Έχετε παρατηρήσει τους ανθρώπους γύρω σας; Ή τον εαυτό σας; Δεν αντέχουμε να μείνουμε δευτερόλεπτο μόνοι με τις σκέψεις μας. Στα δευτερόλεπτα που περιμένουμε το λεωφορείο, σε μια αίθουσα αναμονής ή στον κινηματογράφο λίγο αρχίσει μια ταινία, σκρολάρουμε αδιάκοπα. Για να μην βαριόμαστε ή να για να ξεφύγουμε από τις πιο μύχιες σκέψεις μας; Αυτές που μας ταλαιπωρούν και μας βασανίζουν.
Κάπως έτσι η διαδικασία της αυτοαξιολόγησης και του αναστοχασμού εκλείπει. Θαρρείς και δεν θέλουμε να αφήσουμε καθόλου χρόνο για μας.
“Il dolce far niente” λένε οι Ιταλοί και μεταφράζεται στα ελληνικά ως «η γλυκιά απραξία» ή «η γλυκύτητα του να μην κάνεις τίποτα». Είναι μια ιταλική φράση που περιγράφει την απόλαυση του να χαλαρώνεις και να απολαμβάνεις την παρούσα στιγμή χωρίς ενοχές, χωρίς να κάνεις κάτι παραγωγικό ή χρήσιμο.
Στα παιδικά μας χρόνια, μια από τις πιο συχνές εκφράσεις ήταν το «βαριέμαι» και αυτή φαίνεται πια να έχει εντελώς εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο των παιδιών, τα οποία τρέχουν σε δραστηριότητες δεξιά και αριστερά και όταν μένουν μόνο πιάνουν το κινητό.
Μήπως τελικά η βαρεμάρα δεν είναι τόσο κακή και πρέπει να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε το χρόνο μας;
