Είναι γνωστό ότι η μεγαλύτερη τέχνη της πολιτικής είναι η συναλλαγή. Ο εμβληματικός, φανταστικός χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στην κωμική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο Μαυρογιαλούρος, έγινε συνώνυμο του λαϊκιστή πολιτικού και αποτελεί τη διαχρονική προσωποίηση της πολιτικής διαφθοράς και ρουσφετολογίας.
Άλλωστε η λέξη ρουσφέτι, τουρκικής προέλευσης, προερχόμενη από το rüşvet, ενσωματώθηκε στην ελληνική γλώσσα για να περιγράψει την αναξιοκρατική εύνοια, την εξυπηρέτηση ή την ανταλλαγή υπηρεσιών (π.χ. «πώληση» ψήφων), λειτουργώντας ως «κομματική πρόσληψη» ή ευνοϊκή μεταχείριση.
Αυτά, όμως, τα ξέρουμε και τα «λουζόμαστε» χρόνια τώρα. Για κάποια από αυτά, έχουμε και ένα μικρό μέρος ευθύνης (όταν ζητούσαμε π.χ. το «καμάρι» να μην υπηρετήσει στα σύνορα, αλλά στο στρατόπεδο έξω από το σπίτι). Με κάτι τέτοιες… εξυπερετήσεις (sic!) έκαναν καριέρα πολλοί τόσα χρόνια τώρα.
Άλλο, όμως, το ρουσφετάκι και άλλο η χονδροειδέστατη παρανομία. Αυτή που προκαλεί ζημιά πολλών εκατομμυρίων ευρώ στο ελληνικό κράτος, επιτρέποντας σε παραγωγούς και κτηνοτρόφους και τους προστάτες τους να εισπράττουν τεράστια ποσά και να τρωγοπίνουν στην υγεία των κορόϊδων.
Οι παραιτήσεις, λοιπόν, είναι το λιγότερο που μπορούσε να γίνει από πλευράς όσων βρίσκονται αναμειγμένοι. Και καλό είναι η συνέχεια να δοθεί με όρους ριζικής αντιμετώπισης του προβλήματος και όχι με προσπάθειες συμψηφισμού και αναδρομής στην εποχή του αραμπά. Κάποτε πρέπει να αφήσουμε πίσω τον Μαυρογιαλούρο.
