Η αλήθεια είναι ότι εμείς, οι έποικοι στον ψηφιακό κόσμο, είμαστε εξαιρετικά αμήχανοι, επιφυλακτικοί, αλλά και φοβικοί απέναντι σε όλα όσα φέρνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μεγαλώσαμε μ’ ένα πολύ διαφορετικό τρόπο. Ως παιδιά δεν μπορούσαμε ούτε κατά διάνοια να φανταστούμε ότι θα ερχόταν η εποχή που τα παιδιά θα κινδύνευαν περισσότερα μένοντας κλεισμένα με τα κινητά τους μέσα στα σπίτια απ’ ότι έξω καβαλώντας τα ποδήλατά τους.
Όπως αναφέρει ο Haidt στο βιβλίο του «Anxious Generation» (2024) «η γενιά που μεγαλώνει με την γέννηση των κοινωνικών δικτύων βιώνει την παραδοξότητα της υπερπροστασίας απ’ ότι συμβαίνει στον φυσικό κόσμο και ταυτόχρονα μια υποτίμηση κινδύνου στην έκθεση στα social media.
Ο εθισμός ως βασική παρενέργεια της κατάχρησης είναι πλέον τεκμηριωμένος. Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος στα διαφωτιστικά ντοκιμαντέρ “Social dilemma” στο Netflix και “inside the rage machine” από το BBC ανθρώπους που έχουν δουλέψει στις πλατφόρμες και έχουν εκ των έσω γνώση για τον τρόπο που ολόκληρες γενιές γίνονται δέσμιες των smartphones τους.
Στο πλαίσιο αυτό είναι πολλοί εκείνοι που βρήκαν πολύ σημαντική την πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για απαγόρευση της χρήσης των social media από παιδιά κάτω των 15 ετών. Υπάρχουν, ωστόσο, και κάποιοι που κάνουν λόγο για ένα πισωγύρισμα από την άποψη των ατομικών ελευθεριών, θεωρώντας ευθύνη των ασκούντων την επιμέλεια να αποφασίζουν για τα παιδιά τους και όχι του νομοθέτη. Έχει άλλο ρόλο, όμως, ο νομοθέτης και άλλο ο γονιός. Και ασφαλώς ανεξάρτητα από το πώς θα φερθεί ο γονιός, ο νομοθέτης οφείλει να βάλει τα όρια.
