Το να μιλά κάποιος χαμηλόφωνα θεωρούνταν ανέκαθεν χαρακτηριστικό των καλλιεργημένων και ευγενών ανθρώπων. Αυτών που αντιλαμβάνονται ότι ο χώρος δεν τους ανήκει και σέβονται τους διπλανούς τους.
Κάπου τα τελευταία χρόνια αυτό έχει χαθεί μαζί με πολλά άλλα πράγματα που θα συμπεριλαμβάναμε σε αυτό που λέμε “τρόποι καλής συμπεριφοράς”. Έτσι μπορεί να περπατάς στο δρόμο και να ακούς ανθρώπους να ουρλιάζουν στα κινητά τους, αδιαφορώντας για το αν ενοχλούν τους γύρω τους.
Η χειρότερη, όμως, είναι η συνήθεια της “ανοιχτής ακρόασης”. Στο λεωφορείο, στην αναμονή του ιατρείου, στο καφέ, στο δρόμο, υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που θα μιλούν στο κινητό ή σε κάποια εφαρμογή με ανοιχτή ακρόαση. Μπορεί να τσακώνονται ή να ανταλλάσσουν γλυκόλογα, χωρίς να τους “καίγεται καρφί” για τους διπλανούς τους. Κάποιες άλλες φορές μπορεί να βλέπουν αστεία βιντεάκια ή reels, χωρίς να χαμηλώνουν την ένταση του ήχου.
Όλο αυτό έχει εξελιχθεί σε μια από τις πλέον αντικοινωνικές, πλην όμως πολύ συχνές, συμπεριφορές των τελευταίων ετών, δείχνοντας το πόσο δυσδιάκριτα είναι πλέον τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου.
