Πριν από ένα μήνα περίπου, γράφαμε για την υπόθεση του θανάτου της καθηγήτριας αγγλικών από εγκεφαλικό, το οποίο αποδίδονταν από πολλούς στην ισχυρή πίεση από το επαγγελματικό της περιβάλλον.
Λέγαμε τότε ότι «είναι πάντα καλό να ξεκινάμε από τα γεγονότα και να μένουμε συνεπείς στις σχέσεις αιτιώδους συνάφειας. Μπορούμε μόνο να εικάζουμε τι πραγματικά συνέβη, αλλά είναι πολύ τραβηγμένο να αποδίδουμε ρόλο θύτη στα ανήλικα παιδιά». Γράφαμε, επίσης, ότι «αν θέλουμε να είμαστε ουσιαστικοί είναι καλό να δούμε το θέμα ως ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα που απαιτεί παρεμβάσεις σε διαφορετικά σημεία και όχι ως ένα αποσπασματικό γεγονός που γεννά μόνο συναίσθημα».
Τα ίδια θα πούμε και τώρα αναφορικά με τον τρόπο που το ανεύρυσμα που υπέστη ο υπουργός Επικρατείας εργαλειοποιήθηκε πολιτικά και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Έχει σημασία για κάθε τι που συμβαίνει να προσπαθούμε να προσδιορίσουμε αντικειμενικά τα αίτια που οδήγησαν στην παθολογική κατάσταση. Υπό αυτή την έννοια ένα ανεύρυσμα που συνέβη σε μεταγενέστερο χρόνο δεν μπορεί να συνδεθεί αιτιωδώς με την κριτική ή ακόμα και με την επίθεση που μπορεί να δέχτηκε ένα πρόσωπο από δημοσιογράφους.
Βλέπουμε διαρκώς να γίνεται επίκληση στο συναίσθημα και επίκληση στην ηθική. Στη λογική, κάποιος;
