Ασφαλώς κι ο καθένας μπορεί να κοινωνεί τα μηνύματά του και να παρουσιάζεται όπως θέλει. Με κραυγές, με ιαχές, με φωνασκίες, ακόμα και με ξέφρενο χοροπήδημα. “Είμαστε ελεύθερη χώρα” όπως συνηθίζουν να λένε οι Αμερικανοί. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι το σημείο που η συμπεριφορά του ενός δεν βλάπτει τον άλλο, μπορεί να την διαμορφώνει όπως θέλει.
Από την άλλη, είμαστε ελεύθεροι να αξιολογούμε και να κρίνουμε τα πρόσωπα με βάση τις συμπεριφορές τους. Ιδίως αυτά που έχουν θεσμικό ρόλο και εκ του αξιώματός τους όχι μόνο μας εκπροσωπούν, αλλά και αποφασίζουν για μας.
Τότε μπορούμε με βάση το ύφος τους, να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα και για το ήθος τους. Να αξιολογήσουμε αν ο ναρκισσισμός, η αλαζονεία, η ωραιοπάθεια και τα άλλα θανάσιμα αμαρτήματα είναι σε θέση να επηρεάζουν την ικανότητά τους να ανταποκριθούν στο ρόλο που τους έχει ανατεθεί.
Τέλος, υπάρχει κι ένα ζήτημα αισθητικής, που όπως και να το κάνουμε, αντανακλά την ποιότητα του ανθρώπου. Ο τρόπος που εκφραζόμαστε, όχι μόνο λεκτικά, αλλά και ως γλώσσα σώματος, δείχνει πολλά για το ποιοι είμαστε. Όλα αυτά περί “α και ου”.
