Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τη δύναμη των λέξεων. Για όσα μπορούν να εκφράσουν, για όσα μπορούν να προκαλέσουν, αλλά και για όσα μπορούν να καταστρέψουν. Γιατί οι λέξεις κουβαλούν σκέψεις, προθέσεις, συναισθήματα και, κυρίως, αποκαλύπτουν πολλά για εκείνον που τις χρησιμοποιεί.
Είναι λυπηρό να βλέπουμε τον δημόσιο διάλογο να μετατρέπεται σε πεδίο προσβολών, απαξίωσης και προσωπικών επιθέσεων. Να θεωρείται η χυδαιότητα άποψη, η ειρωνεία επιχείρημα και η προσβολή δικαίωμα. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Ούτε να έχουμε τις ίδιες αντιλήψεις, τις ίδιες εμπειρίες ή τις ίδιες πεποιθήσεις.
Χρειάζεται, όμως, να θυμόμαστε ότι απέναντί μας υπάρχουν άνθρωποι. Με αξιοπρέπεια, συναισθήματα και δικαιώματα. Η διαφωνία δεν μας δίνει το δικαίωμα να μειώνουμε κανέναν, όπως και η ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει ελευθερία προσβολής.
Ο πολιτισμός μας δεν φαίνεται όταν συμφωνούμε, αλλά όταν διαφωνούμε. Εκεί δοκιμάζονται ο σεβασμός, η παιδεία και η ανθρωπιά μας.
Γιατί τελικά, δεν είναι μόνο τι λέμε που έχει σημασία, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να το πούμε.
