Ξεκίνησε στη Λάρισα η δικαστική διαδικασία για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών κι ένα από τα βασικά ζητήματα που μπαίνουν είναι η ακαταλληλότητα της αίθουσας. Η αίθουσα, κατά την πρώτη μέρα της δίκης, ήταν ασφυκτικά γεμάτη κι όπως αποδείχθηκε, δεν μπορούσε να φιλοξενήσει τον όγκο των ανθρώπων που ήταν διαπιστευμένοι να βρίσκονται εντός.
Η εικόνα της μικρής αίθουσας προφανώς δεν αφορά απλώς στην υλικοτεχνική υποδομή και το πρακτικό του ζητήματος, αλλά έχει και μια συμβολική διάσταση. Η πολιτική του πολιτισμού αναδεικνύεται ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο ο χώρος, η εικόνα και η πρόσβαση διαμορφώνουν το δημόσιο αίσθημα. Ο πολιτισμός (civilization) ως κατάσταση, ως μέσο επίπεδο της αισθητικής και της τεχνολογίας του καθημερινού βίου μιας εποχής και μιας κοινωνίας είναι μια εξόχως πολιτική επιλογή και ταυτόχρονα πεδίο άσκησης πολιτικής.
Η υπόθεση των Τεμπών δεν αφορά μόνο την απόδοση ευθυνών για την τραγωδία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αυτή θα εγγραφεί στη συλλογική μνήμη. Σε αυτή τη διαδικασία, ακόμη και αυτή η ίδια η δικαστική αίθουσα μπορεί να λειτουργήσει ως ισχυρό σύμβολο δικαιοσύνης ή αμφισβήτησής της, αλλά και ως σύμβολο πολιτισμού ή έλλειψής του.
