Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν βρίσκονταν τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Στην αναλογική εποχή η ανθρώπινη επαφή εξαρτιόταν απόλυτα από την χωρική εγγύτητα. Έβλεπες, μιλούσες και επικοινωνούσες, κατά κύριο λόγο, με αυτούς που μοιραζόσουν τον ίδιο χώρο. Το σπίτι, η σχολική αίθουσα, το αμφιθέατρο, ο χώρος εργασίας ήταν τα βασικά σημεία συνάθροισης και επικοινωνίας.
Μέχρι που ήρθε η αποδιοργάνωση (disruption) του επικοινωνιακού χώρου που έφεραν σταδιακά οι υπηρεσίες του Παγκόσμιου Ιστού. Από τότε και μετά, ο τρόπος που ορίζουμε την ανθρώπινη επαφή και την επικοινωνία άλλαξε δραματικά.
Μπορεί να βρισκόμαστε στο οικογενειακό τραπέζι, κι όμως ο καθένας να βρίσκεται βουτηγμένος στο δικό του παράλληλο σύμπαν, χωρίς καμία επικοινωνία με τους γύρω του. Ο παππούς και η γιαγιά σκρολάρουν πια και αυτοί και αφήνουν τα παραμύθια να τα λέει το Tik Tok. Tο εφηβικό δωμάτιο έπαψε πια να είναι το ασφαλές καταφύγιο, καθώς μέσω του κινητού μπορεί να «τρυπώσουν» κι εκεί οι πιο επικίνδυνοι δαίμονες.
Η αμέριστη προσοχή είναι πια μια συνθήκη δυσεύρετη και απαιτείται πρώτα να αποκτηθεί η επίγνωση της απώλειάς της και ύστερα να δούμε πώς θα καταφέρουμε να την ξανακερδίσουμε. Στο πλαίσιο αυτό, όσες απαγορεύσεις χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κι αν έρθουν, δεν θα καταφέρουν πολλά, αν δεν υπάρξει συντονισμένη προσπάθεια επανεξέτασης του τρόπου που λειτουργούμε ως κοινωνία.
