αυτές τις λέξεις χώρεσε ο λόγος για τον οποίο τόσοι άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στην αίθουσα. Η ίδια θέλησε να ευχαριστήσει ξεχωριστά τη Μαρία Θεοδωρίδου, την οποία αποκάλεσε δεύτερη μάνα της. «Όσο έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά» είπε, σε μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές της εκδήλωσης.
Πίσω από αυτή τη μεγάλη αγκαλιά βρίσκεται η Μαρία Θεοδωρίδου. Μια γυναίκα που έχει σταθεί δίπλα σε ανθρώπους στις πιο δύσκολες ώρες τους, αναλαμβάνοντας να κάνει την αγωνία τους υπόθεση όλων μας. Που επιμένει, κινητοποιεί και προσφέρει, χωρίς να ζητά για τον εαυτό της ούτε χώρο ούτε χειροκρότημα. Το βάθος αυτής της προσφοράς το φανέρωσαν τα λόγια της Ελένης. Όταν ένας άνθρωπος σε αποκαλεί δεύτερη μάνα του και σου λέει ότι χάρη και στη δική σου παρουσία μπορεί να ονειρεύεται ξανά, οι έπαινοι περισσεύουν. Εκεί βρίσκεται το αποτύπωμα της Μαρίας. Στους ανθρώπους που βρήκαν στήριγμα όταν φοβήθηκαν, στις οικογένειες που ένιωσαν ότι κάποιος μοιράζεται το βάρος τους, στην ελπίδα που μπόρεσαν να κρατήσουν ζωντανή.
«Μια κινητήρια δύναμη αγάπης και αλληλεγγύης» τη χαρακτήρισε η Καλλιόπη Βέττα, υπογραμμίζοντας ότι βρίσκεται παντού όπου υπάρχει ανάγκη. Η ερμηνεύτρια και βουλεύτρια, που στηρίζει επανειλημμένα αντίστοιχες πρωτοβουλίες, συμμετείχε και αυτή τη φορά αφιλοκερδώς. Δήλωσε περήφανη για την ανταπόκριση των ανθρώπων της περιοχής, σημειώνοντας ότι τα εισιτήρια ήταν πολύ περισσότερα από πέρυσι και έφτασαν τις πολλές χιλιάδες. «Το μήνυμα της βραδιάς είναι ότι δεν πρέπει να είναι κανείς μόνος του», τόνισε.
Για ακόμη μία φορά στην Κοζάνη για έναν σκοπό αλληλεγγύης βρέθηκαν η Βούλα Πατουλίδου και ο Γιάννης Σερβετάς. Ο τελευταίος ανέλαβε την παρουσίαση, δίνοντας με το ιδιαίτερο χιούμορ του «ανάσες» γέλιου στις στιγμές που η συγκίνηση βάραινε το κλίμα, χωρίς να κρύβει τη δική του ευαισθησία.
Μιλώντας για τη συμμετοχή του, θέλησε να στρέψει την προσοχή στους ανθρώπους που είχαν δουλέψει για τη συναυλία. Περιέγραψε την κινητοποίηση σε ολόκληρο τον νομό, τους εθελοντές που τρέχουν, ευαισθητοποιούν και συγκεντρώνουν χρήματα, λέγοντας πως αισθάνεται ότι είναι άδικο να φτάνει ο ίδιος στο τέλος και να εισπράττει το χειροκρότημα. «Αισθάνομαι βαθιά υποχρεωμένος που με βάζουν σε αυτή τη μεγάλη αγκαλιά», ανέφερε. «Ο ένας έχουμε τον άλλον και μπορούμε να κάνουμε πολλά όταν ενωνόμαστε. Είναι ένα εκπληκτικό μάθημα που ξεκινάει από την Κοζάνη».
Στη σκηνή, το μήνυμα της προσφοράς πέρασε στη μουσική. Η Ευαγγελία Σαρρού στο τραγούδι, ο Γιώργος Κεχαγιάς στη λύρα και το τραγούδι και ο Λουκάς Ασλανίδης στο ακορντεόν άνοιξαν το μουσικό μέρος. Ακολούθησαν η Καλλιόπη Βέττα και η λυρική τραγουδίστρια και εκπαιδευτικός μουσικής Ξένια Τσαβκοπούλου, ενώ στη συνέχεια τις πλαισίωσε η χορωδία του Μουσικού Σχολείου Πτολεμαΐδας «Νικόλαος Δούμπας».
Παιδιά έπαιζαν και τραγουδούσαν για άλλα παιδιά. Σε αυτή την εικόνα στάθηκε και ο διευθυντής του σχολείου Παύλος Ταγτεβερενίδης, εκφράζοντας την περηφάνια του για τη συμμετοχή των μαθητών και των μαθητριών. Η προσέλευση, όπως είπε, δείχνει για ακόμη μια φορά ότι ο κόσμος της Κοζάνης έχει ανθρωπιά και αγκαλιάζει αυτές τις προσπάθειες. «Ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε σαν σύλλογος, το κάναμε», σημείωσε από την πλευρά της η Θωμαή Ελευθεριάδου, πρόεδρος του Ιστορικού και Λαογραφικού Συλλόγου Λευκόβρυσης «Διγενής Ακρίτας».
Στους χαιρετισμούς, ο περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας Γιώργος Αμανατίδης αναφέρθηκε στους ανθρώπους από τους οποίους αντλούμε δύναμη και στους οποίους οφείλουμε να την επιστρέφουμε. Ο δήμαρχος Κοζάνης Γιάννης Κοκκαλιάρης στάθηκε στην παρουσία του κόσμου και στη σημασία της για όσους έχουν ανάγκη, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά και στην προσπάθεια της Μαρίας Θεοδωρίδου.
Ξεχωριστή ήταν η αναφορά στον Ηλία Μωυσιάδη, έναν άνθρωπο της προφοράς που συνέχισε να προσφέρει και μετά τον θάνατό του, μέσα από τη δωρεά οργάνων, δίνοντας ζωή και ελπίδα σε άλλους ανθρώπους. «Πεθαίνει μόνο αυτός που δεν θυμόμαστε», είπε ο Γιάννης Σερβετάς, συνδέοντας τη μνήμη του με το μήνυμα της βραδιάς.
Στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα, ο καθένας είχε έρθει κουβαλώντας και τις δικές του έγνοιες. Βρήκε όμως χώρο για την αγωνία κάποιου άλλου. Για επτά παιδιά και τις οικογένειες τους, αυτή η παρουσία ήταν ένα χέρι απλωμένο. Και για την Ελένη, που στάθηκε μπροστά σε όλους και ευχαρίστησε την πόλη επειδή μπορεί να βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν, η απόδειξη ότι η αγάπη, όταν γίνεται πράξη, δίνει στους ανθρώπους δύναμη να συνεχίσουν.
Θένια Βασιλειάδου – www.xronos-kozanis.gr
