Ο ανθρώπινος εγκέφαλος προτιμά να επεξεργάζεται απλές πληροφορίες. Με αυτό τον τρόπο εξοικονομεί ενέργεια και λειτουργεί πιο αποδοτικά. Η επεξεργασία σύνθετων και συχνά ασαφών δεδομένων απαιτεί περισσότερους γνωστικούς πόρους, χρόνο και προσπάθεια.
Αντίθετα, οι απλές πληροφορίες, όπως και τα δίπολα, γίνονται πιο εύκολα κατανοητά. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι συχνά καταφεύγουμε σε στερεότυπα, απλουστεύσεις και «νοητικές συντομεύσεις» (heuristics) για να κατανοήσουμε τον κόσμο.
Επιπλέον, η απλότητα μειώνει το γνωστικό φορτίο και το άγχος. Όταν οι πληροφορίες είναι ξεκάθαρες και οργανωμένες, ο εγκέφαλος αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και έλεγχο. Αυτός είναι και ο λόγος που προτιμούμε αφηγήσεις με σαφή αρχή, μέση και τέλος, ξεκάθαρα επιχειρήματα και μηνύματα χωρίς περιττή πολυπλοκότητα.
Οι πιο ελκυστικές αφηγήσεις και τα πιο ωραία παραμύθια ακολουθούν τους παραπάνω κανόνες, καθώς οργανώνονται γύρω από καλούς και κακούς, έχουν γραμμική εξέλιξη και ορίζουν ξεκάθαρα τόσο τις σχέσεις αιτιώδους συνάφειας, όσο και τα κριτήρια ηθικής αξιολόγησης των πρωταγωνιστών.
Το ίδιο, όμως, δεν συμβαίνει και με την ιστορία. Όσοι, λοιπόν, ψάχνουν να βρουν μύθους στην ακαδημαϊκή ιστορία και ακριβή ιστορικά στοιχεία στη μυθοπλασία, μάλλον κάτι δεν έχουν καταλάβει καλά.
